Ο τρόμος της διπλανής πόρτας

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο χιπισμός πνέει τα λοίσθια, τα φονικά του Μάνσον συγκλονίζουν την Αμερική, ο Πόλεμος του Βιετνάμ μαίνεται και, γενικώς, το μέλλον δεν διαγράφεται ρόδινο. Ολα αυτά αφήνουν τα σημάδια τους στο αμερικανικό φανταστικό των 70s, στις ταινίες του Τομπ Χούπερ («Ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το πριόνι» – 1973) και του Κάρπεντερ («Επίθεση στον σταθμό 13» – 1976), αλλά ο Γουές Κρέιβεν είναι αυτός που θα εντοπίσει τη ρίζα του κακού στην Αγία Αμερικανική Οικογένεια: «Μετά την πρώτη μου ταινία, οι συνάδελφοί μου σταμάτησαν να μου μιλάνε. Οχι μόνο αυτό, αλλά κανείς γνωστός μου δεν άφηνε τα παιδιά του να με πλησιάζουν».

Ο Κρέιβεν γεννήθηκε πριν από 76 χρόνια στην επαρχία του Οχάιο, σε αυστηρά θρησκευόμενο περιβάλλον, και σπούδασε αγγλική φιλολογία, ψυχολογία και φιλοσοφία. Στη συνέχεια, δίδαξε στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών της Νέας Υόρκης. Επειδή όμως τα λεφτά δεν έφταναν, άρχισε να γυρίζει φτηνά πορνογραφικά φιλμ για λογαριασμό ανεξάρτητων παραγωγών – φυσικά με ψευδώνυμο για να μην προσβάλλει τους «μορφωμένους φίλους» του. Παράλληλα, γράφει σενάρια. Και ένα από αυτά πέφτει στα χέρια του παραγωγού Σον Κάνιγχαμ (που το 1980 θα σκηνοθετήσει το πρώτο «Παρασκευή και 13» – αυτό θα πει «εκλεκτικές συγγένειες»).

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΣΤΑΘΜΟΙ. Με τέσσερις ταινίες, σε μια μεγάλη και εξαιρετικά άνιση φιλμογραφία, ο Κρέιβεν θα επαναπροσδιορίσει, ξανά και ξανά, το σινεμά τρόμου. Στο «Last house on the left» του 1972 («Βιασμός στο τελευταίο σπίτι αριστερά») μια θεοσεβούμενη, συντηρητική οικογένεια εκδικείται τον χαμό του κοριτσιού της με μεθόδους που ξεπερνούν κατά πολύ σε ακρότητα αυτούς των «επικίνδυνων» φονιάδων της.

Λίγα χρόνια αργότερα στο «The hills have eyes» του 1977 (ελλ.τ.: «Κτηνάνθρωποι») το μοτίβο επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά πιο «επαγγελματικά», αλλά και πάλι η ακρότητα των εικόνων σοκάρει. Και το 1984, εφευρίσκει έναν υπερφυσικό σφαγέα που σκοτώνει εφήβους στα όνειρά τους, του φορά ένα κόκκινο ριγέ πουλόβερ και ένα γάντι με μεταλλικά νύχια και τον βαφτίζει Φρέντι Κρούγκερ: με τον «Εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες», η «νεανική» ταινία τρόμου γίνεται καθεστώς και η εμπορική επιτυχία του τον καθιστά πρώτο όνομα. Θα ακολουθήσει όμως μία σειρά αποτυχιών μέχρι να επιστρέψει, το 1996 με το εξίσου διάσημο «Scream» (ελλ.τ.:«Κραυγή αγωνίας»), αποδομώντας επιδέξια το είδος που ο ίδιος έχτισε κομμάτι κομμάτι για 25 χρόνια.

ΜΕ ΤΗ ΜΕΡΙΛ ΣΤΡΙΠ. Αποσυρόμενος από τη σκηνοθεσία (υπήρξε παραγωγός πολλών ριμέικ του – μάλιστα, αυτό του «Last house on the left» το σκηνοθέτησε ο «δικός μας» Ντένης Ηλιάδης) ο Κρέιβεν θα φιλμάρει σποραδικά κάποια χλιαρά θρίλερ αλλά και τη «Μουσική της καρδιάς μου», ένα κοινωνικό δράμα με τη Μέριλ Στριπ. «Το μέλλον του τρόμου εξαρτάται πάντα από τους θεατές του: γίνονται ολοένα και πιο απαιτητικοί όσο περνούν τα χρόνια» συνήθιζε να λέει. Με τον θάνατό του από καρκίνο στον εγκέφαλο, προχθές, ο Κρέιβεν αφήνει πίσω του μια κληρονομιά που θα απασχολεί τους «απογόνους» του για πολλά χρόνια ακόμα.