Ουδείς μονιμότερος του προσωρινού

^«Εχουμε εξελίξεις! Σε μια ώρα σπίτι μου». Ηταν τρεις ώρες πριν από τα μεσάνυχτα της 5ης Ιουλίου όταν ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης αποχωρούσε από τη Λεωφόρο Συγγρού και τηλεφωνούσε σε έναν κλειστό κύκλο συνεργατών, έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια συζήτηση με τον Αντώνη Σαμαρά που σηματοδοτούσε ένα «τέλος εποχής» για τη ΝΔ. Στην επόμενη ώρα, η ομάδα των εμπίστων προσπαθούσε να συντονιστεί και μάλλον είχε μαντέψει όσα θα ακολουθούσαν. Επειδή διευκόλυνε τους περισσότερους, συγκεντρώθηκαν τελικώς στο σπίτι του Σωτήρη Κορομάντζου, διευθυντή του πολιτικού γραφείου του Μεϊμαράκη, για μια συζήτηση μέσα από την οποία έπρεπε να ληφθεί μια επείγουσα απόφαση: το εάν ο Βαγγέλης θα αποδεχόταν να αναλάβει, έστω για ένα μεταβατικό διάστημα, το τιμόνι της ΝΔ.

Η σύναξη των πιστών του Μεϊμαράκη φανερώνει ότι ο πρώην πρόεδρος της Βουλής είχε ενδοιασμούς – αν και έδειχνε έτοιμος από καιρό για το συγκεκριμένο άλμα. Από τις κάλπες του περασμένου Ιανουαρίου, δειπνοσοφιστές και άλλοι δελφίνοι προσπαθούσαν να προδιαγράψουν τις εσωκομματικές εξελίξεις, ο κύκλος των πιθανών διαδόχων του Αντώνη Σαμαρά μεγάλωνε ή έκλεινε ανάλογα με την πίεση που δεχόταν όλο αυτό το διάστημα, αλλά σε κάθε γαλάζιο γραφείο, όταν η συζήτηση έφθανε στο ενδεχόμενο να χρειαστεί μια μεταβατική προεδρία που θα προετοιμάσει τη μετάβαση της ΝΔ στην επόμενη ημέρα, το όνομα του Μεϊμαράκη ήταν το μοναδικό που υπήρχε στο τραπέζι. Προ δημοψηφίσματος, μάλιστα, σχεδόν σύσσωμη η καραμανλική πτέρυγα θεωρούσε απαραίτητη μια μεταβατική ηγεσία, έχοντας κατά νου ότι αυτό θα διευκόλυνε και τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος θα χρειαζόταν τον δικό του χρόνο εάν αποφάσιζε να ανταποκριθεί στις εκκλήσεις για επιστροφή.

  

«ΜΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΔΥΣΚΟΛΑ». Η «ώρα του Καραμανλή» ίσως κάηκε μαζί με το Ναι στο δημοψήφισμα, αλλά η επιτακτική πρόταση του Σαμαρά αιφνιδίασε τον Μεϊμαράκη. «Μου βάζεις δύσκολα» ήταν κατά πληροφορίες η αρχική αντίδραση, αλλά ο Σαμαράς τού ξεκαθάρισε ακόμη πιο επιτακτικά ότι «έχει υποχρέωση να αναλάβει». Την επόμενη ώρα ο Βαγγέλης επικοινώνησε δύο φορές και με τον Καραμανλή – και όταν ο Σαμαράς στάθηκε μπροστά στην τηλεοπτική κάμερα για τη δήλωση παραίτησης, όλα είχαν δρομολογηθεί. Λίγα λεπτά νωρίτερα, ο απερχόμενος πρόεδρος είχε υπογράψει απόφαση για τον ορισμό του Μεϊμαράκη ως αντιπροέδρου της ΝΔ, ώστε να νομιμοποιείται η αναρρίχηση στην ηγεσία.  

