[Καλημέρα σας] Το ελληνικό καλοκαίρι

Δεν είναι τυχαίο ότι τις ζωηρότερες αναμνήσεις τις έχουμε όλοι μας σε σχέση με το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι όπως το έχουμε ζήσει εμείς οι ίδιοι, το καλοκαίρι όπως το έχουν απεικονίσει έλληνες και ξένοι συγγραφείς (αξίζει να αναφέρουμε δύο από τους επιφανέστερους, με σχετικά βιβλία, συγγραφείς, τον Ζαν Κοκτώ και τον Ζακ Λακαριέρ).

Μιλάμε βέβαια για το ελληνικό καλοκαίρι. Οση αδημονία αισθανόμαστε να το ζήσουμε μια ώρα αρχύτερα τόση ή και μεγαλύτερη γίνεται η νοσταλγία του χωρίς να έχει τελειώσει ακόμη. Μπορεί οι συγκινήσεις που μας χάρισε να υπήρξαν πολύ πιο έντονες σε σχέση με αυτές που προσδοκούσαμε, εμείς δεν παύουμε να αισθανόμαστε προδομένοι για όσα δεν κατορθώσαμε να χαρούμε.

Θα ‘λεγες πως μέσα στο καλοκαίρι γίνεται δισυπόστατη η φύση των πραγμάτων και όσο αγωνιάς για το εφήμερο της ζωής άλλο τόσο αισθάνεσαι πως είσαι αθάνατος. Ενώ ξέρεις βαθιά μέσα σου πως αυτή η αποθέωση του φωτός θα είναι κάποια στιγμή παρελθόν, αισθάνεσαι σαν να έχεις υπογράψει ένα συμβόλαιο για την αέναη επανάληψή της.

Ενδέχεται να αδυνατείς να αναγνωρίσεις τι συνέβη ακριβώς σε σχέση με πόλεις ή τόπους που συνδέονται με τους φθινοπωρινούς και τους χειμωνιάτικους μήνες. Δεν συμβαίνει όμως ποτέ κάτι αντίστοιχο όσον αφορά το καλοκαίρι. Ενα βότσαλο που έχεις φέρει από τα Κύθηρα μοιάζει να έχει γραμμένα πάνω του τα στοιχεία της καταγωγής του. Μπορεί να έχουν περάσει χρόνια, όταν όμως το ξαναντικρίσεις δεν θα το μπερδέψεις ποτέ με ένα βότσαλο της Χίου ή της Κεφαλονιάς που φυλάγονται επίσης μέσα στο σπίτι.

Καθετί που συνδέεται με το καλοκαίρι διατηρεί μια αυτοτέλεια τρομακτική. Σάμπως το φως να σμιλεύει τα περιγράμματα των ανθρώπων, των πραγμάτων, των γεγονότων, των αναμνήσεων με έναν τρόπο που μεταβάλλει το βάθος σε επιφάνεια. Δεν χρειάζεται παρά να απλώσεις τα χέρια σου για να ψαύσεις το μυστικό αυτής της συγκλονιστικής μεταβολής. Που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ταύτιση του μέσα με τον έξω κόσμο, όπως μόνο μέσα στο βαθύ ελληνικό καλοκαίρι μπορεί να τη νιώσει κανείς.