Εγώ, ο Ξένος

«Ο άνθρωπος χωρίς πατρίδα»: Απαράβατη αρχή, δίχως εξαιρέσεις: Κάθε θεατής σε μια κινηματογραφική αίθουσα είναι και ένας πρόσφυγας προς αναζήτηση μιας άλλης πραγματικότητας, ενδεχομένως καλύτερης από αυτή που θα συναντήσει μετά τους τίτλους τέλους. Ο κινηματογράφος όμως δεν αποτελεί μονάχα διαφυγή, αλλά και «παράθυρο στον κόσμο», που έλεγε και ο Μπαζέν, μόνο που ο Ζακ Οντιάρ, ο σκηνοθέτης αυτού του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα φιλμ, αναπτύσσει τις μυθοπλασίες του σε παράλληλα ταμπλό.

Στο «Dheepan», ένα καθηλωτικό πρώτο μέρος, φιλμογραφημένο σε σκουρόχρωμους τόνους, σε βάζει κατευθείαν στο κλίμα, και ο γάλλος κινηματογραφιστής συγκεντρώνεται στα βλέμματα και στις σιωπές τριών ανθρώπων που βιώνουν μια αδιάκοπη σύγκρουση, αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που διαρκώς τους ξεπερνά. Ολο το δράμα στέκεται πάνω στους χαρακτήρες, και η εδραίωσή τους εδώ φανερώνει τη φιλμική κλάση του Οντιάρ: Ο άνθρωπος είναι πραγματικός μάστορας της αφήγησης. Ηρωας εδώ, ένας πρώην στρατιώτης των Τίγρεων του Ταμίλ (με άλλα λόγια, αντικαθεστωτικός) που δραπετεύει από τη Σρι Λάνκα αναζητώντας καταφύγιο. Μαζί με μια γυναίκα και ένα ανήλικο κορίτσι «στήνει» μια κάλπικη οικογένεια, προκειμένου να περάσουν στην Ευρώπη με πλαστά διαβατήρια, και η διαδρομή τους βρίσκει τέλος σε κάποιο προάστιο του Παρισιού. Ακόμα κι εκεί όμως έρχεται αντιμέτωπος με δύο ισχυρές τοπικές συμμορίες: η βία, βλέπετε, αποτελεί και «δική μας», δυτική παθογένεια.

Ετσι ο Ντιπάν (η ταινία έχει δανειστεί το όνομα του ήρωά της) θα χρειαστεί να «πολεμήσει» ξανά, αυτή τη φορά υπό τους όρους μιας «άγριας» Δύσης, μιας και το τελευταίο κομμάτι του δράματος εξελίσσεται εν μέσω πυροβολισμών και αναμετρήσεων που όμως δείχνουν «ξένα» με το βασικό σώμα του φιλμ. Αυτά βέβαια που έχουν «ακουστεί» μέχρι τότε, δεν περνούν απαρατήρητα: το «Dheepan» είναι ουσιαστικά μια δραματική περιπέτεια που, όταν χρειαστεί, ανεβάζει τις ταχύτητές της ενώ παράλληλα θέτει το ζήτημα το ζήτημα της αποδοχής – και περισσότερο ακόμα της συμβίωσής μας με τον άλλο, τον όποιο άλλο (μιας και οι συγκρούσεις ανάμεσα στα μέλη της «οικογένειας» των ηρώων κουβαλούν τις δικές τους σημάνσεις). Μπορεί να μην είναι η κορυφή της φιλμογραφίας του Οντιάρ («Ο χτύπος που έχασε η καρδιά μου» παραμένει το αριστούργημά του), επιτελεί όμως τον σκοπό της στο έπακρο.

Βαθμοί: 7