Ο Τσίπρας και η τυραννία της συναίνεσης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ
Προς Ρωμαίους Επιστολή
Θα συνυπέγραφα ευχαρίστως τη χτεσινή Αγιογραφία του Μ. Τσιντσίνη, ότι ο Τσίπρας χρησιμοποίησε το τραπέζι του Προεδρικού ως πάγκο του χασάπη για να διαμελίσει την Αντιπολίτευση, αν στον πάγκο του χασάπη πρώτος δεν έβαζε ο Τσίπρας το κεφάλι του προκειμένου να του το κόψει ο Λεβέντης. 
Θα το συνυπέγραφα, πλην στη μεταστροφή του Παύλου – που εξακολουθώ να πιστεύω πως συνέβη για λόγους εξουσιαστικούς – δεν εγγράφεται και η μεταστροφή του Τσίπρα προς Βρυξέλλες, υπαρξιακή, βιολογική (οσονούπω) και κυρίως εξουσιαστική;
Ο Τσίπρας επιθυμεί τη συναίνεση ως αντιπρόσωπος ενός ιδιότυπου μεσσιανισμού υπό το πρόσχημα του «πρώτη φορά Αριστερά», όπως ακριβώς ο Παύλος πιστεύει ότι ο ίδιος ο νόμος (στην περίπτωση, η Συνδιάσκεψη των πολιτικών αρχηγών) γεννά την επιθυμία να τον παραβιάσεις τη στιγμή που προσέρχεσαι και ζητάς συναίνεση. Πώς θα ήταν δυνατόν ο Πρωθυπουργός να «δοκιμάσει» την παρόρμησή του για εξουσία; Πώς αλλιώς, παρά σαν έναν καταναγκασμό επανάληψης που τον εξωθεί να παραβαίνει τον θεσμό με τη συνενοχή του; Διότι τι άλλο έκανε και ο μεταστραφείς Απόστολος από το να εφαρμόζει τον Νόμο του Θεού απεφαρμοζόμενο; Αυτό όμως είναι το καλό της Κοινοβουλευτικής μας Δημοκρατίας και προφανώς και της ιουδαϊκής μας θρησκείας…

ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΚΑΡΑΚΩΣΤΑΚΗ
Το αντίδωρο της εμπιστοσύνης
Νωπές οι μνήμες της ανυποταξίας του ΣΥΡΙΖΑ στα κρίσιμα κελεύσματα της συγκυρίας και στις εκκλήσεις των παρελθόντων πρωθυπουργών για εθνική συνεννόηση. Τώρα, ο Αλέξης Τσίπρας ζητά με τη σειρά του αυτό που τόσα χρόνια τόσο εύκολα αρνιόταν. Εξαντλημένοι και εξευτελισμένοι οι πολίτες σκέφτονται: ας πούνε τώρα οι άλλοι το ναι, να ησυχάσουμε, έστω την ύστατη ώρα, όπως το είπαν υπεύθυνα και για το τρίτο Μνημόνιο. Το κέρδος για τον Πρωθυπουργό: η παραμονή στην εξουσία. Το κέρδος για τους άλλους όμως;
Θα μπορούσε κανείς να πει ότι από μια συναίνεση ωφελείται ολόκληρη η χώρα. Ομως ακόμα και για τη σκέψη αυτή πρέπει να έχει κανείς κάποια εχέγγυα. Μια διαβεβαίωση απτή, μια εξασφάλιση μέσα από την εμπειρία. Και ο Πρωθυπουργός ουδέποτε έδωσε δείγμα ότι εννοεί αυτά που λέει. Συγκόλληση των σκισμένων Μνημονίων, κουρελοποίηση του τραπεζικού συστήματος, διακινδύνευση της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Το μόνο αντίδωρο που θα του χάριζε το δώρο της συναίνεσης είναι η εμπιστοσύνη. Και αυτό το έχει χάσει προ πολλού.
Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτικός επιστήμων, ήταν υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας 
της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ)

