Χαμένοι στη βία

ια τα παιδιά του 21ου αιώνα μοιάζει να είναι γραμμένο το έργο της Μάρτα Μπουτσάκα «Συγγνώμη» (πρωτότυπος τίτλος «Plastilina», 2007), που σκηνοθετεί ο Τάκης Τζαμαργιάς στο θέατρο Σταθμός: αγόρια και κορίτσια γύρω στα 17-18 είναι οι πρωταγωνιστές αυτής της αληθινής ιστορίας στην οποία βασίστηκε η συγγραφέας για να γράψει το θεατρικό της.

Γεννημένη στη Βαρκελώνη, η Καταλανή Μάρτα Μπουτσάκα (Marta Buchaca, 1979) σπούδασε σκηνοθεσία και δραματουργία στο Ινστιτούτο Θεάτρου της πόλης της, ενώ παρακολούθησε σεμινάρια θεατρικής γραφής από σύγχρονους συγγραφείς (Μάρτιν Κριμπ, Χουάν Μαγιόρκα, Σέρτζι Μπελμπέλ). Στα ισπανικά γράμματα εμφανίστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 2000 και γρήγορα ξεχώρισε και βραβεύτηκε. Τα θεατρικά της έχουν ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας της, μεταφράζονται και παίζονται από την Κύπρο ώς τη Βενεζουέλα. Παράλληλα είναι ενεργή σεναριογράφος στην ισπανική τηλεόραση.

Εύπλαστοι σαν «Πλαστελίνη», οι τρεις έφηβοι, οι τρεις φίλοι, παραπαίουν ανάμεσα στη μαγκιά της ηλικίας, τον ανταγωνισμό, τη βία, την τεχνολογία και το Διαδίκτυο, κι έτσι πέφτουν θύματα του ίδιου τους του εαυτού. Τρία παιδιά που δεν προέρχονται από το κοινωνικό περιθώριο αλλά από μια μεσοαστική τάξη και «κανονικές – φυσιολογικές» οικογένειες, βρίσκονται αντιμέτωπα με τη σκοτεινή πλευρά τους. Και περνάνε απέναντι: σκοτώνουν, σχεδόν προμελετημένα, για να «σκοτώσουν» την ώρα τους: ένα βράδυ, «έτσι, για πλάκα», καίνε ζωντανή μια άστεγη που κοιμάται πάνω σε χαρτόκουτα. Γιατί; Για να ανεβάσουν ένα «βιντεάκι» στο ΥοuΤube…

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΙΝΤΕΡΝΕΤ. Η «Συγγνώμη» πραγματεύεται, ουσιαστικά, το πριν και το μετά της πράξης: μέσα από 18 κινηματογραφικές σκηνές, που πηγαινοέρχονται στον χρόνο, σκιαγραφεί τη γενιά του Ιντερνετ, τη γενιά που δεν ζει τα γεγονότα αλλά τα βιντεοσκοπεί για να τα δείξει στους άλλους. Τη γενιά που ψάχνει αποδείξεις για την ίδια της την ύπαρξη. Που νιώθει στο Διαδίκτυο παρά στο πετσί της. Τη γενιά που δεν ξέρει αν μπορεί να ζητήσει «συγγνώμη».

Είναι ο Μαρκ, ο Πάου και ο Αρνάου πλάι στη Λάουρα και τη Λάλι. Κι από την άλλη μεριά είναι οι γονείς του Μαρκ: ένα ζευγάρι «κανονικών» ανθρώπων που αναρωτιέται τι έκανε λάθος, τι οδήγησε τον γιο τους στον φόνο. Αρκεί μια συγγνώμη για όλο αυτό; Κι αν ναι, σε ποιον; Το έργο πάντως δεν μοιράζει ευθύνες ούτε χωρίζει τους ήρωες σε καλούς και κακούς: θέτει ερωτήματα και αφήνει ανοιχτό το τοπίο των απαντήσεων.

Ενα τραπέζι και δύο καρέκλες, πάνω στη σκηνή του Σταθμού, όπου το μαύρο δεσπόζει, αλλάζουν θέση και μετατρέπονται ανάλογα με τις ανάγκες της παράστασης σε τραπεζαρία σπιτιού ή επισκεπτήριο φυλακών. Δύο σιδεριές πάνω σε ρόδες μετακινούνται και οριοθετούν το κελί… Λίγα τα έπιπλα κι ακόμα πιο λίγα τα αντικείμενα που συνθέτουν τον μικρόκοσμο των ηρώων. Αυτόν τον εσωτερικό αλλά και εξωτερικό μικρόκοσμο προσπάθησε να μεταφέρει με την παράστασή του ο Τάκης Τζαμαργιάς. Και τα κατάφερε.

Είναι φανερή η δουλειά με τους ηθοποιούς, που παρότι ανήκουν σε διαφορετικές γενιές και νοοτροπίες έφτιαξαν τελικά «ομάδα» επί σκηνής. Ο καθένας με τις υποκριτικές του δυνατότητες αντεπεξήλθε με μεγαλύτερη ή μικρότερη επιτυχία στον ρόλο του.

Στα ατού της παράστασης οι σκηνές βίας και οργής ανάμεσα στους νεαρούς, συναισθηματικά έντονες οι αντιπαραθέσεις στο ζευγάρι – ξεχώρισε με τη λιτότητά του ο Λεωνίδας Κακούρης (πατέρας), συνολική αποφυγή του μελό και της ευκολίας. Στα μείον οι υψηλοί τόνοι, ως ένδειξη έντασης. Δεν τους χρειάζεται: το έργο είναι πολύ σημερινό και διαθέτει τη δύναμη της γενιάς του.

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς 
Ελεύθερη διασκευή: Αννα Αδριανού – Γιάννης Μπότσης
Σκηνικά – κοστούμια: Δήμος Κλιμενώφ
Φωτισμοί: Αλεξ Αλεξάνδρου
Παίζουν:Αννα Αδριανού, Λεωνίδας Κακούρης, Ρένος Ρώτας, Γιώργος Βουβάκης, Στέφανος Οικονόμου, Αγγελική Πασπαλιάτη, Φανή Γεωργακοπούλου
Πού:Στο θέατρο Σταθμός (Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο, τηλ. 211-4036.322) κάθε Παρασκευή και Σάββατο (21.00) και Κυριακή (20.00)