«Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων»

Ο Χορός ήταν εκείνος που έμεινε στα χείλη όλων – και στα πηγαδάκια, και στον Λεωνίδα του Λυγουριού. Οπως και η άνεση του Ορέστη – Γιώργου Χρυσοστόμου. Το ίδιο και τα ευρήματα: η παραμάνα που «μεταμορφώνεται» σε από μηχανής θεά. Ο Χορός που έντυσε τη γύμνια του επί σκηνής στην έναρξη. Ο σωρός από ρούχα (από το πλούσιο βεστιάριο του ΚΘΒΕ) που έγινε ογκώδης βαθμίδα προς τον Ναό – σκηνικό: Ευαγγελία Θεριανού. Να σημειώσουμε και τη μουσική (ακόμη και μαδριγάλια) του Κορνήλιου Σελαμσή.

Πολλοί δεν πίστεψαν ότι τα ευρήματα και κυρίως αυτό της «κανονικότητας» των τραγικών ηρώων συντονίστηκαν σε ένα δεμένο σύνολο. Περιρρέουσα και η αίσθηση ότι κάθε κεντρικός ρόλος έπαιζε στη δική του μανιέρα, αν και ουδείς φάνηκε να αμφισβητεί εν γένει τη σκηνοθετική «μπαγκέτα».