«Κοινή γλώσσα, όχι ταύτιση απόψεων»

Η πρότασή του για τον «Ριχάρδο» είχε κατατεθεί κατά την προηγούμενη διοίκηση του Εθνικού (Σ. Χατζάκης) και υιοθετήθηκε από την επόμενη (Σ. Λιβαθινός). Ηταν μια περίοδος στην οποία περίσσεψαν οι εντάσεις μεταξύ του καλλιτεχνικού διευθυντή και του Διοικητικού Συμβουλίου, συχνά με εκατέρωθεν βολές.

Θεωρείτε ότι η επιλογή ενός διευθυντή πρέπει να έχει ως κριτήριο τη σύμπτωση απόψεων με το Διοικητικό Συμβούλιο – και το αντίστροφο;

Ενα βασικό, αν όχι το βασικότερο, κριτήριο πρέπει να είναι η εκ μέρους της πολιτικής ηγεσίας εξασφάλιση της σύμπνοιας και της σύμπλευσης ανάμεσα στα δύο κυρίαρχα όργανα διοίκησης, αλλά και ανάμεσα στα μέλη του ίδιου του ΔΣ. Αν συμβαίνει αυτό, τότε ο οργανισμός λειτουργεί αρμονικά. Αν όχι, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα υπάρξουν εντάσεις, δυσλειτουργίες, καθυστερήσεις, συγκρούσεις, κανείς δεν θα καταφέρει να πραγματοποιήσει το όραμά του, όλες οι πλευρές θα υποφέρουν και εν τέλει ο οργανισμός δεν θα προσφέρει αυτά που μπορεί και πρέπει. Δεν μιλώ απαραίτητα για ταύτιση απόψεων, αυτό ίσως είναι κάτι ουτοπικό, αλλά τουλάχιστον για κοινό προσανατολισμό και κοινή γλώσσα.

Ποια διαδικασία επιλογής διευθυντή και ΔΣ θα προτείνατε ως ιδανική, για να αποφεύγονται παρόμοιες συγκρούσεις;

Ο διευθυντής και το ΔΣ είναι, σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο (που κατά τη γνώμη μου χρειάζεται ελάχιστες, στοχευμένες παρεμβάσεις για να εκσυγχρονιστεί και να γίνει ακόμα πιο λειτουργικός, και πάντως όχι στην κατεύθυνση του περιορισμού των δήθεν υπερεξουσιών του καλλιτεχνικού διευθυντή), συμπληρωματικά όργανα, με διακριτές αρμοδιότητες. Ούτε επικαλύπτονται, ούτε καπελώνουν ο ένας τον άλλον. Αυτό σημαίνει ότι αν δικαιωματικά το καλλιτεχνικό όραμα είναι του καλλιτεχνικού διευθυντή, τότε αυτός πρέπει να επιλέγεται πρώτος και το ΔΣ να ακολουθεί, η δε επιλογή του ΔΣ να γίνεται σε συνεννόηση με τον καλλιτεχνικό διευθυντή και η όλη διαδικασία να ολοκληρώνεται σε μια πρώτη κοινή συνεδρίαση των δύο οργάνων υπό την προεδρία του εκάστοτε υπουργού. Αν όμως η (όποια) πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού θεωρεί (όπως έχει κάθε δικαίωμα) ότι ο ισχύων νόμος χρειάζεται ριζική αναθεώρηση στη φιλοσοφία και στην απονομή των αρμοδιοτήτων, τότε οφείλει να αλλάξει πρώτα τον νόμο και ακολούθως να καλέσει τον διευθυντή της επιλογής της (και αντιστοίχως ένα ΔΣ) να τον αποδεχθεί.