Βασιλιάς του «Rolling Stone» ο Μπομπ Ντίλαν

Το περιοδικό «Rolling Stone», που έχει αναλύσει όσο λίγα τη μουσική ιδιοφυΐα του Μπομπ Ντίλαν, ανέβασε στην πρώτη θέση της λίστας με τους 100 κορυφαίους τραγουδοποιούς τον άνθρωπο που έγραψε το «Like a Rolling Stone». Θα μπορούσε να είναι και ένα αστείο μεταξύ τους, αν δεν αποτελούσε ακόμη μία επιβεβαίωση από το κοσμικό ευαγγέλιο της ποπ κουλτούρας για την επιρροή του Ρόμπερτ Αλεν Ζίμερμαν τα τελευταία 50 χρόνια.

Οι λίστες αυτές παραείναι «θεσμικές» για να αποτυπώσουν την πραγματικότητα, αλλά έστω κι έτσι κανείς δεν μπορεί αμφισβητήσει ότι η ροκ ιστορία κινείται ακόμη στο πλαίσιο που οριοθέτησε ο Ντίλαν τη διετία 1964 – 1966. Στα άλμπουμ «Bringing It All Back Home», «Highway 61 Revisited» και «Blonde on Blonde» συναντάς υλικό από κάντρι, φολκ, R & B, γκόσπελ, ροκ εν ρολ, τραγούδια διαμαρτυρίας, μπιτ ποίηση, αναφορές στον ντανταϊσμό και τον σουρεαλισμό, κόμικ αισθητική, σαρκασμό και ηλεκτρικό ήχο.

Οπως κάθε μεγάλος καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του έτσι και ο Ντίλαν δεν προσπάθησε ποτέ να προσαρμοστεί στα δεδομένα της κάθε εποχής. Απλώς τράβηξε τον δρόμο του, έπεσε και ξανασηκώθηκε, δημιούργησε αριστουργήματα και μετριότητες. Ενας τελευταίος των Μοϊκανών που αφήνει τις απόψεις στους άλλους – να, και το «Rolling Stone» έχει μία -, δεν εξηγεί ποτέ τα συστατικά του μύθου του και είναι μια κατηγορία από μόνος του. Οι μεταμφιέσεις εναλλάσσονται συνεχώς. Είναι το πρώην είδωλο της φολκ (στη μετά Γούντι Γκάθρι εποχή). Ο Ρεμπώ της ηλεκτρικής ροκ. Ο αμετανόητος περιπατητής του αμερικανικού Νότου. Ο αναγεννημένος χριστιανός. Ο αμετανόητος θαυμαστής του Σινάτρα, όπως απέδειξε με τον τελευταίο του δίσκο «Shadows in the Night». Και όταν η περίσταση το απαιτεί – όπως στις ανά τον κόσμο συναυλίες – ένας μάγος της φυλής που πειράζει το τέμπο παλιών κομματιών για νέους ακροατές.  

Για να επιστρέψουμε στη λίστα του «Rolling Stone», στο Νο 21 βρίσκουμε τον Λου Ριντ, στο επόμενο τον Βαν Μόρισον, στο 16 το αντίπαλο δέος Λέοναρντ Κοέν, στο 14 τον Μπρους Σπρίνγκστιν, στο 6 τους Τζάγκερ και Ρίτσαρντς, στο 3 τον Τζον Λένον και στο 2 τον Πολ ΜακΚάρτνεϊ. Για τη φρεσκαδούρα της εποχής πρέπει να ανατρέξουμε στην «ουρά» του καταλόγου: στο 97 η Τέιλορ Σουίφτ, στο 91 ο Εμινεμ, στο 84 ο Κάνιε Γουέστ, στο 81 η Μπγιορκ.