Ιστορίες από τον δρόμο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Μανώλης Φάμελλος – Επίθεση από έντομα
Παίζω τα τελευταία χρόνια κυρίως με μικρά σχήματα που ταξιδεύουν λιγότερο οργανωμένα, άρα είναι αναγκαστικά περισσότερο εκτεθειμένα στο απρόοπτο. Πολλές φορές είναι από μόνα τους ένα παράθυρο στο άγνωστο και στην περιπέτεια.
Βρεθήκαμε πριν από μερικά χρόνια σε κάποιο ειδυλλιακό τοπίο στη Βόρεια Ελλάδα που δεν είχε τύχει να επισκεφθώ ξανά. Εμοιαζαν όλα τόσο ιδανικά που πραγματικά ένιωθες πως η μουσική δεν είχε να προσθέσει τίποτα στην αρμονία του χώρου και της στιγμής.
Την ώρα που βρισκόμασταν λοιπόν επί σκηνής με τα φώτα στραμμένα επάνω μας, δεχθήκαμε την πιο απροσδόκητη επίθεση. Εκατομμύρια έντομα, προφανώς ενοχλημένα από την παρέμβασή μας και τη διατάραξη της ησυχίας τους, άρχισαν να εφορμούν απελπισμένα καταπάνω μας σε πυκνούς σχηματισμούς. Καταβάλαμε τεράστια προσπάθεια για να ολοκληρώσουμε τη βραδιά και οφείλω να πω πως στο τέλος της παράστασης η όψη μας δεν ήταν διόλου ελκυστική.
Κόρα Καρβούνη – Το κοινόβιο του Πέτερ Στάιν
Η πιο ενδιαφέρουσα περιοδεία που έκανα ήταν αυτή της «Ηλέκτρας» σε σκηνοθεσία του Πέτερ Στάιν με το Εθνικό Θέατρο το 2007. Για τις πρόβες μεταφερθήκαμε στο ιδιόκτητο κτήμα του σκηνοθέτη στην Ιταλία. Ημασταν απομονωμένοι και η μέρα ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στην πρόβα. Ζούσαμε κοινοβιακά τρώγοντας συγκεκριμένες ώρες όλοι μαζί και το βράδυ διασκεδάζαμε με μουσικές και διηγούμενοι ιστορίες καθώς δεν βγαίναμε έξω. Μείναμε εκεί έναν μήνα.
Η περιοδεία συνεχίστηκε ανά την Ελλάδα και στη συνέχεια πήγαμε σε Νέα Υόρκη και Σεούλ. Το αστείο ήταν πως στην Αμερική πήραμε πέντε κιλά ο καθένας ενώ στη Σεούλ ο θίασος αδυνάτισε πολύ διότι το φαγητό τους ήταν ιδιαίτερα καυτερό με πολύ σκόρδο. Ετσι φτιάχναμε σάντουιτς στο ευρωπαϊκό πρωινό του ξενοδοχείου από την απελπισία μας! Φανταστείτε πως είχαμε διπλές παραστάσεις και το να ήταν κάποιος νηστικός ήταν απαγορευτικό.
Μόνικα – Μια πριβέ συναυλία
Το καλοκαίρι του 2011 φθάσαμε με την μπάντα μου στην Πάρο, ανοίξαμε την οροφή από το αυτοκίνητο και μπήκαμε οκτώ άτομα μέσα σε ένα μίνι κούπερ για να πάμε για μπάνιο στις Κολυμπήθρες. Με βρεγμένα μαγιό και σαγιονάρες σχισμένες, τρέξαμε στο θέατρο του Πάρκου Αρχίλοχος για να μη στήσουμε τους ηχολήπτες που ήδη είχαν λιώσει από τη ζέστη. Ο ήλιος άρχισε να πέφτει, το θέατρο έλιωνε μέσα στα βράχια με το πορτοκαλί χρώμα της μαγικής ώρας. Ο Μάνος έπαιζε το «Ca commence bien» στην ηλεκτρική κιθάρα και ο Νίκος τσεκάριζε το μπάσο. Ανέβηκα στις ψηλές θέσεις του θεάτρου για να αγναντέψω από ψηλά. Τι όμορφος που είναι αυτός ο τόπος, σκέφτηκα. Επέστρεψα στο πιάνο και κοίταξα και πάλι γύρω μου. Ενας ένας οι μουσικοί παίρναμε θέση στη σκηνή χαρούμενοι, χαμογελαστοί, ξέγνοιαστοι και ηλιοκαμένοι. Αρχίσαμε να δοκιμάζουμε τον ήχο και να ζητάμε από τον Τάκη τις εντάσεις στα μόνιτόρ μας.
