Αντώνης Φωνιαδάκης: Με έμπνευση από την Ιεράπετρα

Το Priority ήταν ένα μπαρ στην Ιεράπετρα, τη δεκαετία του 1990. Παραδόξως αποδείχθηκε και ο ιδανικός χώρος για να ξεδιπλώσει ο Αντώνης Φωνιαδάκης το χορευτικό του ταλέντο που τελικά τον οδήγησε ώς την Οπερα της Λυών. Θυμάται να χορεύει «από πάντα» όπως λέει. Αλλά σίγουρα κάπως καλύτερα από τα 15 ώς τα 18 του. «Με τη συχνή επαφή και την ανεμελιά των εφηβικών χρόνων κατάφερα να βρω ένα μέρος όπου μπορούσα πλέον να υπάρξω κοινωνικά μέσω της κίνησης. Σε αυτό το μπαρ δεν πήγαινα για να απολαύσω αλκοόλ ή για να καπνίσω, αλλά για να χορέψω. Η μόνη αίσθηση χαράς εκείνα τα χρόνια ήταν η κίνηση» εξηγεί ο διεθνής έλληνας χορογράφος που παρουσιάζει τη δουλειά με τίτλο – έκπληξη! – «Priority» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Μέσα σε αυτή τη «μήτρα», όπως ονομάζει το μπαρ της ιδιαίτερης πατρίδας του, διαμορφώθηκε ο χαρακτήρας της σωματικότητάς του και πήρε την απόφαση να ακολουθήσει αυτό που ήθελε περισσότερο στη ζωή του. «Αυτό το πρώτο φίλτρο για τον χορό διέθετε μια λειτουργικότητα πολύ φυσιολογική που ερχόταν μόνο από επιθυμία, διότι κανείς δεν με πίεζε να το κάνω. Δεν έχω καμιά διάθεση να λειτουργήσει η νέα χορογραφία σαν ντοκιμαντέρ για τη συγκεκριμένη περίοδο. Περισσότερο με ενδιαφέρει η διαστρέβλωση εκείνης της μνήμης και πώς τοποθετείται στο σήμερα». Είναι ένα στοίχημα, σαν να λέμε, με τον ίδιο του τον εαυτό να ρίξει φως σε εμπειρίες που τον έχουν διαμορφώσει – έστω και εν αγνοία του. Το παζλ των αναμνήσεών του είναι φτιαγμένο από εικόνες με θετικό και αρνητικό πρόσημο. Ομως εξηγεί ότι «η μνήμη είναι τόσο απροσδιόριστη που πολλά από αυτά δεν ξέρω αν έχουν συμβεί».

ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ. Στη δεξαμενή των αναμνήσεών του πάντως έχει καταγραφεί η καχυποψία των διπλανών του – ακόμη και το μπούλινγκ που δέχθηκε όταν επιδιδόταν στις πρώτες χορευτικές φιγούρες του. «Ο κόσμος εκείνη την εποχή χόρευε περισσότερο στα μπαρ απ’ ό,τι χορεύει σήμερα. Αλλά όλοι έβλεπαν με περιέργεια και σαρκασμό τον έφηβο που χόρευε ακατάπαυστα. Δεν ένιωθα και τόσο ευχάριστα αλλά δεν μπορούσα να σταματήσω». Και έτσι έφθασε στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου ως χορευτής με προσωπική γλώσσα και ως χορογράφος με σαφή καλλιτεχνική ταυτότητα. Μέσα από το «Priority» βρίσκει την ευκαιρία να εκτεθεί και να απολαύσει και τις δύο ιδιότητές του. «Είμαι μόνος επί σκηνής και επιζητώ να φέρω στην επιφάνεια τον αγώνα του χρόνου που υπάρχει μέσα μου. Δεν με απασχολεί τόσο η τεχνική όσο το να επιλέξω ό,τι αναδύθηκε πριν και κατά τη διάρκεια της πρόβας. Πέντε εβδομάδες τώρα είμαι κάτι σαν ασκητής, δεν κάνω τίποτε άλλο». Αυτός ο καλώς εννοούμενος ασκητισμός άλλωστε τον έφερε δίπλα στον Μπεζάρ – τον μεγάλο δάσκαλό του και από τους πρώτους που διέγνωσαν το ταλέντο του – και στη σκηνή της Οπερας της Λυών όπου συνάντησε τον Γουίλιαμ Φορσάιθ. Η εμπειρία όμως που καθόρισε, όπως λέει, το χορευτικό του ιδίωμα είναι η συνάντησή του με τον Ιάπωνα Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα.

info
«Priority», Πειραιώς 260 (Ε), 27 – 29 Ιουλίου στις 21.00. Στο πλαίσιο του Ελληνικού Φεστιβάλ