Οι άλλες ταινίες

«Με το κεφάλι ψηλά»: Ο μικρός Μαλονί έχει μπλεξίματα με τον νόμο. Και τα έχει από έξι ετών. Η σκηνοθέτιδα Εμανουέλ Μπερκό δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, δεν στήνει ηθικά διδάγματα, αλλά μας βυθίζει στην καθ’ όλα ρεαλιστική συνθήκη της αναμόρφωσης μέσα από ένα σύστημα που δείχνει να προσπαθεί για το καλύτερο σε μια εποχή που η αλήθεια είναι ότι δεν προσφέρεται και τόσο. Ο ανθρωπισμός φαντάζει παράπλευρη απώλεια στην Ευρώπη τού σήμερα, ένα σημείο στο οποίο δείχνουν να συγκλίνουν οι περισσότερες ανεξάρτητες ευρωπαϊκές συμπαραγωγές όπως αυτή (μη σας ξεγελά η εμφάνιση της Κατρίν Ντενέβ σε ρόλο δικαστίνας). Οι επιρροές του κρατούν από τα «400 χτυπήματα» του Τριφό και όπως κι εκεί, έτσι κι εδώ την παράσταση κλέβει ο νεαρός πρωταγωνιστής. Ο Ροντ Παραντό δίνει στην ταινία όλο το δραματουργικό βάρος που απαιτείται για να ξεπεραστούν οι όποιες, μικρές, αντιρρήσεις μας.

«Ενας άλλος κόσμος»: Τρεις παράλληλες ιστορίες (που όπως αντιλαμβάνεστε κάποια στιγμή διασταυρώνονται) για την Ελλάδα του σήμερα σε ένα σπονδυλωτό μελόδραμα που ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης παίρνει στα σοβαρά, γνωρίζοντας παράλληλα τα όρια τόσο του είδους όσο και του σινεμά που ο ίδιος πασχίζει να εδραιώσει. Ενα σινεμά διεθνών βλέψεων που όμως απευθύνεται ταυτόχρονα και στο πλέον ευρύ – και εξίσου διεθνές, επιμένω – κοινό, που μπλέκει τις πολιτικές σημάνσεις του με το μελό όπως περίπου το αποπειράται και η Δανέζα Σουζάν Μπιέρ – η οποία μεταξύ μας έχει υπογράψει και πολύ χειρότερες ταινίες από τον «Αλλο κόσμο». Μπορεί η πρώτη ιστορία κάπως να υπολειτουργεί (η κάμερα του Παπακαλιάτη έχει έναν πιο σαφή πολιτικό λόγο από τους ήρωες του, που εκστομίζουν πορίσματα σχηματικά και αφελή), η αφήγηση όμως στο δεύτερο μέρος λειτουργεί στο έπακρο, οδηγώντας το φιλμ στο δακρύβρεχτό του φινάλε. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά ένα αξιοπρεπέστατο δείγμα καθαρά λαϊκού κινηματογράφου που σέβεται απολύτως το κοινό του ενώ παράλληλα διαθέτει κάποιες κινηματογραφικές φιλοδοξίες και μερικές υπέροχες ερμηνείες (όπως της Μαρίας Καβογιάννη, που ξεχωρίζει – αν και όλες οι ερμηνείες είναι αξιοπρόσεκτες). Αυτά μου είναι αρκετά.

«Ο διαιτητής»: Ενα μικρό χωριό της Σαρδηνίας παθιασμένο με το ποδόσφαιρο, η προαιώνια έχθρα ανάμεσα σε δύο αντίπαλες ομάδες, ένας έρωτας μετ’ εμποδίων, μια θανάσιμη αγροτική βεντέτα, η πτώση ενός αστέρα της διαιτησίας από τα ψηλά στα (πολύ) χαμηλά: πιο «ιταλική» δεν θα μπορούσε να είναι αυτή η φιλμαρισμένη σε ασπρόμαυρο σινεμασκόπ, πικρή και ιδιαίτερη κωμωδία του Πάολο Τζούκα που αποφεύγει, παρ’ όλα αυτά, την κραυγαλέα φάρσα – εκτός κι αν μπερδεύουμε τη φάρσα με την κομέντια ντελ άρτε. Αυτή η τελευταία κάπως ασφυκτιά κάτω από τις μοντερνίζουσες σκηνοθετικές προσταγές. Κι όμως, το τελικό αποτέλεσμα λειτουργεί.

«Ο καλόσαυρος»: Οχι ιδιαίτερα φιλόδοξο σεναριακά, όπως άλλες παραγωγές της Pixar, ο «Καλόσαυρος», σχεδιασμένος με έναν φωτογραφικό ρεαλισμό που συναρπάζει το βλέμμα, αφηγείται την ιστορία του μικρού δεινόσαυρου Αρλο και της συγκινητικής του φιλίας με τον Σπόρο, ένα μικρό αγόρι των σπηλαίων. Δεν υπάρχουν εκπλήξεις αλλά αυτό είναι το μόνο αρνητικό στοιχείο που θα μπορούσα να καταλογίσω στο φιλμ. Πέραν τούτου, όλα είναι στη θέση τους. Μου ξέφυγε κι ένα δάκρυ προς το τέλος.