Η Ελλάδα και η Ανατολή της Αγγελικής Ιονάτος

«Μένει το φως» (Reste la lumière). Αυτός είναι ο τίτλος του εικοστού πρώτου άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Αγγελική Ιονάτος, από τις Ελληνίδες της Διασποράς που έχουν διακριτή παρουσία στη Γαλλία. Ειδικά για την περίσταση, μίλησε στην εφημερίδα «Le Monde» «επειδή η χώρα της βρίσκεται σε βαθιά κατάθλιψη» αλλά και επειδή «η ποίηση θα παραμείνει ένα όπλο γεμισμένο με μέλλον».

«Είμαι το προϊόν της δικής μου ζωής» εξηγεί η ερμηνεύτρια, που γεννήθηκε το 1954 στην Αθήνα και έφτασε το 1969 στις Βρυξέλλες μαζί με τους γονείς της μακριά από την Ελλάδα των συνταγματαρχών. «Δεν κάνω ελληνική μουσική με τον τρόπο του Μίκη Θεοδωράκη ή ρεμπέτικα. Τα δώδεκα τραγούδια του άλμπουμ αυτού είναι μεμονωμένα θέματα με τμήματα ήχων από την Ανατολή, την ευρωπαϊκή κουλτούρα και τις βαλκανικές δομές».

Καθώς δεν μπορούσε να υποχωρήσει στην τελειομανία της, η Αγγελική Ιονάτου είχε σωπάσει δισκογραφικά οκτώ χρόνια. Αλλά το μουσικό της ύφος παραμένει αναγνωρίσιμο. «Ξεκινώ από τα κείμενα. Αν ένα ποίημα με συγκινήσει, τότε συνθέτω. Πρέπει να κλάψω για να ακούσω τις μελωδίες που ταιριάζουν με τις λέξεις, τον ρυθμό τους , για να μην είναι δυσνόητες, για να μη διαπράξω μουσικές παρερμηνείες».

Η ελληνική κρίση την συγκίνησε. Η «καταστροφική» πολιτική κατάσταση την έκανε να νιώσει «εξευτελισμένη για αυτά που ακούω να λένε σήμερα για τους Ελληνες, ότι δήθεν περνάνε τον καιρό τους πίνοντας καφέ κ.ά. Ναι, είναι ένας δίσκος τραγικός, γι’ αυτό και θέλησα να τον ξεκινήσω με ένα ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη, του μεγάλου μου έρωτα στην ποίηση». Μελοποιεί εξάλλου την «Περσεφόνη» του Διονύση Καψάλη και προχωρά στο έργο του Δημήτρη Μορτόγια, ο οποίος πέθανε εξόριστος στην Αγγλία στα 43 του χρόνια.

Το περασμένο καλοκαίρι είδε τη γενέθλια Λέσβο των προγόνων της να γεμίζει με πρόσφυγες από το πατρικό της στο νησί. «Είχα εμπιστοσύνη στον Αλέξη Τσίπρα, έναν άνθρωπο της Αριστεράς, που έγινε όμως το ανδρείκελο της τρόικας» προσθέτει η δημιουργός των στίχων: «Αδελφές μου μάγισσες, θαρραλέες/ με αυτή τη ρυτίδα τη βαθιά ανάμεσα στα φρύδια/ Σαν ένα αυλάκι, εκείνο της οδύνης».