Δύο εβδομάδες μετά, η μεταβατικότητα του Μεϊμαράκη δεν είναι το κυρίαρχο ζήτημα στην αξιωματική αντιπολίτευση. Παράλληλα με την αγχώδη κατάσταση που δημιουργούν στο γαλάζιο στρατόπεδο οι εξελίξεις για την επόμενη ημέρα στη χώρα, καθώς όλα τα κομματικά στελέχη θεωρούν ότι το Grexit εξακολουθεί να παραμονεύει, το ερώτημα για τα εσωκομματικά έχει μεταβληθεί και αφορά πλέον τον ορίζοντα της αρχηγίας Μεϊμαράκη. Και σε αυτό δεν οδηγεί μόνον η κρισιμότητα των στιγμών, αλλά και οι κινήσεις και πρωτοβουλίες του μεταβατικού προέδρου. Σχεδόν όλες οι γαλάζιες φωνές αναγνωρίζουν ότι ο Βαγγέλης κερδίζει καθημερινά έδαφος και ενισχύει ένα αρχηγικό προφίλ στην κομματική βάση και την ευρύτερη κοινωνία σε σημείο που – ακόμη κι αν δεν υπήρχε στον αρχικό σχεδιασμό του – να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για να νομιμοποιήσει την ηγεσία του και μέσα από τις εσωκομματικές κάλπες.

   

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ. Η διπλή εμφάνισή του στη Βουλή, μάλιστα, και ο τρόπος που διαχειρίστηκε την αντιπαράθεση με τον Αλέξη Τσίπρα ικανοποιούν τους περισσότερους στην κομματική πυραμίδα, έστω και εάν δεν λείπουν και κάποιες φωνές που θα προτιμούσαν μια πιο «στιβαρή» και λιγότερο «λαϊκή» αντιμετώπιση του Πρωθυπουργού. Οι θερμές χειραψίες με τον Τσίπρα στα κυβερνητικά έδρανα και η συνεχής προσφώνηση για τον «πρόεδρο» Μεϊμαράκη από την πλευρά του Πρωθυπουργού προφανώς ενόχλησαν, την ώρα που η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, με τη συντεταγμένη στήριξη της σκληρής συμφωνίας με ευρωπαίους εταίρους και δανειστές, βγάζει από μεγάλα πολιτικά αδιέξοδα την κυβέρνηση. Ο αντίλογος από το επιτελείο Μεϊμαράκη είναι ότι «η ΝΔ δεν βγάζει την κυβέρνηση από ένα αδιέξοδο, αλλά τη χώρα». Και διαμηνύουν ότι σε αυτήν τη γραμμή η αξιωματική αντιπολίτευση θα παραμείνει χωρίς παρεκκλίσεις, δικαιολογώντας και την απόφαση να μην υποβληθεί πρόταση μομφής κατά της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, ιδίως σε αυτήν τη φάση.

Υπό αυτές τις συνθήκες, το «ουδείς μονιμότερος του προσωρινού» ακούγεται πλέον σε όλους τους ορόφους της Συγγρού, ενώ ο πρώην βουλευτής Δημήτρης Γαλαμάτης φρόντισε να το μεταφέρει και δημόσια. Είναι μια προοπτική που επιτρέπουν να συντηρείται και από τον πυρήνα των συνεργατών του Μεϊμαράκη – με την υποσημείωση, ωστόσο, ότι «ο Βαγγέλης δεν έχει πρόβλημα και όποιος επιθυμεί να ξεκινήσουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη ηγεσίας μπορεί να το ζητήσει». Παρά ταύτα, το εσωκομματικό θερμόμετρο δεν ανεβαίνει, όχι μόνον επειδή σχεδόν όλοι στη ΝΔ αντιλαμβάνονται ότι μια ομφαλοσκόπηση μπορεί να μη βρει αυτή την ώρα ακροατήριο και να αποξενώσει πλήρως το κόμμα, αλλά και γιατί ο Μεϊμαράκης έχει δώσει προ πολλού εξετάσεις ικανού ισορροπιστή (από την εποχή που διετέλεσε γραμματέας της ΝΔ). Ο ίδιος φροντίζει να έχει την πόρτα ανοικτή σε όλους, έχει συναντηθεί κατ’ ιδίαν με όλους τους επίδοξους διαδόχους και τους περισσότερους βουλευτές, ενώ έχει αποφασίσει να αποφευχθούν αλλαγές και μετακινήσεις στο κομματικό οργανόγραμμα που θα προκαλούσαν  αναταράξεις. Ακόμη και με τον νυν γραμματέα του κόμματος Ανδρέα Παπαμιμίκο, με τον οποίο προ μηνός βρισκόταν σε τροχιά σύγκρουσης, έχει βρει πεδίο συνεργασίας, ενώ έχει αποκαταστήσει πλήρως την – τραυματισμένη κατά το παρελθόν – σχέση του με τον Προκόπη Παυλόπουλο. Κατά πληροφορίες, σε αυτό δεν έχει συμβάλει μόνον η θεσμική επικοινωνία τους, αλλά και ο εξ απορρήτων συνεργάτης του Μεϊμαράκη, Νίκος Καραχάλιος, ο οποίος διατηρεί πολυετή σχέση εμπιστοσύνης με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

