Από τη Σρι Λάνκα στον Χρυσό Φοίνικα

Για να αποδράσουν από τον εμφύλιο πόλεμο στη Σρι Λάνκα, ένας πρώην στρατιώτης των Τίγρεων του Ταμίλ, μια νεαρή γυναίκα κι ένα κορίτσι παριστάνουν την οικογένεια. Καταλήγουν λίγο έξω από το Παρίσι. Πρέπει να χτίσουν μια νέα ζωή μαζί, παρότι είναι παντελώς άγνωστοι μεταξύ τους. Ολα αυτά στο «Dheepan» του Ζακ Οντιάρ που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών και διανέμεται στη χώρα μας – από αύριο – σε μια παράξενη, δυσάρεστη συγκυρία.

Σε ηλικία μόλις 16 ετών ο Τζεσουθασάν Αντονιθασάν κατατάχθηκε στους Τίγρεις του Ταμίλ, στους οποίους υπηρέτησε ως στρατιώτης μέχρι τα 19. Μετανάστευσε στην Ταϊλάνδη για να φθάσει στη Γαλλία το 1993. Ηταν 25 ετών όταν έκανε αίτηση για πολιτικό άσυλο, το οποίο κι έλαβε. Στη συνέχεια, δουλειά. Σκληρή δουλειά: καμαρότος σε ξενοδοχείο της Euro Disney, μάγειρας, καθαριστής, αλλά και θεατρικός συγγραφέας, ποιητής, μα και ακτιβιστής. Λέει ο ίδιος: «Συμμετείχα σε μια τροτσκιστική ομάδα στη Γαλλία, μιας και τα περισσότερα πράγματα που είχα διαβάσει μέχρι τότε ήταν ρωσικά». Τα έργα του δημοσιεύονται κυρίως στην Ινδία, στη Σρι Λάνκα και στους Ταμίλ της διασποράς. Και κάπου εκεί συναντά τον άνθρωπο που θα του αλλάξει τη ζωή.

Πετυχαίνω τους πρωταγωνιστές της νέας, βραβευμένης με Χρυσό Φοίνικα ταινίας του Οντιάρ σε ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο στις Κάννες. Το πιο παράδοξο περιβάλλον για να μιλήσει κανείς για ιστορίες σαν κι αυτές. Συμβαίνουν όμως αυτά στον μαγικό κόσμο του σινεμά. Ο Αντονιθασάν, σοβαρός, παρακολουθεί προσεκτικά τις ερωτήσεις μας και «θέλει τον χρόνο του» για να μου απαντήσει. Δίπλα του, η πεντάμορφη Σρινιβασάν Καλιεσβάρι, συμπρωταγωνίστριά του σε μια από τις πιο πολυαναμενόμενες κινηματογραφικές στιγμές της σεζόν. «Εχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που άφησα τη Σρι Λάνκα» λέει ο Αντονιθασάν. «Σκέψου. Εχω υπάρξει πολιτικός πρόσφυγας στην Ταϊλάνδη, στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη. Και σήμερα, εξακολουθώ να μην έχω το δικαίωμα να επιστρέψω στη Σρι Λάνκα, περισσότερο για τη δική μου ασφάλεια. Και την ίδια στιγμή, είμαι περήφανος για την καταγωγή μου. Αγαπώ πολύ αυτή την ταινία και είμαι τυχερός που βρίσκομαι εδώ σήμερα».

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΕΥΤΥΧΙΑ. Ο Ζακ Οντιάρ είχε ολοκληρώσει το σενάριο του «Ανθρώπου χωρίς πατρίδα» (όπως είναι ο ελληνικός τίτλος) πολύ πριν συναντήσει τον Αντονιθασάν, η συνάντησή του όμως με τον άνθρωπο που έμελλε να γίνει ο πρωταγωνιστής του άλλαξε αρκετά το στόρι: «Η ταινία αυτή αφηγείται μια ιστορία πολύ κοντά στη δική μου. Αρχικά, άλλαξαν οι μικρές λεπτομέρειες, πράγματα που ο Ζακ δεν θα μπορούσε να γνωρίζει, ούτε καν μέσω έρευνας. Στη συνέχεια, δουλέψαμε και την πλοκή. Ετσι προέκυψε αυτή η πορεία του ήρωα, ενός ήρωα που αγωνίζεται πρώτα για ένα κομμάτι γης και μετέπειτα για το δικαίωμά του στην οικογενειακή ευτυχία».

«Είμαι Ινδή. Δεν έχω βιώσει πόλεμο στη ζωή μου. Φυσικά, γνώρισα τον πόνο, τη θλίψη, τη σύγκρουση. Γι’ αυτό και ο τρόπος που δούλεψα ήταν εντελώς διαφορετικός. Να σας πω την αλήθεια, ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πού βρίσκομαι: η Μέκκα του Κινηματογράφου είναι όλη εδώ. Μερικές φορές με ξεπερνά αυτός ο θόρυβος, η λάμψη. Αλλά τις περισσότερες στιγμές, είναι πολύ όμορφα». Σε αντίθεση με τον πρωταγωνιστή, η Σρινιβασάν Καλιεσβάρι προέρχεται από τον χώρο του θεάτρου. Είναι όμως «φρέσκια» στην ευρωπαϊκή show-biz. Και σε πολλά άλλα: «Μια δημοσιογράφος με ρώτησε αν έχω πρόβλημα που εμφανίζομαι σε μια ανδροκρατούμενη ταινία. Της απάντησα πως ζούμε, ούτως ή άλλως, σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία. Δεν ήταν η απάντηση που περίμενε, ο  Αντονιθασάν όμως που καθόταν δίπλα μου γέλασε πολύ. Κι όμως, νομίζω πως η ηρωίδα μου δίνει πνοή σε αυτή την οικογένεια. Και ο Οντιάρ βρήκε εκεί, μια ιστορία που άξιζε να μεταμορφωθεί σε σινεμά».