«Σαν να κουράστηκε το Φεστιβάλ»
«Θεωρώ ότι έχουν αρχίσει να χάνονται τα όρια μεταξύ επαγγελματικού και ερασιτεχνικού θεάτρου, το οποίο εκτιμώ και σέβομαι. Απλώς το ένα είναι επάγγελμα και το άλλο χόμπι», λέει ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος για το φαινόμενο των θεατρικών ομάδων
Αυτές τις ημέρες οι ελεγκτές του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους αποκαλύπτουν ότι το Φεστιβάλ Αθηνών ζημίωσε με διπλοπληρωμές προμηθευτών του πάνω από 2,7 εκατ. το ελληνικό Δημόσιο. Ομως ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είχε σταθεί, στην κουβέντα μας, στην τακτική του Φεστιβάλ: «Με την παρουσία της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών, το πρόγραμμα που φτιάχνεται από τον πλούτο που διαθέτει και το χρήμα που ξοδεύει για το κάλεσμα παραστάσεων και για την προβολή τους, αλλά και με δυναμικές συνεργασίες, το Φεστιβάλ Αθηνών έγινε ο φτωχός συγγενής. Είναι συγγενικές οι καλλιτεχνικές επιλογές (σ.σ.: άλλωστε ο Γιώργος Λούκος ανήκει παράλληλα και στα στελέχη της Στέγης). Φαίνεται σαν το Φεστιβάλ, που άνοιξε πριν από δέκα χρόνια καινούργιους δρόμους και ήταν ένα άνοιγμα προς τον κόσμο, να κουράστηκε και να πραγματοποιείται πια με αυτόματο πιλότο. Σε αυτή την εποχή, μέσα σε αυτή την κυριαρχία των ιδρυμάτων (πέρα από το Ιδρυμα Ωνάση και το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, επίσης στη Λεωφόρο Συγγρού), πρέπει το Φεστιβάλ, το Εθνικό Θέατρο και ο καθένας μας να επαναπροσδιορίσει τη φυσιογνωμία, το στίγμα του και τον χώρο που θέλει να έχει σε αυτό το νέο τοπίο. Δεν μπορούμε να μείνουμε στη σιγουριά ότι πάμε καλά, ειδικά τώρα με την παντελή έλλειψη χρημάτων για τον πολιτισμό. Ομως και αυτό το κακό έχει κάτι καλό μέσα στη σκοτεινιά του: είναι ευκαιρία να ξαναδούμε γιατί κάνουμε θέατρο. Να μη λειτουργούμε με αυτόματο πιλότο. Και να δούμε πόσο αυτό που κάνουμε αφουγκράζεται την κοινωνία στην οποία ζούμε».