«Οι παραγγελιές έπεφταν βροχή»

Είναι απόλυτα ακριβές αυτό που αναφέρει στον πρόλογο της βιογραφίας του συνθέτη και δεξιοτέχνη του μπουζουκιού Χρήστου Νικολόπουλου ο μεγάλος μας στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος: «Για εμένα ο Νικολόπουλος είναι γέννημα της μεγάλης σχολής του ρεμπέτικου. Προέρχεται απολύτως από τη φλέβα του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Παπαϊωάννου, του Μητσάκη, του Χιώτη». Και είναι εντυπωσιακό πώς το χωριατόπαιδο από «τα κράσπεδα» της Βέροιας μέσα σε πέντε δεκαετίες γίνεται ένας εκ των πρωταγωνιστών της ανανέωσης του ελληνικού τραγουδιού. Ο σπουδαιότερος λαϊκός συνθέτης της γενιάς – κατά Νταλάρα – παραδίδει αυτές τις ημέρες την απολαυστική του αυτοβιογραφία. Την επιμελήθηκε και τη συνέγραψε ένας εργάτης του λαϊκού μας τραγουδιού: ο συνάδελφος και συγγραφέας Κώστας Μπαλαχούτης, ο οποίος μας έχει παραδώσει κι άλλες εργασίες και βιογραφίες προσώπων του λαϊκού μας τραγουδιού. Το «Νσυν» εξασφάλισε μια αποκλειστική προδημοσίευση του «Η ζωή μου… τα τραγούδια μου». Μια βιογραφία που συμπληρώνεται από φωτογραφίες, ανέκδοτο υλικό και σχόλια του Μπαλαχούτη που διαμορφώνουν τον καμβά των δεκαετιών κατά τις οποίες ο Νικολόπουλος έδρασε και δρα. Αξονας, βεβαίως, τα πρώτα βήματα του συνθέτη από το Καψοχώρι Ημαθίας. Η πρώτη κάθοδος στην Αθήνα και η πρώτη του εμφάνιση στην ταβέρνα του Μανωλιά στον Κολωνό. Η καθοριστική του σύμπραξη με τον Καζαντζίδη και η αντιφατική τους σχέση. Οι συνεργασίες του με τον αφρό των τραγουδιστών μας, η ευκολία του να γράφει σουξέ (πράγμα αξιοσημείωτο), τα άγχη του, οι πίκρες του, η κλειστοφοβία του, η συνδικαλιστική του δράση.

Η πρώτη δουλειά. «Την πρώτη φορά που δούλεψα ήταν ένα σαββατόβραδο σ’ ένα καφενείο στον Σχοινά (σ.σ.: του Νομού Ημαθίας). Μικρό μαγαζί, δίχως πάλκο. Καμιά τριανταριά άτομα θα ήταν οι πελάτες, αλλά οι παραγγελιές έπεφταν βροχή. Ομως κάποια στιγμή, στη φούντωση απάνω, πιαστήκανε στα χέρια, μετά άρχισαν να πετάνε καρέκλες και στο τέλος να τις καίνε. Ψάθινες όπως ήταν, έπαιρναν αμέσως φωτιά… Αυτή ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά και βέβαια η πρώτη πληγή μέσα μου. Η φωτιά έσβησε τελικά, αλλά η φλόγα μου για το μπουζούκι δεν κόπαζε».

Τραγούδια εκλογών. «Πολλά από τα γνωστά τραγούδια μου τα έχω γράψει τις ημέρες των εκλογών. Είναι ημέρες που με προβληματίζουν και μαγκώνουν την καρδιά μου. Και για τις προσδοκίες που δεν επαληθεύτηκαν, αλλά και γιατί συνειδητοποιώ τον χρόνο που περνάει […] Θυμάμαι ήταν μια μέρα εκλογών όταν έγραψα το “Ξημέρωμα (1ης Ιανουαρίου 2000 μ.Χ.)” που τραγούδησε ο Λιδάκης στον ομώνυμο δίσκο. Και νωρίτερα τα γεγονότα της μεταπολίτευσης είχαν λειτουργήσει δημιουργικά πάνω μου και ύστερα, στα χρόνια του ’80, σε καιρούς εκλογικών αναμετρήσεων, υπέγραψα δυνατές και διαχρονικές επιτυχίες. Ανάμεσά τους οι “Νταλίκες”».

Ανδρέας και Χαρίλαος. «Μέσα στη γενικότερη κινητοποίηση της κοινωνίας, αρχίζω να συμμετέχω στις εκδηλώσεις του αριστερού χώρου. Παίζω σε εκδηλώσεις του ΚΚΕ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ, αφού ο Ανδρέας Παπανδρέου με κερδίζει ολόκαρδα με τον λόγο, τις ιδέες, τη στάση του. Τον άκουγα να μιλά κάποιες φορές στην τηλεόραση κι ένιωθα μαγεμένος, αλλά και βέβαιος ότι αυτός ο πολιτικός μπορεί να αλλάξει την προοπτική της πατρίδας μου. Ταυτόχρονα είχα την εκτίμηση του Χαρίλαου Φλωράκη που με ήθελε στη δική του μεριά. “Εσύ είσαι δικός μας” μου έλεγε. Με το “Δέντρο” γινόταν χαμός, αλλά το κόμμα του λαού δεν κατάφερνε να πιάσει τα εκλογικά ποσοστά που προσδοκούσε. Προφανώς κάτι έφταιγε».

Ο Χρήστος Νικολόπουλος αφηγείται την καλλιτεχνική διαδρομή μισού αιώνα στον δημοσιογράφο Κώστα Μπαλαχούτη για τις ανάγκες της βιογραφίας «Η ζωή… τα τραγούδια μου»

INFO
Κώστας Μπαλαχούτης, «Χρήστος Νικολόπουλος – Η ζωή μου… τα τραγούδια μου», εκδ. Αλκυών, σελ. 372, τιμή: 20 ευρώ