Ο άνθρωπος-μεταίχμιο

«Πάρε τον κώλο σου από δω, ρε, δίνε του».

«Φύγε, τράβα αλλού να βρεις σπηλιά να κοιμηθείς».

«Εδώ είναι το δικό μου σπίτι, μη μου κολλάς λοιπόν, γιατί άμα γουστάρω σε κάνω μαύρο, σε κάνω χαλκομανία, σε εξαφανίζω».

Ετσι κάνουν. Κατουράν το χώρο τους, τον ορίζουν. Οπως κάνουν τα σκυλιά που αφήνουν μηνύματα στους τοίχους για τους συντρόφους τους. Ετσι κι αυτοί. Μεταξύ τους τα βρίσκουν, τα ‘χουν βρει από καιρό. Τα ‘χουν μοιράσει όλα. Η κάθε γωνιά της πόλης είναι δοσμένη. Δεν έχει μείνει ούτε σπιθαμή ελεύθερη, κάπου να μπορώ να ακουμπήσω, να γείρω το κορμί μου.

Εγώ είμαι μια απειλή. Το νέο αίμα που ήρθε να μπει στα χωράφια τους. Στην αρχή με πλησίασαν, μήπως και είχαν να κερδίσουν κάτι από μένα. Τσιγάρα, κανένα ευρώ, τέτοια. Οταν τα αποθέματά μου εξαντλήθηκαν και κατάλαβαν πως είμαι το ίδιο ρέστος με αυτούς, με εγκατέλειψαν στη μοίρα μου.

Εγκαταλειμμένος: έτσι αισθάνομαι. Πεταμένος: αυτό είμαι. Ενα σκουπίδι πεταμένο στο δρόμο. Ακόμη και η μισοτελειωμένη γόπα στο πεζοδρόμιο έχει περισσότερη αξία από μένα. Ξέρεις πόσες στιγμές απόλαυσης σου χαρίζει μια μισοτελειωμένη γόπα!

Πάντως στο δρόμο δεν σε δέχονται εύκολα, αυτό το κατάλαβα αμέσως.

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος μεταίχμιο. Οχι στο μεταίχμιο. Μεταίχμιο, εγώ ο ίδιος. Είμαι η κρίσιμη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα…

Ανάμεσα σε τι; Είχα έναν κόσμο και τον έχασα. Ετσι, ξαφνικά, από τη μια ώρα στην άλλη. Ηρθαν και με πέταξαν έξω. Από το σπίτι μου. Εγώ είχα χάσει τα λόγια μου, το μόνο που έκανα ήταν να χτυπάω κάτω τα πόδια μου με μανία, χτυπούσα όπου έβρισκα, αλλά αυτοί ήταν πιο πολλοί, ήταν πιο δυνατοί και είχαν το δίκιο με το μέρος τους. Τους όφειλα τα πάντα, την ίδια μου τη ζωή τους όφειλα. Εγώ, το μόνο που είχα ήταν ένας άγριος θυμός, μια κραυγή που είχε σταθεί στο λαρύγγι μου και με έπνιγε και δεν έλεγε να βγει. Είχα ανοίξει το στόμα μου, έτσι, ένα βάραθρο, ένα τεράστιο μηδέν, να φωνάζει και να μην ακούγεται.

Με πέταξαν στο δρόμο. Ο δρόμος είναι το σπίτι σου, θα μπορούσαν να μου πουν, όμως δεν μου είπαν ούτε αυτό, ούτε καν αυτό. Εκαναν τη δουλειά τους και έφυγαν σαν κύριοι. Εγώ έμεινα εκεί, απ’ έξω. Είχα δει την έξοδο πρώτος εγώ. Δεν είναι μαύρη ειρωνεία αυτό; Το καλοκαίρι – αυτό το ατελείωτο, ιδρωμένο καλοκαίρι που η σκόνη έχει κατακάτσει πάνω στις ζωές μας – που οι συμπολίτες μου είχαν τον τεράστιο φόβο πως θα τους δώσουν μια κλωτσιά οι άλλοι, οι ισχυροί, οι πολλοί, και αυτοί που, επιπλέον, είχαν το δίκιο – ένα δίκαιο άκαμπτο και παγωμένο σαν νεκρό, αλλά πάντως δίκιο – με το μέρος τους και θα τους στείλουν στην κόλαση παρέα με όλους τους κολασμένους της γης, εγώ, πρώτος από όλους, μόνος, έφαγα πόρτα.

Αν βρέθηκα στην κόλαση; Δεν ξέρω ακόμα, είμαι ο άνθρωπος μεταίχμιο.

