Δημιουργία χωρίς σύνορα

Ξεκίνησε τη διαδρομή του στη μόδα από τα χαμηλά. Συγκεκριμένα, όταν έθαψε στο χώμα του κήπου του μαζί με ρινίσματα σιδήρου την πρώτη του συλλογή με την οποία αποφοίτησε το 1993 από το Σεν Μάρτινς. Ετσι ώστε σε διάστημα έξι εβδομάδων το μείγμα να αποσυντεθεί και να αποκτήσει τα ίχνη του χρόνου ενός αρχαιολογικού ευρήματος. Και με το πρώτο του εγχείρημα έγινε ο μυστηριώδης σχεδιαστής στον χώρο της μόδας.

Δεν έχει σταματήσει να πειραματίζεται και να βρίσκεται στο μεταίχμιο της μόδας με την τέχνη από τότε που πρωτοσυστήθηκε. Γεννήθηκε στην κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου και έτσι γνώρισε από την παιδική του ηλικία πώς είναι να ζεις σε μια πολιτικά ασταθή περιοχή. Καθώς μεταφέρθηκε στο Λονδίνο για να εμπλουτίσει τις σπουδές του στην τέχνη, ο Σάλαγιαν διέλυσε τα στεγανά ανάμεσα στην τέχνη, την αρχιτεκτονική, το ντιζάιν και τη μόδα και έμαθε να κινείται με ευκολία μεταξύ εννοιολογικών σχημάτων και εμπορικών συμφωνιών, παραμένοντας ανεξάρτητος δημιουργός.

Για τη χειμωνιάτικη συλλογή του 2000 ο Τουρκοκύπριος Σάλαγιαν παρουσίασε ένα σόου σύμφωνα με το οποίο ένα μοντέλο φορούσε γύρω από τη μέση ένα στρογγυλό ξύλινο τραπέζι που μετασχηματίστηκε σε μακριά φούστα – τηλεσκόπιο και τα υπόλοιπα ρούχα έγιναν έπιπλα πλιάν. Η αλήθεια είναι ότι η συλλογή αυτή δεν έγινε ανάρπαστη στα μεγάλα καταστήματα των μητροπόλεων της μόδας. Αλλά περιζήτητη μεταξύ επιμελητών μουσείων και συλλεκτών έργων τέχνης. Εκτίμησαν την ιδέα της «φορέσιμης αρχιτεκτονικής» που παρουσίασε μιλώντας για υπάρχοντα τα οποία τα παίρνεις μαζί σου όταν πρέπει να διαφύγεις σε καιρούς πολέμου.

ΣΤΗΝ ΜΠΙΕΝΑΛΕ. Εξελίχθηκε σε σχεδιαστή, αφηγητή, σκηνοθέτη, υπερ-δημιουργό των θεαμάτων στα οποία τα ρούχα του συμπληρώνουν την αφήγηση των ιστοριών του. Μια τέτοια ιστορία διηγήθηκε στο βίντεο του «The Absent Present» με το οποίο εκπροσώπησε την Τουρκία στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2005. Ο Σάλαγιαν κινηματογράφησε την ηθοποιό Τίλντα Σουίντον σε μια διαδικασία διερεύνησης του DNA από ρούχα άγνωστων ανθρώπων, προκειμένου να παρουσιάσει την άποψή του για το σύγχρονο δίλημμα της ταυτότητας.

Στην Αγγλία τον βράβευσαν δύο φορές ως σχεδιαστή της χρονιάς, ενώ αυτός ερευνούσε νέες συνεργασίες με μουσικούς, βιομηχανικούς σχεδιαστές και μηχανολόγους από τον κόσμο της υψηλής τεχνολογίας. Συνέχισε κάνοντας ταινίες μικρού μήκους και παρουσίασε τις συλλογές του σε μουσεία και γκαλερί – πολλά χρόνια πριν το περιβάλλον της μόδας οικειοποιηθεί αυτήν την τακτική.

ΣΤΗΝ ΠΑΣΑΡΕΛΑ. Τον περασμένο Μάιο σχεδίασε τα κοστούμια για την παραγωγή της όπερας του Μότσαρτ «Cosi fan tutte» που ανέβηκε στο Λος Αντζελες. Αυτό το ιδιαίτερο μυαλό επέλεξε η ιδιοκτήτρια του παριζιάνικου οίκου Vionnet ώστε να αξιοποιήσει την κληρονομιά που άφησε την εποχή του Μεσοπολέμου η Μαντλέν Βιονέ με τη γεωμετρική τέχνη της λοξής κοπής του υφάσματος. Και στην πρόσφατη εβδομάδα μόδας στο Παρίσι ο Σάλαγιαν έδειξε την ποιητικότητά του με αέρινες δημιουργίες στις αποχρώσεις του δέρματος, του λευκού και του μαύρου, επαναφέροντας στον οίκο Vionnet την ξεχασμένη ομορφιά των ρευστών όγκων.

Στις 28 του μηνός ο σαρανταπεντάχρονος σχεδιαστής θα υποκλιθεί στη σκηνή του λονδρέζικου θεάτρου Σάντλερς Γουέλς, παρουσιάζοντας στο κοινό τα συμπληρωματικά στοιχεία της δημιουργικότητάς του. Ο Χουσέιν Σάλαγιαν θα δείξει την παράσταση «Gravity Fatigue» (Εξάντληση της βαρύτητας), την ιδέα της οποίας δούλεψε ο ίδιος μαζί με τον χορογράφο Νταμιέν Ζαλέ. Η ιδέα της ανάθεσης δημιουργίας ενός έργου για τον κυριότερο οργανισμό σύγχρονου χορού της Αγγλίας σε έναν σχεδιαστή μόδας, ο οποίος δεν διαθέτει στο ενεργητικό του γνώσεις χορού, ήταν κατά τα λεγόμενα του διευθυντή τού Σάντλερς Γουέλς «ένα βήμα προς το άγνωστο».

Εκφραση χωρίς περιορισμούς
Στην παράσταση «Gravity Fatigue» ο Σάλαγιαν θέλει τα σώματα των χορευτών να αποκτήσουν σχέση με το περιβάλλον και με τα κομμάτια που ο ίδιος σχεδίασε. Εκεί, λέει, υπάρχουν τα στοιχεία από τις θεματικές που επεξεργάζεται και ως σχεδιαστής ρούχων: ζητήματα ταυτότητας, εκτοπισμού, σωματικότητας. «Με τον χορό μπορώ να εκφράσω πολύ περισσότερα από ό,τι με ένα σόου μόδας. Γιατί η μόδα σε περιορίζει μόνο στα ρούχα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση μπορώ να δημιουργήσω ένα τοπίο και να το παρουσιάσω ως ζωντανή εκδήλωση».