Η κομψή χαμαιλέοντας

Από το 1999 βλέπουμε δύο όψεις της αυστραλέζας ηθοποιού. Την παρατηρούμε – αν όχι την απολαμβάνουμε – να ερμηνεύει ταυτόχρονα έναν κινηματογραφικό και έναν στυλιστικό ρόλο. Η πρώτη της υποψηφιότητα για Οσκαρ στο «Elisabeth Ι» την οδήγησε στο κόκκινο χαλί της τελετής απονομής, φορώντας μία σκουρόχρωμη εξώπλατη δημιουργία του Τζον Γκαλιάνο διακοσμημένη με μικρές πεταλούδες. Ο Ζαν-Πολ Γκοτιέ την έντυσε στα μαύρα το 2000, ο οίκος Valentino επιμελήθηκε το έξωμο κίτρινο σατέν φόρεμα με την μπορντό φαρδιά ζώνη με το οποίο το 2005 έλαβε το πρώτο της Οσκαρ ως Κάθριν Χέπμπορν στο «Aviator». Ενώ ο Τζόρτζιο Αρμάνι σε δύο τελετές απονομής Οσκαρ την έντυσε με τις υψηλές δημιουργίες του Armani Privé, βρίσκοντας σε εκείνη «τη γυναίκα που ταυτόχρονα δείχνει εύθραυστη και δυνατή, ψυχρή και αισθησιακή».

Από τότε η σχέση της με τον Αρμάνι δημιούργησε την αρωματική ιστορία μιας γυναίκας που η φετινή του συνέχεια δείχνει την Μπλάνσετ αποφασισμένη και αυθεντική να παροτρύνει τις άλλες γυναίκες να αποδεχθούν τον εαυτό τους φορώντας το άρωμα του μοντέρνου αισθησιασμού Si. Αλλωστε, αυτό συνεχίζει να τονίζει από το δεύτερο Οσκαρ της καριέρας της το 2014 για το «Blue Jasmine» λέγοντας ότι τα αφεντικά του Χόλιγουντ σφάλλουν όταν δεν υποστηρίζουν τις ταινίες για γυναίκες.

ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ. Στην πρόσφατη εμφάνισή της στη Νέα Υόρκη, στην πρεμιέρα της νέας της ταινίας «Carol» (προβάλλεται από αύριο στις αθηναϊκές αίθουσες), η 46χρονη σταρ τόνισε την αύρα της με ένα ντραπέ φόρεμα Lanvin που οι λεπτομέρειες κορσέ στο χρώμα του δέρματος υπογράμμισαν αυτό που η Κέιτ Μπλάνσετ δείχνει με τον χαρακτήρα της: ότι έχει τον έλεγχο της ζωή της, ακόμη και όταν δεν διατηρεί λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η ίδια εξηγεί ότι στα κοστούμια των ρόλων της βρίσκει ένα εργαλείο ανθρωπολογικής ερμηνείας που λειτουργεί από την εξωτερική εμφάνιση προς την εσωτερική ανακάλυψη. Και με την ίδια άνεση που συνδυάζει ένα μαύρο μπλέιζερ του Ρικάρντο Τίσι με ένα ασύμμετρο μαύρο πουλόβερ της Στέλλας ΜακΚάρτνεϊ μπορεί να υποστηρίξει σε μια φωτογράφιση μόδας μια ρομαντική απόδοση βραδινών εμφανίσεων με μαύρες δαντέλες και απαλόχρωμες κεντημένες μουσελίνες.

Γι’ αυτό και βρίσκει φιλοξενία στα εξώφυλλα των γυναικείων περιοδικών από την πατρίδα της την Αυστραλία έως τις ευρωπαϊκές εκδόσεις και τους αμερικανικούς τίτλους μεγάλης κυκλοφορίας. Επειδή το παράστημά της αξίζει όσο και τα λόγια της. Ιδιαίτερα όταν εξηγεί στους «New York Times» τα ανάμεικτα συναισθήματά της για τον τρόπο με τον οποίο η βιομηχανία του κινηματογράφου συμπεριφέρεται στις γυναίκες και για το πώς εκείνη δεν γύρισε ποτέ της γυμνές σκηνές. «Μια καριέρα χτίζεται περισσότερο πάνω σε αρνήσεις» υποστηρίζει και αποφεύγει τις καταχρήσεις αυτοπροβολής, όπως τα selfies.

ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ. Αλλωστε έχει επιλέξει τη γενέτειρά της, το Σίδνεϊ, ως τόπο μόνιμης διαμονής. Και όχι τα περίχωρα του Λος Αντζελες όπου οι κανόνες της φήμης επιβάλλουν στις διασημότητες ακόμη και φωτογραφίες δρόμου γύρω από σουπερμάρκετ που πρωτοστατούν σε εξώφυλλα σχολιαστικών εντύπων. Ναι, η Κέιτ Μπλάνσετ απουσιάζει από τις πολυσύχναστες λεωφόρους της σύγχρονης δόξας. Και αυτή η απουσία της από τα ταμπλόιντ ενισχύει το κύρος της προσωπικότητάς της. Οσο κι αν στους ρόλους της δείχνει το πιγούνι της να τρεμοπαίζει από συναισθηματική ανασφάλεια, η Μπλάνσετ τής πραγματικότητας διαφέρει. «Εμαθα να μη νιώθω υπεύθυνη για το πώς ο κόσμος νομίζει ότι είμαι. Και αυτή η φράση “ηθοποιός του Χόλιγουντ” λέγεται μόνο όταν θέλουν να σε προσβάλουν».

Το «Manifesto» της
Την περασμένη εβδομάδα η Κέιτ Μπλάνσετ συνάντησε  στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης τον Ρέιφ Φάινς (φωτογραφία), τον Γούντι Αλεν και τον Μάρτιν Σκορσέζε. Η πρωτοκαθεδρία της έβδομης τέχνης τιμούσε την Μπλάνσετ και ο βερολινέζος σκηνοθέτης – καλλιτέχνης Τζούλιαν Ρόζενφελντ παρουσίασε εικόνες από την ταινία του «Manifesto», με την πρωταγωνίστριά του να μεταμορφώνεται σε άστεγο άνδρα, οδηγό ταξί, εργάτρια σε εργοστάσιο, μάνατζερ και εκφωνήτρια ειδήσεων απαγγέλλοντας τα μανιφέστα των ιστορικών κινημάτων της τέχνης.