Τα βήματα ζωής του Αντώνη Φωνιαδάκη

Κύματα ψηλά – όπως εκείνα στο σήμα της σειράς «Χαβάη 5-0» – πλημμυρίζουν την οθόνη που έχει στηθεί στην άκρη της σκηνής του Κτιρίου Ε της Πειραιώς 260 σε μία από τις πραγματικά sold out παραστάσεις του Φεστιβάλ με θεατές να κάθονται (προσωρινά) και στα σκαλάκια.

Σε λίγο ένας ώριμος γυμνός άνδρας (Δημήτρης Καμινάρης) μπουσουλάει, ντύνεται με ρούχα που «ξεθάβει» από το δάπεδο για να δώσει τη θέση του στον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από τη σύλληψη και βασικό εκτελεστή της παράστασης, τον διεθνή Ελληνα Αντώνη Φωνιαδάκη. Γυμνός, με μια φωτεινή ράβδο ως μοναδική παρτενέρ, κυριαρχεί στη σκηνή ώσπου να δώσει τη θέση του σε ένα αγοράκι που παρακολουθεί μπροστά σε μια ασπρόμαυρη οθόνη τον Αλέξη Κωστάλα να αναλύει την αξία των μπαλέτων Κίροφ πριν από δεκαετίες στην κρατική τηλεόραση. Ο,τι έκανε δηλαδή ως παιδί και ο ίδιος ο καλλιτέχνης πριν ενταχθεί στο Μπαλέτο της Οπερας της Λυών (1996 – 2002).

Τα πρώτα του βήματα στον κλασικό χορό που μας δείχνει αμέσως μετά επί σκηνής αρχίζουν να μπολιάζονται από το ζιζάνιο του μοντέρνου. Και το παιδάκι που έρχεται να κάψει το μπλουζάκι του μέσα σε ένα μεγάλο δοχείο, δημιουργώντας μια εικόνα μυσταγωγίας, σημαίνει το πέρασμα σε μια νέα, πιο ώριμη, φάση για τον πολυτάλαντο δημιουργό. Ομως προτού προλάβουμε να βυθιστούμε στη μυστηριακή ατμόσφαιρα, μια ακόμη εναλλαγή. Μια ομάδα από ξέφρενους νέους ορμά στη σκηνή χορεύοντας στον ρυθμό της Μαντόνα, θυμίζοντας άλλοτε τα μπαράκια προηγούμενων δεκαετιών – άλλωστε ο τίτλος της παράστασης «Priority» προέρχεται από ένα παλιό στέκι του Φωνιαδάκη στη γενέτειρά του, Ιεράπετρα – και άλλοτε τις τάξεις μαθημάτων χορού. Κι ύστερα, σε ένα ακόμη σόλο ο χορογράφος και ερμηνευτής θα σπαρταρήσει στη λάσπη, θα σταθεί στα πόδια του, θα φορέσει ένα προσωπείο με ψηφιακή προβολή και στο ξαφνικό – σαν αστραπή – φινάλε θα «διαλυθεί», όπως τα εκατομμύρια pixels που έδειχναν τόση ώρα το πρόσωπό του σε μεγέθυνση.