25 χρόνια αναμνήσεις

Οταν έγινε η ιδιωτική τηλεόραση κι άρχισαν να σπάνε τα έργα μου ενδιάμεσα και να βάζουν διαφημίσεις, αισθανόμουν ότι με βιάζουν. Να κόβουν δηλαδή το έργο πάνω σε μια δραματική σκηνή και να πετάνε διαφημίσεις του Αζαξ και πλυντηρίων. Είχα συνηθίσει αλλιώς στο σινεμά. Αλλά μετά είδα ότι έτσι γίνεται και πρέπει να ζήσουν κι αυτοί από τις διαφημίσεις. Και τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» είχαν συνέχεια διαφημίσεις και τα έκοβαν.

Γέλασα πάρα πολύ με τους «Απαράδεκτους» και με το «Παρά πέντε». Επίσης, τα «Εγκλήματα» ήταν μια αγαπημένη σειρά με το μαύρο χιούμορ της. Εχω συγκινηθεί πάρα πολύ, εκτός από τις δικές μου σειρές όπου έκλαιγα και γράφοντας και βλέποντας σαν θεατής στο μοντάζ, με τα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» και το «Δέκα».

Στη μνήμη μου έχουν μείνει τα «Εγκλήματα» και ο χαρακτήρας της Σωσώς που ήταν ο αγαπημένος μου ρόλος. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τη σκηνή που λέει «πλήττω» κι αρχίζει να παίρνει τηλέφωνα για να κάνει φάρσες. Μου άρεσε επίσης και ο ρόλος της Κορίνας, στο στιγμιότυπο που υποδύεται τη δασκάλα στο σχολείο και μιλάει για την Μπουρκίνα Φάσο.

Για μένα αυτό που καταγράφηκε στην ιστορία του ελληνικού έθνους και σχετίζεται με την ιδιωτική τηλεόραση είναι η Πρωτοχρονιά του 2001 που όλη η Ελλάδα έβλεπε ποιος θα κερδίσει στο ριάλιτι «Big Brother 1», ο Τσάκας ή ο Πρόδρομος. Βλέπαμε όλοι σαν τα βόδια. Ενας ολόκληρος λαός είχε εντελώς χαζέψει τότε και κοίταζε αυτό το πράγμα. Δεν ήταν δυνατόν να κάνουμε ρεβεγιόν Πρωτοχρονιάς επενδύοντας τις ελπίδες μας όλες στον Τσάκα και τον Πρόδρομο.

Αυτά που θυμάμαι είναι σίριαλ όπως το «Δις εξαμαρτείν» στο Mega ή τα «Εγκλήματα» στον Αnt1 που άλλαξαν την ιστορία των ελληνικών σειρών ως προς την κωμωδία και είχαν ένα δεύτερο επίπεδο. Το highlight της ιδιωτικής τηλεόρασης για μένα όμως είναι οι σειρές του Πάνου Κοκκινόπουλου, όπως η «Ανατομία ενός εγκλήματος», ο «Κόκκινος κύκλος», ακόμα και τα «Μαύρα μεσάνυχτα».

Θυμάμαι από το σίριαλ «Αναστασία» με τον Μηνά Χατζησάββα, τον Αλκη Κούρκουλο και τη Μυρτώ Αλικάκη το ομώνυμο τραγούδι που ερμήνευε η Ελευθερία Αρβανιτάκη. Είναι κάτι πολύ χαρακτηριστικό από τα χρόνια εκείνα της ιδιωτικής τηλεόρασης και όταν το ακούω τώρα, ξυπνάει μια ολόκληρη εποχή.

_{“Τρεις Χάριτες”
Θυμάμαι τις «Τρεις χάριτες». Τις έβλεπα} non stop. Αφήναμε τις δουλειές μας και τρέχαμε να μην τις χάσουμε. Δεν το έκανα για άλλη σειρά αυτό. Θυμάμαι κι ένα συγκλονιστικό εορταστικό επεισόδιο που είχαμε κάνει την Πρωτοχρονιά του 1991. Μας είχαν εξαντλήσει τα γυρίσματα επί 15 ημέρες με όλη την ομάδα και την Αλκηστη Πρωτοψάλτη – όταν όμως βγήκε, χάλασε ο κόσμος.  

Από το «Πενήντα πενήντα» θυμάμαι τη σκηνή «Τι σκότωσε ο Αϊ-Γιώργης», υπέροχη από άποψη γραφής αλλά και αυτοσχεδιασμού που προέκυψε εκείνη τη στιγμή στα γυρίσματα. Εχω να θυμάμαι επίσης μια σκηνή από τις «Ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα» μ’ έναν συνάδελφο που δεν είναι πια εδώ, τον Κωνσταντίνο Παπαχρόνη. Σ’ εκείνο το επεισόδιο ήταν ουσιαστικά η σύλληψή του στου Γκύζη, στα πρώην γραφεία του Φεστιβάλ, όπου διευθυντής ήταν ο Διαγόρας Χρονόπουλος. Εχω να θυμάμαι από την «Οικογένεια βλάπτει» μια απίστευτη σκηνή με τον Σάκη Μπουλά και τον Χρήστο Σιμαρδάνη όπου χορεύουμε το τραγούδι «Τζένγκις Χαν» σ’ ένα φανταστικό πάρτι. Θυμάμαι απ’ το «Safe sex» των Ρέππα – Παπαθανασίου με τη Μίνα Αδαμάκη το επεισόδιο «Μπίλι Γκράντε», όπου υποδυόμασταν άλλους χαρακτήρες και είχαμε αλλάξει πάρα πολλά κοστούμια για να τα βρούμε, κάποια δεν ήταν καν στο νούμερό μας, αποκριάτικα ή μη. Επίσης μια εβδομάδα που είχαμε πάει με τον Αλέξη Γεωργούλη στη σειρά «Κινούμενη άμμος» και είχαμε περάσει πάρα πολύ όμορφα. Ηταν η πρώτη φορά που πήγαινα στην Πόλη και είχα μαγευτεί απ’ την ομορφιά της, πόσω μάλλον όταν κάναμε γύρισμα κοντά στην Αγία Σοφία και σε όλα τα υπέροχα μέρη της.