Η Αριστερά έχει απαρνηθεί τον εαυτό της

Στις σχολικές αυλές, στο διάλειμμα, υπάρχει μια γνωστή ψυχολογική μέθοδος που συνοψίζεται ως εξής: «Είσαι και φαίνεσαι». Το να με καταγγέλλουν ως «αντικειμενικό σύμμαχο» της Μαρίν Λεπέν είναι εξωφρενικό! Το να το λέει εκείνη δεν είναι παράξενο, δεδομένου του αγώνα της να εξασφαλίσει σεβασμό, της επιθυμίας της να έχει ονόματα εν δυνάμει συντρόφων, της στρατηγικής και τακτικής, από εκλογική άποψη, ανάγκης της να γεμίσει το ιδεολογικό κενό του κόμματός της. Παρατηρώ όμως πως ο Τύπος, που αμφισβητεί όλα όσα λέει η Μαρίν Λεπέν, δεν αμφισβητεί αυτή τη διαβεβαίωση!

Είμαι δεδηλωμένα άθεος, εναντίον της θανατικής ποινής, υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και των γάμων ομοφύλων, δίνω αγώνα για την ευθανασία και τη θεραπευτική κλωνοποίηση, αρνούμαι να πετάξω όλη τη σύγχρονη τέχνη στα σκουπίδια, υπερασπίζομαι έναν ελευθεριακό σοσιαλισμό, περιφρονώ όλες τις πολιτικές τάξεις: όλα αυτά σημαίνουν πως η Μαρίν Λεπέν δεν είναι περισσότερο του γούστου μου από τον Ολάντ ή τον Μελανσόν, τον Σαρκοζί ή τον Μπαϊρού. Η Αριστερά έχει απαρνηθεί τον εαυτό της. Προσωπικά δεν έχω απαρνηθεί την Αριστερά, εκείνη της 10ης Μαΐου 1981. Και είμαι εγώ ο προδότης! Φυσικά… Εφεξής προτιμώ την αποχή. Δεν πιστεύω πια παρά στην πολιτική της βάσης, εκείνη του λαού που λέει όχι και οργανώνεται πέρα από συνδικάτα και κόμματα.

Απόσπασμα από άρθρο του φιλοσόφου Μισέλ Ονφρέ με τίτλο «Μαρίν, αν με ακούς…» στη «Μοντ»