[Κραυγές και ψίθυροι] Η Ζωή είναι αλλού

Ηταν μία από τις μεγαλύτερες παιδικές μου αγωνίες. Το έβλεπα και στον ύπνο μου ως εφιάλτη. Οτι έκανα πάρτι και δεν ερχόταν κανένα παιδάκι. Φόβος που σχετίζεται με την αποδοχή και την απόρριψη και που ευτυχώς δεν επαληθεύθηκε ποτέ γιατί ήμουν, από μικρή, «παρεατζού».

Με αυτό ως δεδομένο δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση της Ζωής Κωνσταντοπούλου την περασμένη Παρασκευή. Η γιορτή για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, που μόνη της εμπνεύστηκε και διοργάνωσε στο περιστύλιο της Βουλής, έμοιαζε με μια παρωδία σχολικής γιορτής στην οποία δεν παρέστησαν ούτε καν ο διευθυντής και οι καθηγητές του σχολείου. Η ΠτΒ απομονωμένη από τους επίσημους φορείς και από την πραγματικότητα, εγκλωβισμένη ανάμεσα σε μια αυθαίρετη θεωρία περί πραξικοπήματος και μία εντελώς προσωπική ερμηνεία εννοιών όπως η αξιοπρέπεια και η εθνική υπερηφάνεια νομίζω ότι έχει αρχίσει να σωματοποιεί την αλαζονεία και τη μισαλλοδοξία της στο body language και στις συσπάσεις του προσώπου της. Με αποτέλεσμα η ίδια να γίνεται περισσότερο καρικατούρα του εαυτού της από την Πραξαγόρα του Αριστοφάνη που στις φετινές «Εκκλησιάζουσες» ο Γιάννης Μπέζος έχει δώσει – με μεγάλη επιτυχία – τα δικά της χαρακτηριστικά. Θλιβερό μέχρι οίκτου.

Θα μου πείτε δικό της το όνειρο, δικός της και ο εφιάλτης. Οι υπόλοιποι πρέπει να είμαστε εναργείς γιατί ο Ηλίας Κασιδιάρης που παρακολουθούσε αυτό το σαν μνημόσυνο από τα ψηλά τα παραθύρια της Βουλής δεν είναι φάντασμα, είναι πραγματικότητα.