Περιμένοντας για μια ακόμη φορά τις γαλλικές επενδύσεις σε τρένα, υποδομές, ενέργεια

Τρένα, ενέργεια, έργα υποδομών και άμυνα, λέγεται ότι συνθέτουν το ενδιαφέρον των Γάλλων για επενδύσεις στην Ελλάδα, όπως τουλάχιστον διαρρέει τις τελευταίες ημέρες το Μέγαρο Μαξίμου, το οποίο διατηρεί υψηλές προσδοκίες για τη διήμερη επίσκεψη στην Αθήνα του γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολαντ.

Το έργο ωστόσο το έχουμε ξαναδεί. Αντίστοιχη ευφορία σε κυβερνητικό επίπεδο για την επίσκεψη του γάλλου Προέδρου επικρατούσε και το Φεβρουάριο του 2013 επί Πρωθυπουργίας Αντώνη Σαμαρά, και ενώ την Ελλάδα συντάρασσαν απεργίες στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.

Τότε όπως και τώρα, έγιναν συναντήσεις μεταξύ ελλήνων και γάλλων επιχειρηματιών, τότε όπως και τώρα ο Ολαντ δεσμευόταν ότι «η Γαλλία θα βοηθήσει επενδυτικά την Ελλάδα, και θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Παρά τα ωραία λόγια, και το πλήθος των επιχειρηματιών που συμμετείχαν και τότε στη γαλλική αποστολή, δύο χρόνια μετά, και δεν έχει υπάρξει η παραμικρή γαλλική επένδυση επί ελληνικού εδάφους. Οι λόγοι, πολλοί: Από τις άστατες συνθήκες που επικρατούσαν στην οικονομία το 2013, και τη πολιτική αβεβαιότητα του δεύτερου εξαμήνου του 2014, έως τις παλινωδίες ΣΥΡΙΖΑ με τις αποκρατικοποιήσεις, το φόβο του grexit, κ.ο.κ.

Αλλά όπου και να βρίσκεται η αιτία, καλύτερα να κρατά και αυτή φορά κανείς μικρό καλάθι, και να περιορισθεί απλά στην καταγραφή του γαλλικού ενδιαφέροντος, έτσι όπως αυτό, έχει κατά καιρούς εκφρασθεί, είτε επίσημα, είτε ανεπίσημα. Αλλωστε ελάχιστες ώρες πριν την άφιξη του Προέδρου Ολαντ στην Αθήνα, και το Μαξίμου φέρεται να μη γνωρίζει τη λίστα των επιχειρηματιών που θα τον συνοδεύουν επί ελληνικού εδάφους.

Ακρως επιφυλακτικές παραμένουν οι ίδιες πηγές αναφορικά με τη συνάντηση που αναφέρει το επίσημο πρόγραμμα ότι θα έχει αύριο πρωί ο Ολαντ με Ελληνες επιχειρηματίες. “Ολα είναι ανοικτά, και υπό διαμόρφωση”, απαντούν τα στελέχη αυτά.

Υπό αυτό το πρίσμα, και με βάση πάντα τις γαλλικές εταιρείες που έχουν εδώ και χρόνια παρουσία στην Ελλάδα, ξεχωρίζουν η Électricité de France (EDF) στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, και η Gaz de France (GDF) στον τομέα της ηλεκτροπαραγωγής με φυσικό αέριο, η κατασκευαστική Vinci και η Alstom σε μεγάλα τεχνικά και ηλεκτρομηχανολογικά, καθώς και η εταιρεία κοινωφελών υπηρεσιών Suez που ελέγχει μετοχικό ποσοστό της ΕΥΑΘ.

Από εκεί και πέρα ενδιαφέρον να εισέλθουν στην ελληνική αγορά, έχουν κατά καιρούς εκφράσει η κρατική εταιρεία σιδηροδρόμων (Société Nationale des Chemins de fer Français- SNCF), η κοινωφελής εταιρεία ύδρευσης Veolia, η πετρελαική Total, η αμυντική DCNS, η αεροδιαστημική Thales, κλπ.

Στο πολυσυζητημένο κεφάλαιο των αποκρατικοποιήσεων, λέγεται ότι οι γαλλικοί σιδηρόδρομοι (SNCF) εξετάζουν να μπουν και πάλι δυναμικά στο παιχνίδι διεκδίκησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Από τότε που προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός του ΤΑΙΠΕΔ, το 2013, η SNCF δήλωσε «παρούσα», αλλά έκτοτε το ενδιαφέρον της έχει ατονήσει. Κάτι όμως η αποχώρηση από το διαγωνισμό των ρωσικών σιδηροδρόμων (RZD), κάτι η «ελληνο-γαλλική φιλία», κάτι ότι η SNCF είναι κρατικά ελεγχόμενη εταιρεία, όλα δείχνουν ότι το ενδιαφέρον της από χλιαρό, θα μετουσιωθεί σε γνήσιο.

