Μια φορά κι έναν καιρό

«Το παραμύθι των παραμυθιών». Τρεις σπουδαίες γειτονικές αυτοκρατορίες: ο ένας εκ των βασιλέων ανεξέλεγκτα ηδυπαθής, ένας άλλος ζει αιχμάλωτος κάποιου ανεξέλεγκτου, άγριου ζώου, ενώ η βασίλισσα θα έδινε τα πάντα για να γίνει μητέρα. Ολα αυτά, στη νέα ταινία του Ματέο Γκαρόνε, που εδώ αναλαμβάνει να ζωντανέψει τις περίφημες πολυδιαβασμένες ιστορίες του Τζιανμπατίστα Μπαζίλε, ιστορίες που ενέπνευσαν τους αδελφούς Γκριμ. Το κάνει όμως «παγιδευμένος» σε μια διεθνή παραγωγή (το καστ περιλαμβάνει τα ονόματα των Σάλμα Χάγεκ, Βενσάν Κασέλ και Τζον Σ. Ράιλι) όπου τα ψηφιακά εφέ και η γυαλιστερή, σε σημεία, αισθητική προσκρούουν στην παγανιστική αιχμή των αυθεντικών ιστοριών. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ευπρόσωπο – η «τρέλα» όμως απουσιάζει.

Βαθμοί: 6

Λογοτεχνικού ενδιαφέροντος

«Τέλος διαδρομής». Ο Αμερικανός Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας θεωρήθηκε ο πιο χαρισματικός συγγραφέας της γενιάς του, και δικαίως: αναμετρήθηκε στα ίσα με τον κυνικό μεταμοντερνισμό που τόσο στιγμάτισε τη νεότερη αμερικανική λογοτεχνία, αποκαλύπτοντας μια γνήσια ανθρωπογνωστική ευαισθησία, η οποία δυστυχώς και τον λύγισε: ο Γουάλας αυτοκτόνησε το 2008. Δώδεκα χρόνια πριν, ο Ντέιβιντ Λίπσκι, δημοσιογράφος στο «Ρόλινγκ Στόουν», συνάντησε τον συγγραφέα για μια συνέντευξη που έμελλε να δημοσιευτεί μετά τον θάνατό του. Και το θεατρικής ιδιοσυστασίας φιλμ του Τζέιμς Πόνσολντ, με τους Τζέισι Αϊζενμπεργκ και Τζέισον Σίγκελ, αναπαριστά αυτήν τη συνάντηση, αλλά και τη μεταξύ τους σχέση, με ευαισθησία. Μέχρι εκεί όμως – εκτός κι αν είστε φίλος του συγγραφέα.

Βαθμοί: 5

Λιντς με συστολή

«Σύμπτωμα». Ενα μοναχικό πλάσμα σε ένα απομονωμένο νησί, μια μοναχική ταινία σε έναν κινηματογράφο σαν τον δικό μας – «μοναχική» γιατί η ιδιαίτερη ταινία του Αγγελου Φραντζή συνεχίζει στο μονοπάτι που χάραξε ο δημιουργός της χρόνια πριν με το εξαίσιο «Ονειρο του σκύλου». Εδώ, ανιχνεύοντας, θα έλεγε κανείς, μια εσωτερική σύγκρουση σε επίπεδο καθαρά ασυνειδησιακό, ο σκηνοθέτης εντοπίζει αυτή την ιδιαίτερη υπαρξιστική συχνότητα εκ της οποίας προκύπτει, πολύ συχνά, ο πιο βαθύς και ανεξήγητος τρόμος – ξεχνά όμως να τη μετατρέψει σε αφήγημα ενώ, παράλληλα, δείχνει να έχει ταυτόχρονα πατημένο το φρένο. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο μεγαλύτερο director’s cut, γιατί δεν ήταν λίγες οι στιγμές που, σημειολογικά, οδηγήθηκα στο «Inland Empire» του Ντέιβιντ Λιντς.

Βαθμοί: 5

Ανθυποταραντίνο

«The republic». Κάπου ανάμεσα σε πολιτικούς που επιθυμούν να «αξιοποιήσουν» τον ορυκτό πλούτο της χώρας, θύματα σωματεμπορίας που καταλήγουν στα πορνεία και μπάτσους που εκμεταλλεύονται μετανάστες, ξεκινά μια ελληνική ταινία που παραθέτει κάπως άγαρμπα τις κακοχωνευμένες επιρροές της (που αφορούν κυρίως το σινεμά του Κουέντιν Ταραντίνο και, αν δεν περάσουν μέσα από ένα στοιχειώδες δραματικό φίλτρο, φαντάζουν άχαρες έτσι όπως είναι εδώ, ατάκτως ερριμμένες σε ελληνικό καμβά). Αν μη τι άλλο, όμως, υπάρχει μια χαβαλεδιάρικη διάθεση που κατευνάζει τους δισταγμούς μας.

Βαθμοί: 4

Διασκεδαστικό

«Τοσοδούλικα: Η κοιλάδα των χαμένων μυρμηγκιών». Σε ένα μικρό ξέφωτο, τα απομεινάρια ενός πικνίκ θα γίνουν η αιτία για τον πόλεμο που θα ξεσπάσει ανάμεσα σε δύο φυλές μυρμηγκιών και μια γενναία πασχαλίτσα γίνεται η ηρωίδα αυτού του παράξενου, βωβού καρτούν γαλλικής παραγωγής, που πρέπει να σας πω πως το απόλαυσα μέχρι το τελευταίο του καρέ, κυρίως επειδή τα περισσότερα gags έχουν μια γνήσια slapstick τρέλα. Δεν είμαι όμως σίγουρος πως θα αρέσει το ίδιο στα μικρά παιδιά – και αυτό είναι πάντα ένα ζήτημα.

Βαθμοί: 6