Χωρίς τον προβολέα

Mε ένα βιολί στο χέρι μπορεί να την έχουμε συνηθίσει. Με ένα νυστέρι όμως τι γυρεύει η συνθέτρια Ευανθία Ρεμπούτσικα; Η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου γιατί δεν είναι κάτω από τα φώτα της ράμπας αλλά πασαλειμμένη πηλό πλάι σε έναν κεραμικό τροχό; Για ποιο λόγο ο καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας Πέτρος Θέμελης έχει αράξει στο σημαντικότερο νεκροταφείο της αρχαίας Αθήνας στον Κεραμεικό έχοντας αγκαλιά ένα καράβι και όχι τη σκαπάνη του; Ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός γιατί απολαμβάνει το λουκούλλειο γεύμα του μέσα στα δίχτυα ενός ποδοσφαιρικού τέρματος; Και ο ποιητής Τίτος Πατρίκιος τι δουλειά έχει νυχθημερόν να κάθεται με τη μικρή Ναταλία, την εγγονή του, στο προαύλιο της Πειραιώς 260, εκεί όπου χτυπά η καρδιά του Φεστιβάλ Αθηνών;  Πρωταγωνιστές ενός αλλόκοτου 40μελούς θιάσου που δεν χωράει στις αίθουσες που κάθε βράδυ γεμίζουν από θεατές, αλλά έχει απλωθεί στους εξωτερικούς τοίχους των παλιών βιομηχανικών κτιρίων. Ερμηνευτές, άλλοι εξοικειωμένοι με την υποκριτική τέχνη όπως ο Γιώργος Νανούρης, ο Αγγελος Παπαδημητρίου ή η Λένα Παπαληγούρα, άλλοι καθιερωμένοι σε άλλα μετερίζια όπως η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ ή ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης, σε ρόλους που επέλεξαν οι ίδιοι. Σκηνοθέτησαν τον εαυτό τους και ύστερα αφέθηκαν στην έμπειρη και ευαίσθητη ματιά του φωτογράφου Βασίλη Βρεττού.

«Ολα άρχισαν όταν μου ήρθε η ιδέα πώς θα ήταν αν φωτογράφιζα ορισμένους ανθρώπους όχι όπως τους φανταζόμουν εγώ, όπως θα ήθελα να τους δω, αλλά όπως θα ήθελαν εκείνοι να σκηνοθετήσουν τον εαυτό τους» μας λέει ο Βασίλης Βρεττός, ενώ μας δείχνει τα έγχρωμα καρέ κάτω από τους προβολείς. Μετά τις δυο-τρεις πρώτες δοκιμές το βλέμμα της ιστορικού τέχνης Ιριδος Κρητικού ήρθε να μετατρέψει το πείραμα σε εγχείρημα και σιγά σιγά στα πρώτα «μοντέλα» ήρθαν να προστεθούν κι άλλα πολλά, με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες αλλά με κοινό νήμα να τους δένει τον πολιτισμό.

Χιούμορ, λογοτεχνικές αναφορές, στίχοι, προσωπικές εξομολογήσεις κάτω από κάθε φωτογραφία έρχονται να ξεκλειδώσουν όσες μεταμορφώσεις ή επιλογές μοιάζουν δυσερμήνευτες, ωθώντας τους θεατές άλλοτε να πλησιάσουν ένα βήμα πιο κοντά τους πρωταγωνιστές και άλλοτε να αφήσουν ελεύθερη τη φαντασία για να δώσει τις δικές της εξηγήσεις.

«Οι  40 ήρωες της ενότητας που επιλέχθηκαν για πολλούς μικρούς, διαφορετικούς και σημαίνοντες λόγους φωτογραφίστηκαν υποδεικνύοντας οι ίδιοι τον χώρο, συντάσσοντας την ατμόσφαιρα και εισάγοντάς μας χωρίς εισαγωγικά στο δικό τους μικρό σύμπαν, ενθέτοντας τα υποκείμενα και τα αντικείμενα – κάποιες φορές και τα αγαπημένα πρόσωπα – που επιθυμούν να τους περιβάλλουν» εξηγεί η επιμελήτρια της έκθεσης που φέρει τον τίτλο «Mise en abyme/Ο εαυτός μέσα στον εαυτό».