«Ατλαντίδα» καλεί Ντέιβιντ Σεντάρις!

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι με αναγνωστικό ενδιαφέρον έχουν για μια στιγμή ονειρευτεί να ανοίξουν ένα βιβλιοπωλείο. Ο Αμερικανός Κρεγκ Γουόλτσερ και ο φίλος του Ολιβερ Γουάιζ το ονειρεύτηκαν μια χρονιά στη Σαντορίνη όταν είχαν ξεκοκαλίσει ό,τι βιβλίο είχαν κουβαλήσει. Το όνειρό τους έγινε ιδέα, που οργανώθηκε σε σχέδιο κι εκεί εμφανίστηκαν και οι πρώτοι μπελάδες: η γραφειοκρατία ήταν αποκαρδιωτική και από τους αυξημένους κατά άλλους τέσσερις συνεταίρους μόνο ένας διέθετε έγγραφα επαρκή για έναρξη επιχείρησης. Χώρος υπήρχε μόνο στο κάστρο, ο ιδιοκτήτης όμως θα τον χρειαζόταν στον χρόνο πάνω. Αφοσιωμένη στο όραμά της, η παρέα δέχτηκε και έπειτα από τρεχάλα και χαρτούρα τα κατάφερε. Την ημέρα των υπογραφών ο Κρεγκ δεν θα την ξεχνούσε ποτέ. «Την ίδια νύχτα σκαρφαλώσαμε στην ταράτσα – ο ιδιοκτήτης δεν μας είχε δώσει ούτε κλειδιά – με ένα μπουκάλι ουίσκι. Καθήσαμε σε έναν καναπέ, κοιτάξαμε τη θάλασσα, αστειευτήκαμε, ένας από εμάς έσπασε τον καναπέ. Ακόμα το θυμόμαστε και γελάμε».

Μετεγκατεστημένο τελικά στη μαγευτική Οία, ένα βιβλιοπωλείο με το όνομα Atlantis, με φίλους για συνεταίρους, ακούγεται ιδανικό. Ο Κρεγκ αισθάνεται τυχερός, η δουλειά του όμως τον απασχολεί για δεκατέσσερις ώρες επί επτά ημέρες. Καμία ημέρα δεν δικαιούται να έχει τη λάθος διάθεση – σε κάποιον που έμαθε το βιβλιοπωλείο στο Trip Advisor δεν μπορεί να εμφανιστεί σαν στριμμένος. Δεν έχει μετανιώσει φυσικά: οι καλές στιγμές, όπως η περσινή διοργάνωση του καθιερωμένου πλέον Caldera Arts & Literature Festival ή όταν παρήγγειλαν 27 κούτες βιβλία που άνοιξαν με τη βοήθεια πολλών φιλικών χεριών, είναι αρκετές. Το καλύτερο κομπλιμέντο που έχει ακούσει είναι «μισώ το διάβασμα, αλλά λατρεύω το βιβλιοπωλείο σου». Εχει εξυπηρετήσει αναγνώστες από το Κατάρ μέχρι τη Βουλγαρία. «Κι αν έρθει κάποιος και ζητήσει τις “50 αποχρώσεις του γκρι” αλλά φύγει με έναν Μπατάιγ, όλοι είμαστε κερδισμένοι».

Πιο κερδισμένος από όλους βέβαια μπορεί τελικά να αποδειχθεί πάλι ο ιδιοκτήτης. Τον περασμένο Μάιο ανακοίνωσε στον Κρεγκ ότι βρήκε ενδιαφερόμενο αγοραστή που προσφέρει ένα εκατομμύριο ευρώ. Ο Αμερικανός δεν ξέρει αν η εξέλιξη θα είναι καλή ή κακή για το νησί, ξέρει πάντως πως τίποτα δεν οφείλεται σε μίσος για τα βιβλία. Είναι η αγορά που μιλάει εδώ. Εκείνος δεν σωπαίνει: ενημερώνεται για όλες τις νομικές δυνατότητες, ώστε να μπορέσει, λέει γελαστός, να καθήσει σε ένα τραπέζι με την άλλη πλευρά πηγαινοφέρνοντας μια χαρτοπετσέτα με προσφορές. Συνομιλεί και με δυνητικούς επενδυτές, πρόθυμους να συνδράμουν σε έναν πολυχώρο τέχνης, που θα προσφέρει και καλλιτεχνική διαμονή για παραγωγή έργου. «Κάτι σαν μια λογοτεχνική “Συμμορία των έντεκα”» λέει μισοαστεία – μισοσοβαρά, με αντίπαλο ένα μέλλον γεμάτο μεγάλα γιοτ, τεράστιους αστακούς, υπερμεγέθη διαμάντια και πορτοφόλια, σε ένα νησί που οι πρώτοι του επισκέπτες ήρθαν για να ηρεμήσουν με ένα βιβλίο. «Αν μια πόλη χάσει το βιβλιοπωλείο της», πιστεύει, «χάνει κάτι από την ψυχή της».

OI ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ. Το επικείμενο Caldera Arts & Literature Festival, που πραγματοποιείται από τις 11 ώς τις 13 Σεπτεμβρίου, το οργάνωσε πριν έρθουν τα κακά μαντάτα. Οι καλεσμένοι του, επιφανείς: ο ποιητής Μπίλι Κόλινς, «που έχει χιούμορ», ο συγγραφέας Ντέιβιντ Σεντάρις, «ο πιο αστείος αγγλόφωνος συγγραφέας που μιλάει σε κοινά χιλιάδων», η Αμάντα Μιχαλοπούλου και η Σώτη Τριανταφύλλου, «σημαντικές φωνές της ελληνικής λογοτεχνίας», ο Αύγουστος Κορτώ, αλλά και μουσικοί όπως ο Τζούλιαν Γκαρτζιούλο ή ο Ρος Ντέιλι, «που έχουν παίξει στο Κάρνεγκι Χολ ή που υπηρετούν την ελληνική φολκ». Θα είναι ένα διασκεδαστικό κατά τη γνώμη του πολιτιστικό γεγονός. «Και την ίδια στιγμή, θα είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο γιατί αξίζουμε να σωθούμε». Οχι ότι δεν το γνωρίζουν πολλοί: στα περίπου δέκα χρόνια ζωής του, το Αtlantis Bookstore, έχει φιγουράρει σε κάμποσες επαινετικές λίστες της βρετανικής «Γκάρντιαν» ή του CNN – διακρίσεις για τις οποίες ο Κρεγκ είναι ευγνώμων. Χρειάζεται όμως και κάτι παραπάνω. Τώρα που το γνωρίζει, τι θα συμβούλευε αν μπορούσε τον νεότερο εαυτό του; «Θα του έλεγα να σκέφτεται σε βάθος πενταετίας, όχι χρόνου» αποκρίνεται. «Να κάνει μαθήματα Ελληνικών. Να σκέφτεται σαν σε μαραθώνιο, όχι σε σπριντ. Και να κολυμπάει περισσότερο – δεν γίνεται να ζεις στη Σαντορίνη και τα πόδια σου να μοιάζουν με κροκέτες μοτσαρέλας».