Ο τυφλός προφήτης Ντέιβιντ Μπάουι

Δυσλειτουργικά «σίνθια», φαινομενικώς άχρονα ντραμς και μια φωνή αποστασιοποιημένη. Σε ένα σεληνιακό τοπίο, μια γυναίκα με ουρά πλησιάζει έναν εγκατελειμμένο αστροναύτη κι όταν ανοίγει την κάσκα του αποκαλύπτεται ένα κρανίο διακοσμημένο με πολύτιμους λίθους. Η συνέχεια δεν είναι λιγότερο περίπλοκη. Ο ρυθμός γίνεται σπασμωδικός, ενώ το γλυκό συστατικό είναι ένα σαξόφωνο που κάνει τα πάντα λίγο πιο κατανοητά. Το οπτικό κομμάτι συμπληρώνει ένας τυφλός προφήτης, το πρόσωπο του οποίου καλύπτει ένας επίδεσμος. Στη θέση των ματιών του έχει μαύρες πέτρες. Είναι το βιντεοκλίπ του «Blackstar», του νέου τραγουδιού του Ντέιβιντ Μπάουι, το οποίο αδικείται όταν κανείς το περιγράφει αντί να το παρακολουθεί.

Κυκλοφόρησε προ ημερών ως πρόγευση από τον καινούργιο ομώνυμο δίσκο που αναμένεται στις 8 Ιανουαρίου. Το σκηνοθέτησε ο Σουηδός Γιόχαν Ρενκ, υπεύθυνος για την αστυνομική σειρά «The Last Panthers», όπου τους τίτλους αρχής συνοδεύει συντομευμένη εκδοχή του τραγουδιού. Ο Ρενκ είχε γνωρίσει τον Μπάουι μέσω ενός κοινού φίλου και του είχε ρίξει ευγενικά την ιδέα για όλα αυτά. Οταν εκείνος του τηλεφώνησε για να του πει ότι δέχεται, ο Σουηδός διηγιόταν πρόσφατα ότι είχε κοντέψει να βάλει τα κλάματα.

Αυτά βέβαια είναι μάλλον τεχνικά ζητήματα. Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν εκείνος ο αστροναύτης παραπέμπει στον πολυτραγουδισμένο «Major Tom» του «Space Oddity» και του «Ashes to Ashes» ή αν ο τυφλός προφήτης, ο Μπάουι δηλαδή, που εμφανίζεται να κραδαίνει κι ένα βιβλίο με ένα μαύρο αστέρι στο εξώφυλλο, είναι αναφορά στη συντηρητική στροφή του πλανήτη. Είναι και αν το «Blackstar» αποτελεί ικανό τροχιοδεικτικό της επόμενης δουλειάς ενός σπουδαίου αλλά φυσιολογικά κουρασμένου δημιουργού. Που ενώ κάποτε η καλλιτεχνική πρωτοπορία έμοιαζε σαν δεύτερη φύση του, πλέον είναι λες και απαιτεί προσπάθεια. Το «The Next Day» του 2013, βέβαια, είχε αβαντγκάρντ βίντεο να συνοδεύουν προσεκτικά τραγούδια. Το «Blackstar», από την άλλη, μοιάζει να ρισκάρει σε όλα τα επίπεδα.