Πολλοί το είχαν σκεφθεί εκείνες τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα, αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο να το κάνουν: δεν θα έπρεπε επιτέλους να γίνει στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη μια μαζική, μαχητική, μη κομματική συγκέντρωση υπέρ της Ευρώπης; Ξαφνικά, κάποιος σταμάτησε να αναρωτιέται και δημιούργησε μια κοινότητα στο facebook με τίτλο «Μένουμε Ευρώπη». Κάποιος άλλος ανταποκρίθηκε, ύστερα ένας τρίτος, η κοινότητα άρχισε να μεγαλώνει, η πραγματοποίηση μιας συγκέντρωσης ήταν πλέον θέμα χρόνου. Και η συγκέντρωση ήταν μεγάλη, απροσδόκητα μεγάλη, και η επόμενη ήταν ακόμα μεγαλύτερη, και αυτές τις συγκεντρώσεις δεν προσπάθησε κανένα κόμμα να τις καπελώσει, δεν μπόρεσε καμιά ομάδα κουκουλοφόρων να τις διαλύσει, δεν κατάφερε καμιά κατευθυνόμενη πένα να τις γελοιοποιήσει.
Πολλοί το είχαν σκεφθεί τους τελευταίους μήνες, αλλά δεν ήξεραν τον τρόπο να το πετύχουν: δεν θα έπρεπε επιτέλους να αποπεμφθεί η Πρόεδρος της Βουλής, ώστε να σταματήσει να προκαλεί; Η αντιπολίτευση δεν έχει από μόνη της τις αναγκαίες ψήφους, ο Πρωθυπουργός δεν λέει να αναλάβει σχετική πρωτοβουλία, το αδιέξοδο μοιάζει αξεπέραστο. Ξαφνικά, την περασμένη Δευτέρα, 3-4 φίλοι δημιούργησαν μια ομάδα στο facebook με τίτλο «Πρόταση μομφής στην Π.τ.Β.». Μέσα σε μια ώρα, είχαν γραφτεί 1.000 μέλη. Μια εβδομάδα αργότερα, είχαν γίνει 12.000. Οι πολίτες αυτοί δεν καθοδηγούνται από κόμματα, ούτε έχουν κατ’ ανάγκη ίδιες απόψεις. Ζητούν όμως «από τους εκλεγμένους αντιπροσώπους ολόκληρου του δημοκρατικού φάσματος να αποκαταστήσουν επιτέλους την ομαλή λειτουργία της προεδρίας της Βουλής, επαναφέροντάς την στα όρια και τον σκοπό των αρμοδιοτήτων της».
Η πρώτη πρωτοβουλία τυπικά ηττήθηκε, αλλά ουσιαστικά νίκησε: όχι μόνο επειδή το «Οχι» του δημοψηφίσματος έγινε «Ναι», αλλά και επειδή διατρανώθηκε ότι η συμμετοχή στην Ευρώπη δεν είναι κάτι αφηρημένο, βαρετό και αμφισβητήσιμο, αλλά μια ζωτικής σημασίας πολιτική κατάκτηση.
Η δεύτερη πρωτοβουλία βρίσκεται σε εξέλιξη και όσο δυναμώνει τόσο μεγαλύτερη πίεση θα ασκεί στα πολιτικά κόμματα να αφήσουν τα μικροκομματικά παιχνίδια και να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αντίθετα με άλλες χώρες, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άργησαν να αφυπνιστούν στην Ελλάδα. Η κρισιμότητα των στιγμών τα αναγκάζει να ωριμάσουν απότομα.