Μια γυναίκα εξομολογείται

Αν πιστέψει κανείς τις ενθουσιώδεις κριτικές, τότε η Κρίσι Χάιντ μόλις παρέδωσε την πιο ξεσηκωτική μουσική αυτοβιογραφία των τελευταίων ετών. Επόμενο, αν σκεφθεί κανείς ότι μιλάμε για μια μπελαλού Αμερικανή, που έκανε το πέρασμά της σχεδόν από όλες τις νεανικές τάσεις του ’60 και του ’70 – το ροκ, το κίνημα κατά του Βιετνάμ, το πανκ ή το new wave – και λογικό, αν λάβουμε υπόψη ότι η ζωή της βρίθει περιστατικών με πρωταγωνιστές τους Σιντ Βίσιους, Τζόνι Ρότεν, Ιγκι Ποπ και Τζο Στράμερ. Τα ναρκωτικά δεν έλειψαν φυσικά. Για την ακρίβεια, ξεχείλιζαν. Κάποια καταναλώθηκαν παρέα με συμμορίες μηχανόβιων που δεν φημίζονταν για τον σεβασμό τους στα κορίτσια. Αλλα ήταν υπεύθυνα για ιστορίες που κατόπιν θα τρόμαζαν τους ίδιους τους πρωταγωνιστές. Καλύτερα από όλους το έθεσε πρόσφατα η ίδια η Χάιντ. «Δεν θα μπορούσα να έχω γράψει αυτό το βιβλίο», έλεγε σε συνέντευξή της, «όσο οι γονείς μου ήταν ζωντανοί».

Ενα επεισόδιό του, χαρακτηριστικό σύμφωνα με τη συγγραφέα, του συντηρητικού μεσοαστικού περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσε, αφηγείται την αυτολογοκριμένη αντίδραση της μητέρας Χάιντ, τα λίγα, μουδιασμένα «Ω, Θεέ μου» που ψέλλισε όταν πέθανε η γιαγιά της μουσικού. Δεν ήταν βέβαια μόνο από το σπίτι τους απούσα η ελευθερία της έκφρασης: όπως και άλλοι συνομήλικοί της, λοιπόν, δικαίως η Χάιντ έσπευσε να φύγει για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Κεντ. Στα επεισόδια της 4ης Μαΐου 1970, όπου τέσσερις φοιτητές έπεσαν νεκροί από αστυνομικά πυρά διαδηλώνοντας κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, ήταν παρούσα. Το 1973 πήγε στο Λονδίνο, έπιασε δουλειά ως μουσικοκριτικός στο «ΝΜΕ», ύστερα από τα πρώτα απειλητικά γράμματα, όμως, τα παράτησε. Σύντομα άρχισε να εργάζεται στην μπουτίκ SEX της Βίβιεν Γουέστγουντ και γνώρισε τους φίλους της. Μια φορά παραλίγο να παντρευτεί τον Σιντ Βίσιους ώστε να πάρει βίζα παραμονής – ο λόγος για τον οποίο το μυστήριο δεν τελέστηκε ήταν κάτι δικαστήρια του υποψήφιου γαμπρού και ένα κλειστό λόγω αργίας ληξιαρχείο. Τη φορά πάντως που το επισκέφθηκε με τον Ρέι Ντέιβις των Κινκς, ήταν και οι δυο τους σε τόσο κακή κατάσταση ώστε ο πονηρεμένος υπάλληλος τους πρότεινε να ξανάρθουν μια άλλη μέρα.

ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΔΟΣΗ. Οι Pretenders, η μπάντα που ανέμειξε το ροκ εν ρολ, την ποπ πλευρά της new wave και το πανκ, γεννήθηκαν το 1978. Σύντομα δύο μέλη, ο Τζέιμς Χάνιμαν-Σκοτ και ο Πίτερ Φάντον, εγκατέλειψαν τα εγκόσμια από υπερβολική δόση. Δεν είναι η πίκρα για όλα αυτά, ωστόσο, που κάνει τη Χάιντ να αφιερώσει λίγες σελίδες της αυτοβιογραφίας της στο συγκρότημά της. Η μπάντα ήταν προσωπική της υπόθεση, καθόλου παράξενο επομένως που προτιμά να εστιάσει σε ανθρώπους και περιστατικά, καθοριστικά για την ίδια και την τέχνη της. Στον βαθμό που το μότο της νιότης της, «κάθε εμπειρία είναι καλύτερη από καμία εμπειρία», είχε ακόμα αξία, η Χάιντ ίσως κάτι να αποκόμιζε συναναστρεφόμενη τη Νάνσι Σπάντζεν – κι ας στέκεται, στο βιβλίο, στην ικανότητα της συντρόφου του Βίσιους να κρύβει στον κόλπο της τα σύνεργα ενός ηρωινομανούς. Εκείνη η νύχτα στο Μέμφις, που την πέρασε στη φυλακή επειδή έφερε άνω – κάτω ένα ρεστοράν και έσπασε ένα περιπολικό, μάλλον κάτι θα τη δίδαξε.

Δεν πρέπει όμως να συνέβη το ίδιο και με το βράδυ που η 21χρονη Χάιντ, γεμάτη ηρεμιστικά, βρέθηκε σε ένα δωμάτιο με μηχανόβιους και αναγκάστηκε υπό την απειλή βίας να προβεί σε αυτό που περιγράφει σαν «σεξουαλικές πράξεις». Αν αγνοήσει κανείς τις δυσαρεστημένες και επομένως σκληρές κριτικές που κάνουν λόγο για ένα βιβλίο χλιαρό σε σχέση με το πρωτογενές υλικό του, το παραπάνω «περιστατικό» και η αντιμετώπισή του από το θύμα του είναι αυτό που ήδη συζητιέται περισσότερο. Η πεποίθηση της μουσικού ότι η ευθύνη ήταν δική της, η φράση «τριγυρνάω με τα εσώρουχά μου, μεθυσμένη; Ποιος άλλος λοιπόν μπορεί να φταίει;», έχει πικράνει πολλούς και κυρίως πολλές. Χαρακτηριστικά η Τζάκι Φουξ των Runaways, που πρόσφατα αποκάλυψε ότι βιάστηκε από τον δημοφιλή μάνατζερ Κιμ Φόουλι, έκανε λόγο για «πολύ επικίνδυνο μήνυμα». Σε συνέντευξή της στους κυριακάτικους «Times», η Χάιντ υπερασπίστηκε την άποψή της, χωρίς πάντως να κάνει το ίδιο και με ό,τι θεωρεί σήμερα επιπολαιότητες της νιότης της. Μητέρα δύο κοριτσιών πλέον, αναρωτιέται δημοσίως αν το βιβλίο της θα τις κάνει να αισθανθούν άσχημα. Ας μη βιαστεί κανείς φυσικά να αντιγυρίσει κάτι του στυλ «ας μην το έγραφε». «Μισή από αυτή την ιστορία τη μετανιώνω» γράφει στον πρόλογό της, μοιάζοντας να έχει αλλάξει πια. «Είναι εύκολο υποθέτω να καταλάβει κανείς ότι το ηθικό της δίδαγμα είναι πως τα ναρκωτικά, του αλκοόλ και του τσιγάρου συμπεριλαμβανομένων, προκαλούν μόνο πόνο».