Ο Μισέλ Ονφρέ παίζει το παιχνίδι της Λεπέν

Ο Μισέλ Ονφρέ έχει πάρει έναν κακό δρόμο. Το γράφω αυτό όχι με διάθεση να προκαλέσω, αλλά με θλίψη. Ο Ονφρέ είναι αναμφισβήτητα ένας έντιμος άνθρωπος, ένας σημαντικός φιλόσοφος, ένα θαρραλέο πνεύμα που δεν διστάζει να αψηφά τον κομφορμισμό. Θλίβεται λοιπόν κανείς ακόμα περισσότερο παρατηρώντας την εξέλιξή του προς τη ζεμουροποίηση (ο Ερίκ Ζεμούρ είναι ένας λαλίστατος γάλλος συγγραφέας και δημοσιογράφος με ακροδεξιές θέσεις) και τη μεναροποίηση (εξίσου προκλητικός, ο Ρομπέρ Μενάρ είναι δήμαρχος του Μπεζιέ, στηριζόμενος από το Εθνικό Μέτωπο), τάσεις που δεν είναι του επιπέδου του και τις οποίες πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς ως ένα ανησυχητικό σημείο των καιρών.

Οχι ότι απαγορεύεται να υπερασπίζεται την τάδε ή τη δείνα ιδέα, να περνάει από την Αριστερά στη Δεξιά, να δίνει όπλα στους αντιπάλους του, να απαρνείται τους πνευματικούς και πολιτικούς του φίλους ή να στιγματίζει τις αρχικές του πεποιθήσεις, όλα πράγματα που υπάγονται στην κλασική συζήτηση των ιδεών. Οχι, η θλίψη οφείλεται στο γεγονός πως τα λεγόμενα του φιλοσόφου αποπνέουν μια ανησυχητική επιθετική απλοϊκότητα, μια παράξενη δυσφορία για τις ιδέες της Αριστεράς, μια έμμεση συμπαράταξη με τους εμμονικούς τής εθνικής ταυτότητας, μια αμφισβήτηση των δεδομένων και μια κακία που παραπέμπουν περισσότερο σε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την παλιά του πολιτική οικογένεια παρά σε μια ενδιαφέρουσα πνευματική εξέλιξη.

Απόσπασμα από το «κατηγορώ» του διευθυντή
της «Λιμπερασιόν»