Μόνο που τελικά, έτσι αυθόρμητα, χάνοντας την αίσθηση του χρόνου, παίξαμε σχεδόν όλα τα τραγούδια της συναυλίας που θα ακολουθούσε σε λίγες ώρες. Λες και χρωστάγαμε στους εαυτούς μας μια πριβέ συναυλία, δώρο για τα καλοκαίρια μας. Επειτα φορέσαμε τα καλά μας, άνοιξαν οι πόρτες και αγκαλιάσαμε μαζί με το κοινό τη νύχτα και τα αστέρια. Πάντα θα ευγνωμονώ το πανέμορφο αυτό θέατρο της Πάρου για τα γαλήνια συναισθήματα που μου χάρισε εκείνο το ηλιοβασίλεμα.
Μαριέττα Φαφούτη – Χορός δίχως αύριο
Δεν το χωρούσε ο νους μας ότι επιτέλους θα παίζαμε το καλοκαίρι του 2013 στο Φεστιβάλ River Party για το οποίο μιλούσε όλος ο κόσμος. Θα ανοίγαμε τη δεύτερη μέρα του φεστιβάλ. Δύσκολο έργο, μια και θα έπρεπε να καταφέρουμε να φέρουμε τον κόσμο στο stage και να σηκώσουμε να χορέψουν όλους εκείνους τους εκατοντάδες που άραζαν (και καλά έκαναν γιατί η νύχτα θα ήταν μακριά). Οι γυναικείες μαλαγανιές άρχισαν να πιάνουν, μα προφανώς είχαμε πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να σηκωθεί ο κόσμος. Και εκεί που σκέφτομαι «Θεούλη μου, πώς θα καταφέρω να τους σηκώσω όλους αυτούς να χορέψουμε που είναι τόσο ωραία εδώ πέρα», τσουπ, πετάγεται από τη μέση του πουθενά ένας τύπος, ο οποίος αρχίζει και κάνει χορογραφία πάνω στο τραγούδι μας. Περνάει ένα λεπτό, γυρίζω να τον κοιτάξω πάλι και ξαφνικά έχει δίπλα του καμιά δεκαριά άτομα που ακολουθούν πιστά τις κινήσεις του. Στο επόμενο λεπτό τα 10 άτομα είχαν γίνει 30 και ώσπου να τελειώσουμε την playlist είχαμε live χορογραφία όλων των τραγουδιών μας από καμιά 300ριά-400ριά άτομα τα οποία ακολουθούσαν με απόλυτη αφοσίωση και μπρίο ένα ταλαντούχο αγόρι. Και εμείς απλά ήταν σαν να βλέπαμε ζωντανά βιντεοκλίπ των τραγουδιών μας! Ο κόσμος χόρευε δίχως αύριο. Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Και αυτό χάρη σε εκείνο τον φοβερό τύπο που μας έκλεψε τις καρδιές μια για πάντα.
Γρηγόρης Βαλτινός – «Σε περιμένει ο Πολ Νιούμαν»
Είμαστε στη διεθνή περιοδεία του «Οιδίποδα Τυράννου» το καλοκαίρι του 2000 στη Νέα Υόρκη. Μια και έχουμε πουλήσει παραπάνω εισιτήρια, κάνουμε διπλές παραστάσεις, μία το μεσημέρι και μία το απόγευμα. Ενα μεσημέρι, ανάμεσα στις δύο παραστάσεις, εγώ είμαι μέσα στα αίματα από τα μαλλιά μέχρι τα νύχια των ποδιών μου αφού ο Οιδίποδας έβγαλε τα μάτια του, στο καμαρίνι μου προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου, να επιστρέψω στο ξενοδοχείο, να κάνω ένα μπάνιο και να γυρίσω για να κάνω τη βραδινή παράσταση. Διακριτικά χτυπάει η πόρτα και είναι ο Γιώργος Τουρκάς, ο υπεύθυνος της περιοδείας, που με ρωτάει αν είμαι έτοιμος γιατί έξω είναι ο Πολ Νιούμαν. Του λέω «Γιώργο, άσε τις βλακείες, δεν μπορείς να καταλάβεις πώς είμαι αυτή τη στιγμή και πρέπει να βρω δύναμη για τη βραδινή παράσταση, μη με δουλεύεις». Εκείνος επιμένει αλλά εγώ δεν τον πιστεύω. «Γιώργο, σε παρακαλώ πάρα πολύ, σταμάτα την πλάκα» του λέω αλλά αυτός δεν κάνει πίσω. Εν τέλει, ανοίγω την πόρτα έξαλλος και με αγριεμένο ύφος του λέω: «Ορίστε, να σου ανοίξω την πόρτα, να ολοκληρωθεί η φάρσα σου». Και ξαφνικά βλέπω μπροστά μου τον Πολ Νιούμαν με τη γυναίκα του. Κρατάει μια μαύρη μακριά ομπρέλα γιατί έβρεχε εκείνο το μεσημέρι και μόλις με βλέπει την πιάνει με τα δυο του χέρια και κάνει μια υπόκλιση. Ηταν εξαιρετικά συγκινητικό γιατί ο Πολ Νιούμαν εκείνη την ώρα υποκλινόταν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, στην αρχαία ελληνική τραγωδία και στην Ελλάδα.
Google news