Στον τομέα των καταστακευών, λέγεται ότι η Vinci ενδιαφέρεται τόσο για το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου (το ίδιο ισχύει για την ομοεθνή ανταγωνίστριά της Bouygues), όσο και για άλλα έργα παραχώρησης όπως η υποθαλάσσια ζεύξη Σαλαμίνας – Περάματος. Ταυτόχρονα, παραμένει θεωρητικά τουλάχιστον στο παιχνίδι διεκδίκησης των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, όπου πλειοδότης έχει αναδειχθεί η γερμανική Fraport. Τόσο οι Γερμανοί, όσο και τα άλλα δύο σχήματα που συμμετείχαν στη τελική φάση του διαγωνισμού, δηλαδή τα Vinci-Ελλάκτωρ και Corporation America- ΜΕΤΚΑ, ανανέωσαν προ ημερών τις εγγυητικές τους επιστολές, δέιγμα ότι περιμένουν να συμβεί κάποια στραβή με τη Fraport.

Πάντως η Vinci έχει μακρά προιστορία στην Ελλάδα. Είναι ο κατασκευαστής και βασικός μέτοχος της εταιρείας διαχείρισης της γέφυρας Ρίου – Αντιρρίου ενώ συμμετέχει στις κοινοπραξίες που κατασκευάζουν και θα διαχειριστούν την Ολυμπία Οδό (κατέχει το μεγαλύτερο ποσοστό μετοχών) και το τμήμα Μαλιακός – Κλειδί. Αναμένεται επίσης να διεκδικήσει ακόμα σειρά κατασκευαστικών έργων οι διαγωνισμοί για τα οποία έχουν καθυστερήσει εξαιτίας της δυσμενούς οικονομικής συγκυρίας.

Στον τομέα των μηχανολογικών και ηλεκτρολογικών έργων, η Alstom τμήμα της οποίας εξαγοράστηκε από την αμερικανική General Electric, διεκδικεί την ελληνική εταιρία συντήρησης σιδηροδρομικού τροχαίου υλικού (ΕΕΣΣΤΥ ή αλλιώς Rosco). Στο παρελθόν έχει συμμετάσχει σε πλήθος ηλεκτρομηχανολογικών και ενεργειακών έργων στην Ελλάδα.

Στο αμιγώς μέτωπο της ενέργειας, τόσο η Électricité de France (EDF), όσο και η Gaz de France (GDF) είναι παλαιοί μας γνώριμοι. Η μεν πρώτη, η οποία πρωταγωνιστεί εδώ και χρόνια στην ελληνική αγορά αιολικών πάρκων, είχε εκδηλώσει επί πρωθυπουργίας Α. Σαμαρά το ενδιαφέρον της να εξαγοράσει τη Μικρή ΔΕΗ (που πλέον όμως δεν πωλείται). Η δε, GDF, εχει ήδη μερίδιο στην ελληνική αγορά ηλεκτρισμού σε συνεργασία με την Terna ενεργειακή και την Qatar Petroleum (QPI).

Ενα άλλο αμφιλεγόμενο κεφάλαιο αφορά το ενδιαφέρον των Γάλλων για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες. Παρ’ ότι πολλά έχουν ακουσθεί και γραφτεί, ειδικά για τη Total, τίποτα απ’ αυτά δεν έχει μέχρι σήμερα επιβεβαιωθεί και στην πράξη. Από το 2012 το Δημόσιο έχει βγάλει σε διαγωνισμό προς έρευνα και εκμετάλλευση 26 χερσαίες και θαλάσσιες περιοχές της χώρας, ωστόσο καμία γαλλική εταιρεία δεν έχει ενδιαφερθεί επισήμως για οποιαδήποτε από αυτές, παρά μόνον – απ’ όσα ξέρουμε ανεπισήμως- η Total σε κοινοπραξία με τα ΕΛΠΕ και την Edison για το θαλάσσιο οικόπεδο 2.

Δεν προκύπτει λοιπόν το γαλλικό ενδιαφέρον για τους υδρογονάνθρακες, το οποίο φέρεται να κομίζει ο Πρόεδρος Ολάντ κατά την επίσκεψή του στην χώρα μας. Πόσο μάλλον όταν η Total, όπως και πολλοί άλλοι όμιλοι, ακριβώς λόγω των χαμηλών τιμών του πετρελαίου, φεύγουν αυτήν την περίοδο ακόμη και από σίγουρες περιοχές, με διαπιστωμένα δηλαδή κοιτάσματα υδρογονανθράκων, όπως η Νορβηγία! Εκτός και αν οι γαλλικές εταιρείες, βλέποντας τη μεγάλη αποτυχία του διαγωνισμού τον περασμένο Ιούλιο για τα 20 θαλάσσια οικόπεδα σε Ιόνιο και νότια της Κρήτης, θεωρούν ότι μπορούν να χτυπήσουν κάποια περιοχή σε χαμηλότερες τιμές.

Τέλος, σε επίπεδο αμυντικών βιομηχανιών, γνωστή είναι η προσπάθεια της DCNS να προωθήσει τις φρεγάτες FREMM στο ελληνικό πολεμικό ναυτικό -καθώς και άλλα αμυντικά συστήματα- ενώ κάτι ανάλογο ισχύει και για την Thales.