ΑΝΤΥΠΑΣ ΚΑΡΙΠΟΓΛΟΥ
Το πολιτικό σύμπαν του Πρωθυπουργού
Η συναίνεση δεν είναι μία λέξη, ούτε είναι, φυσικά, αυτοσκοπός. Στην πολιτική, συναίνεση μπορεί να υπάρξει μόνο ως αποτέλεσμα διαλόγου σε βάθος που θα επιτρέψει να βρεθούν οι ελάχιστοι κοινοί τόποι μεταξύ διαφορετικών απόψεων, να συγκρουστούν και εξ αυτού να αλλάξουν ή να επικρατήσουν κάποιες πολιτικές προτάσεις και να διαμορφωθεί μια βασική τελική θέση που θα είναι δεκτή από όσο το δυνατόν περισσότερους, και ταυτόχρονα θα επιτρέπει σε όλους τους συναινούντες στη βασική θέση να διατηρούν την αυτονομία τους και να μπορούν να συνεχίζουν την πολιτική τους προσπάθεια για την επικράτηση των δικών τους ιδεών πέραν αυτής. Αυτό είναι κάτι που ξεπερνά το πολιτικό σύμπαν του Πρωθυπουργού. 
Τα όρια της πολιτικής σκέψης του κ. Τσίπρα εξαντλούνται σε ό,τι κατάλαβε ως «πολιτική αντιπαράθεση» εντός του μικρόκοσμου του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, όπου και έλαβε τη συνολική του παιδεία: ισορροπίες, τερτίπια, παγίδες, εκβιασμοί και προπαγάνδα με σκοπό την επικράτηση του πιο «μάγκα». Αυτό έκανε έναντι των εταίρων μας κι έσπασε τα μούτρα του (μας), αυτό έκανε στο εσωτερικό με το δημοψήφισμα και τις εκλογές, αυτό επεδίωξε και την προηγούμενη εβδομάδα. Πώς, λοιπόν, μπορεί να είναι ειλικρινής η επιδίωξη συναίνεσης από τον Πρωθυπουργό, όταν ο ίδιος δεν έχει τα πνευματικά εφόδια να κατανοήσει την έννοιά της;
Ο Αντύπας Καρίπογλου, πρώην πρόεδρος της Δράσης, ήταν υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας της ΝΔ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ
Οι χασομέρηδες
Οι πολιτικοί αρχηγοί μαζεύτηκαν στο Προεδρικό Μέγαρο. Η άρνηση σύσσωμης της αντιπολίτευσης να παράσχει συναίνεση στον Πρωθυπουργό είχε αναγγελθεί εκ των προτέρων. Τι έκαναν συνεπώς – τι συζητούσαν – οι ταγοί των κομμάτων μας επί επτάμισι ολόκληρες ώρες; Ο Βασίλης Λεβέντης, όντας ή παριστάνοντας τον σαιξπηρικό τρελό που λέει τις μεγάλες αλήθειες, το δήλωσε ευθαρσώς: «Επρόκειτο για μια βασανιστική διαδικασία. Αισθανόμουν πως χάνω τον χρόνο μου…».
Θα προχωρήσω τη σκέψη του: Εάν η πολιτική ηγεσία χρειάζεται μια εργάσιμη ημέρα για να μην καταλήξει πουθενά, για να μην αποφασίσει απολύτως τίποτα, γίνεται προφανές γιατί κανείς τους δεν μπορεί να χειριστεί με στοιχειώδη επάρκεια το Προσφυγικό ή το Ασφαλιστικό. Για ποιον λόγο τα μείζονα προβλήματα της χώρας εγκαταλείπονται στον χρόνο και στην τύχη. Εως ότου να επέμβει και να τα λύσει ως γόρδιους δεσμούς – κόβοντας με το ξίφος της και αναρίθμητα κεφάλια – η μεγαλύτερη θεά: η Εσχατη Ανάγκη.
Ο Χρήστος Χωμενίδης είναι συγγραφέας

ΙΑΣΟΝΑΣ ΧΑΝΔΡΙΝΟΣ
Στα σπασμένα γυαλιά της αμετροέπειας
Η πρόσκληση του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στους πολιτικούς αρχηγούς για «εθνική συνεννόηση» στο Προσφυγικό και στο Ασφαλιστικό προβλήθηκε ως μια ειλικρινής χειρονομία για επίτευξη συναίνεσης στα αναρίθμητα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Δεν είναι η πρώτη φορά που μια ωραία λέξη της ελληνικής γλώσσας κυλιέται στα σπασμένα γυαλιά της αμετροέπειας και της αυτοαναφορικότητας που χρίζει διαχρονικά την πολιτική ηγεσία αυτού του τόπου. Προσωπικά, δυσκολεύομαι να ανακαλέσω κάποια στιγμή «συναίνεσης» στη νεότερή μας ιστορία, που να μην έσερνε πίσω της τα βαρίδια της αυτοδικαίωσης, του αλληλοκαρφώματος και του ζήλου να εξαντληθούν τα επιχειρήματα (;) σε βροντερούς αντίλαλους που πάντα εκτοξεύουν την κουβέντα πιο πίσω κι από εκεί που ξεκίνησε. «Το σόου είναι των Ελλήνων» είχε αναφωνήσει χαιρέκακα ο Ουίνστον Τσόρτσιλ τα Χριστούγεννα του 1944 όταν σε μια ημιφωτισμένη αίθουσα της Μεγάλης Βρεταννίας παρακολουθούσε τον Νικόλαο Πλαστήρα και τον Γιώργη Σιάντο να αναπτύσσουν τις «σκέψεις» τους για το αύριο της καθημαγμένης Ελλάδας μέσα σε ένα άπταιστο τρικαλινό υβρεολόγιο. Από το 1850 και δώθε, οι δυτικοευρωπαίοι τιμητές της πολιτικής μας ενηλικίωσης σχολίαζαν με φρίκη την τάση των ελλήνων πρωθυπουργών να μιλάνε ακόμα και με τον μπακάλη της γειτονιάς τους στον ενικό, χωρίς παράλληλα να κρύβουν τη ζήλια τους για την κυτταρική σχέση του μέσου νεοέλληνα με τη Δημοκρατία. Αν κάτι ζήσαμε φέτος, είναι η συντριπτική διαπίστωση πως αυτό δεν φθάνει. Αλλιώς, όπως μονολογεί συχνά κι ένας φίλος παλαιοβιβλιοπώλης από τα Εξάρχεια, «πάλι στο ΚΚΕ θα καταλήξουμε, ρε γαμώτο μου;». 
Ο Ιάσονας Χανδρινός είναι διδάκτορας Ιστορίας