Αρνούνται να δουν την πραγματικότητα

Διαπραγματεύσεις και παζαρέματα ενόψει δεύτερου γύρου ολοκληρώθηκαν. Οι λίστες των υποψηφίων κατατέθηκαν χθες. Πιστή στη γραμμή «ούτε απόσυρση ούτε συγχώνευση» που χάραξε ο Νικολά Σαρκοζί, η Δεξιά παραμένει μάχιμη και στις 13 γαλλικές περιφέρειες. Τιμώντας το «δημοκρατικό φράγμα» έναντι της Μαρίν Λεπέν που ζήτησε η ηγεσία τους, οι Σοσιαλιστές αποσύρονται από δύο περιφέρειες (ήθελαν να αποσυρθούν και από άλλη μία, την Αλσατία – Λωρραίνη – Καμπανία – Αρδέννες, αλλά ο εκεί υποψήφιός τους κήρυξε αντάρτικο) και συγχωνεύουν τις λίστες τους με εκείνες των λοιπών κομμάτων της Αριστεράς σε άλλες οκτώ. Και για την Αριστερά και για τη Δεξιά η λέξη κλειδί είναι «στοχοπροσήλωση» στη μάχη της Κυριακής, στον δεύτερο γύρο των γαλλικών περιφερειακών εκλογών. Η αυτοκριτική για την άνοδο της Ακροδεξιάς μπορεί να περιμένει. Τόσο, που η «Monde» μιλούσε χθες για «άρνηση», αυτόν τον αμυντικό μηχανισμό που λειτουργεί ασυνείδητα και έχει ως αποτέλεσμα να αρνείται κανείς να δει την πραγματικότητα. 

Η πραγματικότητα είναι πως η Ακροδεξιά έχει μεγάλες πιθανότητες να κατακτήσει την ερχόμενη Κυριακή δύο ή και τρεις περιφέρειες, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πως η στρατηγική που ακολουθούν εδώ και δεκαετίες τα παραδοσιακά κόμματα έναντι του Εθνικού Μετώπου (αυτό που η «Libération» αποκαλούσε χθες «στρατηγική δαιμονοποίησης», σε αντιδιαστολή προς την «εκστρατεία αποδαιμονοποίησης» που έθεσε ευφυώς σε εφαρμογή με το που ανέλαβε τα ηνία του κόμματος η Μαρίν Λεπέν) απέτυχε οριστικά. Και πως η θυγατέρα του Ζαν-Μαρί Λεπέν μπορεί να κάνει το 2017 τον στόχο της πραγματικότητα και να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. «Ο πρώτος γύρος των περιφερειακών εκλογών καθιστά πλέον πιθανό ένα τέτοιο σενάριο, το οποίο πολλοί θεωρούσαν αδιανόητο ακόμα και πριν από μερικές εβδομάδες» σημείωνε η «Monde». «Από το 2012 και μετά, στη μία εκλογική αναμέτρηση μετά την άλλη, το ακροδεξιό κόμμα απολαμβάνει μια ισχυρή δυναμική».

Και εν τούτοις, παρά την ισχύ του «σοκ» ή «σεισμού» ή «ηλεκτροσόκ», Σοσιαλιστές και Ρεπουμπλικανοί δεν δείχνουν διατεθειμένοι να κάνουν μια πραγματική αυτοκριτική. Στο στρατόπεδο των Σοσιαλιστών τον πειρασμό της άρνησης καθιστά ακόμα μεγαλύτερο το γεγονός ότι, παρότι δεν τολμούν να το πουν ανοιχτά, στην πραγματικότητα εκτιμούν πως την περασμένη Κυριακή κατάφεραν να αποφύγουν τα χειρότερα, και κρατούν πάντα την ελπίδα να διατηρήσουν από τρεις έως και επτά περιφέρειες την ερχόμενη Κυριακή. Στο στρατόπεδο της Δεξιάς είναι σαφές πως τα μαχαίρια έχουν βγει από τις θήκες – πολλοί τενόροι των Ρεπουμπλικανών κατηγόρησαν τον Σαρκοζί ως κύριο υπεύθυνο της «αποτυχίας» τους και ο ίδιος αναγκάστηκε να ομολογήσει χθες πως «υπάρχει μια συζήτηση που πρέπει να ανοίξει» όσον αφορά την ιδεολογική γραμμή του κόμματος· όχι άμεσα όμως, μετά τις εκλογές, προς το παρόν η στρατηγική παραμένει η ίδια, ιδιοποίηση της ακροδεξιάς ρητορικής και επίρριψη ευθυνών για την άνοδο της Ακροδεξιάς στους κυβερνώντες Σοσιαλιστές. Ο πρωτοσέλιδος τίτλος της «Libération» ήταν, όπως πάντα, καίριος: «Απέναντι στο Εθνικό Μέτωπο, όλοι εκτός θέματος».

«Δεν μιλάμε πλέον για ψήφο οργής»
«Δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον για απλή ψήφο διαμαρτυρίας όταν το Εθνικό Μέτωπο αποσπά 30 χρόνια τώρα ποσοστά άνω του 10%, και έσπασε προοδευτικά το όριο του 15%, του 20%, του 25%. Εχουμε περάσει το στάδιο της οργής, πρόκειται πλέον για προσχώρηση στις ιδέες του Εθνικού Μετώπου».

Ζαν-Ιβ Καμί, ειδικός στη γαλλική Ακροδεξιά, ερευνητής στο Ινστιτούτο Διεθνών και Στρατηγικών Σχέσεων (Iris)