  

ΟΙ ΔΕΛΦΙΝΟΙ. Μέσα σε αυτό το σκηνικό είναι προφανές ότι αφοπλίζονται όσοι διατηρούν φιλοδοξίες για το τιμόνι του κόμματος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν καταγράφονται επιφυλάξεις για τις προθέσεις του Μεϊμαράκη. Στον κύκλο των πιθανών υποψήφιων διαδόχων – από Ντόρα Μπακογιάννη έως Κυριάκο Μητσοτάκη, Νίκο Δένδια, Ευριπίδη Στυλιανίδη και Μάκη Βορίδη – οι διαβουλεύσεις είναι καθημερινές, αλλά όλοι συνομολογούν ότι είναι απαραίτητο τουλάχιστον αυτή την περίοδο να αποφευχθεί κάθε αμφισβήτηση του Μεϊμαράκη. Ομόφωνη κατ’ ουσίαν είναι και η απόφαση να ηγηθεί ο μεταβατικός πρόεδρος της προεκλογικής εκστρατείας της ΝΔ στην περίπτωση που ο Αλέξης Τσίπρας αναζητήσει διέξοδο μέσα από μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, τον προσεχή Σεπτέμβριο ή Οκτώβριο. Η απόφαση είναι πρόδηλο ότι εξυπηρετεί και τις προσωπικές στρατηγικές: μια επικράτηση στις εκλογές νομιμοποιεί τον Μεϊμαράκη στην ηγεσία, μια ήττα οδηγεί εκ των πραγμάτων σε άμεση εκκίνηση των διαδικασιών για εκλογή νέου αρχηγού. Σε αυτή την περίπτωση, άλλωστε, ανατρέπεται και κάθε σχεδιασμός για μια παράταση της μεταβατικότητας Μεϊμαράκη ώς το τακτικό συνέδριο της ΝΔ, τον Ιούνιο του 2016. Για την παράταση αυτή, πάντως, φέρονται να συνηγορούν τόσο ο Αντώνης Σαμαράς όσο και ο Κώστας Καραμανλής.

Οπως και να ‘χει, ο χρόνος που μεσολαβεί ώς το φθινόπωρο ή τον επόμενο Ιούνιο επιτρέπει στον Μεϊμαράκη να συγκροτήσει το δικό του επιτελείο, το οποίο σταδιακά θα αποκτήσει αναβαθμισμένο ρόλο και στη λειτουργία του κόμματος. Στην αρχική ομάδα κρούσης (με Σωτήρη Κορομάντζο και Νίκο Καραχάλιο) έχουν ήδη προστεθεί ο πρώην διοικητής του ΟΑΕΔ Θόδωρος Αμπατζόγλου και ο αντιπεριφερειάρχης Κορινθίας Πελοπίδας Καλλίρης, ενώ σταθερή θέση στον κύκλο των εμπίστων του μεταβατικού προέδρου διατηρούν οι Κώστας Δόλογλου,  Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος και ο οννεδίτης Δημήτρης Πίκος.