Γιούργκεν Κλοπ: Πρόσκληση από το νεκροταφείο προπονητών

Για κάποιους προπονητές περιμένεις τον ερχομό του απογαλακτισμού από τη μονιμότητα. Το διάστημα εκείνο κατά το οποίο θα δοκιμαστούν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που με τόση μοναδικότητα και μαεστρία έχουν δημιουργήσει και το οποίο μέσα από τη μακροχρόνια σχέση, χορεύει πλέον στους δικούς τους ρυθμούς, υπακούει δίχως αναστολές σε όλες τις εντολές τους και πορεύεται με αποκλειστικό γνώμονα τη φιλοσοφία και τις τακτικές προσεγγίσεις τους. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα είναι η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση. Σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης καρτερούσε να διαπιστώσει τον βαθμό ανταπόκρισής του σε μια σαφώς πιο απαιτητική πρόκληση από την ομολογουμένως ιδανική συγκυρία να έχει ταυτόχρονα στη διάθεσή του κάμποσους από τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές στην ιστορία της Μπαρτσελόνα, στην κορύφωση μάλιστα της φόρμας και της καριέρας τους. Με τη δουλειά του και τις ανατρεπτικές μεθόδους τις οποίες υπό την καθοδήγησή του υιοθέτησε (μέσα μάλιστα από έντονο εσωτερικό πόλεμο) στο παιχνίδι της η Μπάγερν Μονάχου απέδειξε, αφενός, ότι δεν «έχτισε» τυχαία τον καταλανικό μύθο του και, αφετέρου, ότι είχε να προσφέρει κάτι εντελώς δικό του στο ποδόσφαιρο.

Ο επόμενος της κατηγορίας είναι ο Γιούργκεν Κλοπ. Ο άνθρωπος που συνδύασε το όνομά του με μια χρυσή περίοδο για την Ντόρτμουντ την οποία, εν μέσω της παντοκρατορίας και πλουτοκρατίας της Μπάγερν, παρέλαβε παρηκμασμένη και οδήγησε στην κατάκτηση δύο πρωταθλημάτων Γερμανίας και σε έναν τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Δίχως να διαθέτει την ποιοτική πολυτέλεια σε πρόσωπα που απήλαυσε ο Γκουαρντιόλα, ο 48χρονος Γερμανός μάζεψε παίκτες από τα αζήτητα, προώθησε ταλέντα από τις ακαδημίες της ομάδας αλλά και της Βεστφαλίας γενικότερα και βελτιώνοντάς τους έναν προς έναν, παρουσίασε επιτεύγματα που ουδείς φανταζόταν την ημέρα που ανέλαβε τις τύχες της Ντόρτμουντ.

Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους, η περίπτωση του Κλοπ είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα καθώς ύστερα από επτά χρόνια δουλειάς σε έναν σύλλογο που κρεμόταν από κάθε κουβέντα του, μετακομίζει σε ένα κλαμπ με εκνευριστικά προβληματικές ιδιαιτερότητες, χρόνια συμπλέγματα και ανυπόφορη γκρίνια σε όλες τις εκφάνσεις του. Η Λίβερπουλ των 25 ετών δίχως πρωτάθλημα και με την κατάρα της αυτοχειρίας να την κατατρύχει κάθε φορά που πλησιάζει κοντά στην κατάκτησή του, είναι αυτή τη στιγμή η πιο δύσκολη ποδοσφαιρική αποστολή στον κόσμο. Ενα νεκροταφείο προπονητών από το οποίο όποιος αποχωρεί, κουβαλά για πάντα μαζί του και τη στάμπα της απόλυτης αποτυχίας να την αναγεννήσει. Εδώ το ζητούμενο δεν είναι απλώς το καλό ποδόσφαιρο ούτε καν η κατάκτηση ενός ακόμα Τσάμπιονς Λιγκ, όπως αυτό που κατέκτησε το 2005 υπό τις οδηγίες του Ράφα Μπενίτεθ που στο τέλος της πορείας του εκδιώχθηκε απαξιωμένος. Ο Κλοπ (σήμερα αναλαμβάνει) πρέπει να οδηγήσει τους Κόκκινους στην κορυφή της Αγγλίας και να το πετύχει σε εποχές που τα οικονομικά μεγαθήρια της Πρέμιερ Λιγκ έχουν αποκτήσει αγωνιστική απόσταση, την οποία στην παρούσα φάση δεν μπορεί να καλύψει ούτε με κιάλια. Απαιτείται χρόνος και δουλειά, αλλά κυρίως τυφλή εμπιστοσύνη και υπακοή στο πλάνο του Γερμανού. Μπορεί να του τα προσφέρει η καταναγκαστική Λίβερπουλ;