Τρυφερή οργή

«Ατίθασες»: Σε ένα απομονωμένο χωριό της Τουρκίας, πέντε αδελφές γυρνώντας από το σχολείο σταματούν για να παίξουν στη θάλασσα με τους συμμαθητές τους. Τα αθώα παιχνίδια τους κρίνονται ανάρμοστα και το σπίτι της γιαγιάς τους, όπου μεγαλώνουν, μετατρέπεται σταδιακά σε φυλακή (οι δουλειές του σπιτιού και τα μαθήματα μαγειρικής αντικαθιστούν το σχολείο και οι γάμοι των κοριτσιών κανονίζονται ο ένας μετά τον άλλο). Τα κορίτσια θα αντιδράσουν ενάντια στα όρια που τους επιβάλλονται. «Σκαλώνει» το δράμα στις προκατασκευασμένες συμβάσεις, απογειώνεται όμως παράλληλα από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστριών του, που γεμίζουν την οθόνη με ζωντάνια αληθινή.

Δραματοποιημένο ρεπορτάζ

«Το πρόγραμμα»: Η αληθινή ιστορία του έκπτωτου πρωταθλητή της ποδηλασίας Λανς Αρμστρονγκ (Μπεν Φόστερ) που, έπειτα από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο, επέστρεψε στην ποδηλατική καριέρα του το 1999, κερδίζοντας μια σειρά από διακρίσεις με τη βοήθεια του γιατρού του Μισέλ Φεράρι (ένας αγνώριστος Γκιγιόμ Κανέ) και του αρχηγού της ομάδας του Γιόχαν Μπράινιλ – οι δυο τελευταίοι ανέπτυξαν το πιο εξελιγμένο πρόγραμμα ντόπινγκ στην ιστορία του αθλήματος. Παραδόξως, ο Στίβεν Φρίαρς ρίχνει ελάχιστες σημειολογικές ματιές πίσω από τα γεγονότα. Οχι πως η αληθινή ιστορία από μόνη της δεν έχει ενδιαφέρον – στο σινεμά όμως έχεις κι άλλες απαιτήσεις. Α, ωραίο το cameo του Ντάστιν Χόφμαν.

Παναγιωτοπουλική ελαφράδα

«Η κόρη του Ρέμπραντ»: Μια χλιδάτη βίλα, μια υποτυπώδης ίντριγκα, επιφανείς καλεσμένοι και ένας τουρτοπόλεμος. Οχι τυχαία, ο Νίκος Παναγιωτόπουλος αφιερώνει την ταινία του στους αδελφούς Μαρξ, με το ντεκουπάζ να παραπέμπει ευθέως στις κωμωδίες τους (επίτευγμα, αν αναλογιστεί κανείς πως οι Μαρξ φιλμογραφούσαν σε στούντιο – ευκολία που ο Παναγιωτόπουλος δεν διαθέτει). Ο σκηνοθέτης όμως, που αφιερώνει επίσης το φιλμ στον Τσέχοφ και τον Μπονιουέλ, τοποθετεί τον εαυτό του ανάμεσα στους καλεσμένους που σαρκάζει (η τελευταία τούρτα προσγειώνεται στον ίδιο – ποιος 74χρονος σκηνοθέτης σήμερα θα επιχειρούσε κάτι ανάλογο;). Κρατώ λοιπόν αυτό, βάζω στην άκρη τις ατυχείς εμπνεύσεις (όπως το κάστινγκ του Λάκη Λαζόπουλου που δείχνει να μην προσπαθεί καν – ο Λούλης πάλι είναι εξαιρετικός) και περιμένω την επόμενη ταινία του: έχεις την αίσθηση πως τούτη εδώ γυρίστηκε με μια ανάσα.

Αδιαφορία

«Ανατριχίλες»: Συγγραφέας ιστοριών τρόμου για παιδιά, κρατά κλειδωμένα μέσα στα βιβλία του όλα τα φανταστικά πλάσματα που δημιούργησε. Μέχρι που φυσικά αυτά ελευθερώνονται, σε μια κωμωδία τρόμου για παιδιά (θυμηθείτε τα «Γκρέμλινς») που κυλά συμπαθητικά και ξεχνιέται στο λεπτό. Να, αυτό έχουν οι αδιάφορες ταινίες: δεν μπορείς να τις θάψεις, δεν έχεις όμως και τι να γράψεις γι’ αυτές.

Το Βατερλώ της Τζολί

«Δίπλα στη θάλασσα»: Μια πρώην χορεύτρια (Αντζελίνα Τζολί) και ένας αμερικανός συγγραφέας (Μπραντ Πιτ) περνούν τον χρόνο τους σε μια ήσυχη παραλιακή πόλη της Γαλλίας, όπου θα γνωρίσουν μερικούς από τους κατοίκους της και θα αναμετρηθούν με τα μυστικά τους. Φόρος τιμής της σκηνοθέτιδας Τζολί στο ευρωπαϊκό σινεμά του ’70 λέει εκείνη. Δυσφήμηση, απαντώ εγώ.