Αυτό που ξέρω είναι πως με έδιωξαν από «κει» και δεν με δέχονται ούτε «εδώ». Τα «εδώ» και τα «εκεί» έχουν κάποιο νόημα ακόμα. Ετσι θέλουμε να πιστεύουμε. Ετσι μάθαμε. Κι όταν κάτι το μαθαίνεις από παιδί, είναι σαν να σ’ το φυτεύει κάποιος βαθιά μέσα στην ψυχή σου και δεν μπορείς να το ξεριζώσεις εύκολα.

Θα μπορούσα να πω πως είμαι ο άνθρωπος ερείπιο, όμως δεν θέλω να γίνω μελό. Πάντα απεχθανόμουν το μελό. Στο σινεμά ήθελα να σκίσω την οθόνη όταν έβλεπα πως ήθελαν να εκβιάσουν το συναίσθημά μου. Ημουν ένας ψυχρός θεατής. Οχι πάντα ψύχραιμος, αλλά σίγουρα ψυχρός.

Και τώρα αυτό προσπαθώ να είμαι: ένας ψυχρός θεατής της ζωής μου. Δεν έχει σημασία που άλλος σκηνοθετεί κι εγώ παίζω.

Μπήκα χωρίς κανέναν δισταγμό στην περιπέτεια.

Μου ζήτησαν να παίξω για να βοηθήσω, έτσι, ελέω χρημάτων. Φυσικά, ποιος έχει λεφτά για ταινίες τώρα; Κι εγώ τη βρήκα δελεαστική την πρόταση. Κολακεύτηκα κιόλας. Ορίστε, ήρθε η ώρα να γίνω κι εγώ πρωταγωνιστής. Μπορώ τώρα να δείξω τι αξίζω πραγματικά. Κι ας ξεφεύγει λίγο το σενάριο, κι ας έχει στοιχεία μελό. Εγώ θα το σώσω το σενάριο, με την αποστασιοποιημένη ερμηνεία, με την ερμηνεία μεταίχμιο, που δεν θα βουτάει στο συναίσθημα, αλλά θα μεταδίδει συναίσθημα διά της κεντημένης, σαν σταυροβελονιά, ψυχρής έντασης. Η ερμηνεία μου θα είναι ένα ηφαίστειο που θα σιγοβράζει, φλόγες θα πετάγονται ψηλά στον ουρανό σαν φωτοβολίδες, η έκρηξη όμως δεν θα έρχεται ποτέ. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό: να μπορείς να συγκρατηθείς, να μην ξεσπάσεις. Τα συναισθήματα να υπονοούνται, να μην κραυγάζουν. Θα γίνω ο μετρ του υπαινιγμού. Μπορώ. Θα δεις που θα κάνουμε μεγάλο σουξέ. Είμαι σίγουρος πως θα διαπρέψουμε στα φεστιβάλ. Θα σαρώσουμε όλα τα βραβεία, θα δεις. Ακόμα και το μεγάλο κοινό θα μας αγκαλιάσει.

Κάμερα στο χέρι, σκηνές δρόμου. Πλήθος.

Φορτηγό σε πλατεία μοιράζει ντομάτες. Συνωστισμός. Ηλικιωμένοι σπρώχνονται για να πάρουν μία ντομάτα. Ενας πέφτει κάτω λιπόθυμος. Το πλήθος τον ποδοπατά. Κατ.

Αντρας με στολή χτυπά με το ρόπαλο γυναίκα με κάμερα στο χέρι. Η γυναίκα κοιτάζει με σαστισμένο ύφος. Συνάδελφός της την απαθανατίζει ματωμένη. Κατ.

Κοντός σκουρόχρωμος τύπος με κόκκινα πρησμένα μάτια ζητιανεύει. Παρέα πέντε ατόμων με ξυρισμένα κεφάλια και μαύρα ρούχα τον πετάνε κάτω. Χτυπήματα. Τον αφήνουν αιμόφυρτο στις γραμμές του τρένου. Ο άντρας αφήνει την τελευταία του πνοή. Η στερνή του εικόνα είναι η Ακρόπολη. Κατ.

Πλατεία Κλαυθμώνος. Ενας νεόκοπος καλοντυμένος άστεγος πλησιάζει μια παρέα που κάθεται πάνω σε χαρτόκουτα. Τον κοιτάνε καχύποπτα. Του ζητάνε τσιγάρα. Τους δίνει το τελευταίο πακέτο. Κατ.

Ο μόνος κίνδυνος είναι αυτός: να παγιδευτώ μέσα στην ταινία. Να μην μπορώ να απαλλαγώ από το ρόλο μου. Ο ρόλος του άστεγου να γίνει το πετσί μου.

Θα το αποφύγω. Μπορώ.

Φέιντ άουτ.

Το μυθιστόρημα «Ακόμα φεύγει»
της Ευγενίας Μπογιάνου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις