Ο Δημήτρης Μυλωνάς μιλά για τις παραστάσεις που σκηνοθετεί αυτή τη σεζόν

Πριν από λίγες ημέρες ολοκλήρωσε τις παραστάσεις του έργου «Καγκουρώ» του Βασίλη Κατσικονούρη στο Εθνικό Θέατρο. Στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παίζεται ο «Τσέχωφ», ενώ ετοιμάζει ακόμα δύο παραστάσεις που θα ανέβουν στο Αγγέλων Βήμα το 2016.

Ο Δημήτρης Μυλωνάς, ασχολήθηκε με τη σκηνοθεσία πριν από δύο περίπου χρόνια και ίσως να αναρωτηθεί κανείς πώς εν καιρώ κρίσης έχει τόση δουλειά. Ο ίδιος απαντά ότι «δεν πρέπει να ντρεπόμαστε»  και επιμένει πως «αν φτιαχτεί μια σχολή, θα φτιαχτεί και η θεατρική παιδεία».

«Μόνο εκεί βρίσκεται το κλειδί ούτως ώστε όταν βγουν άνθρωποι εκπαιδευμένοι σωστά, αμέσως θα ανέβει και το επίπεδο» λέει στο ΝΣυν ο σκηνοθέτης. «Και ακόμα και την ίδια ακόμα μέθοδο να έχουν μάθει όλοι, ο καθένας βάζοντας την προσωπικότητά του, θα την εξελίξει και θα φέρει κάτι καινούργιο. Υπάρχει μια εποχή κρίσης και ένα θέμα. “Αυτός κάνει πολλές δουλειές και εγώ δεν κάνω”. Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε. Είναι απαράδεκτο και αντισυνταγματικό το γεγονός ότι έχουν κοπεί οι επιχορηγήσεις στο θέατρο. Τα θέατρα λίγων θέσεων, όπως αυτό του Νέου Κόσμου κάνουν μια υπεράνθρωπη προσπάθεια: να κρατήσουν το πνευματικό επίπεδο και να βοηθήσουν τις νέες ομάδες. Και πρέπει να τονιστεί αυτό, ότι τα καταφέρνει σε μια πολύ δύσκολη εποχή. Η κατάσταση είναι τραγική και οι ηθοποιοί δεν πληρώνονται και ζουν με ποσοστά. Έχει γίνει ένα επάγγελμα-χόμπι και αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν το κράτος εκμεταλλευόταν τον πολιτισμό, που είναι η βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, θα έβγαζε πολλά λεφτά. Θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο να μην βρίσκονται χρήματα και να μοιράζονται σε ομάδες».

Ο σκηνοθέτης νοιώθει ευτυχής γιατί στο «Καγκουρώ» δούλεψε με μια ομάδα που έχει συνεργαστεί σε προηγούμενες δουλειές. Την σκηνογράφο Δήμητρα Λιάκουρα, τον μουσικό Παύλο Κατσιβέλη και τη Νατάσα Σαραντοπούλου στην επιμέλεια κίνησης. «Αυτό λοιπόν, έχει δημιουργήσει ένα κοινό κώδικά και όλοι οι συντελεστές έχουμε φτιάξει ένα γερό team που δημιουργεί έναν πυρήνα και πάνω σε αυτόν χτίστηκε η παράσταση» λέει ο σκηνοθέτης. «Στόχος μας είναι να ανακαλύψουμε μια κοινή γλώσσα και εκεί να μπουν και οι ηθοποιοί. Είχα την τύχη να δουλέψω με τον Μελέτη Ηλία, τον Σπύρο Τσεκούρα, τον Γιώργο Παπαπαύλου και προστέθηκαν η Λένα Δροσάκη και ο Χρήστος Σαπουντζής, που είναι δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί. Οπότε υπάρχει ένας πυρήνας και δένουν πάνω του οι καινούργιοι που μπαίνουν, χωρίς να υπάρχει η έννοια του πρωταγωνιστή ή του δευτεραγωνιστή».

Με την ίδια ομάδα συνεργάστηκε και για τον «Τσέχωφ» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. «Θέλω να το δοκιμάσω και να δω αν στέκει ή όχι. Προσπαθώ να φτάσω “μέχρι και το μιούζικαλ”. Είναι ένα θέατρο του παιχνιδιού με βάση το υλικό του Αντον Τσέχωφ, με απόλυτο σεβασμό ως προς την ουσία του, αλλά χωρίς φόβο. Προσπαθούμε να ανακαλύψουμε πράγματα μέσα από τη ζωή του, το έργο του, τα διηγήματά του, γιατί ανοιχτήκαμε σε όλο το πεδίο και δεν σταθήκαμε μόνο σε ένα μονόπρακτο. Τα διηγήματα είναι η βάση, αλλά υπάρχουν και τα γράμματα από τον Τολστόι ή τον Γκόρκι, στοιχεία της βιογραφίας του, μονόπρακτα, νουβέλες, θεατρικά έργα. Ο άνθρωπος αυτός άλλαξε μαζί με τον Στανισλάβσκι το θέατρο. Έφτιαξαν αυτή τη μέθοδο που μας ακολουθεί ακόμα και είναι η βάση που ακολούθησαν ο Γκροτόφσκι και ο Μέγιερχολντ. Μιλάμε για ορόσημο. Για εποχή «πριν τον Τσέχωφ» και «μετά τον Τσέχωφ» στην υποκριτική και στη σκηνοθεσία».

Με τον καινούργιο χρόνο ξεκινά στην Κεντρική Σκηνή του Αγγέλων Βήμα, τη μαύρη κωμωδία του Τζο Όρτον «Διασκεδάζοντας με τον κύριο Σλόουν», ενώ τον Μάιο σκηνοθετεί και παίζει μαζί με τον Μελέτη Ηλία στο έργο του Ντέιβιντ Μάμετ «Mια πάπια μα ποια πάπια» που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα.