Παρίσι: Στο κάδρο της τέχνης

Την περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι οι ολλανδοί σχεδιαστές – οι οποίοι αποσύρθηκαν από τον σχεδιασμό και την παραγωγή ρούχων πρετ α πορτέ – δεν έκαναν ένα απλό σόου της συλλογής τους αλλά παρουσίασαν μια περφόρμανς. Στον ημιώροφο του παριζιάνικου μουσείου Παλέ ντε Τοκιό τα μοντέλα εμφανίστηκαν στην αρχή με ίσια τζιν φορέματα και γυρισμένα τα μανίκια σαν μπλούζες καλλιτέχνη. Στη συνέχεια οι σχεδιαστές ανέβηκαν στην πασαρέλα για να τους φορέσουν κομμάτια από λευκό βαμβακερό που θύμιζε καμβά ζωγραφικής. Οι φούστες, τα μπλέιζερ και τα φορέματα από καμβά είχαν εξεζητημένα σχήματα ντραπέ, τα οποία στέκονταν μακριά από τον λαιμό, τα χέρια και τα πόδια καθώς το τελείωμά τους πλαισιωνόταν από ξύλινες κορνίζες. Παράλληλα η λευκή επιφάνεια του καμβά σε ορισμένα από αυτά τα κομμάτια γέμιζε κατά τμήματα από εικόνες έργων των ολλανδών ζωγράφων του 17ου αιώνα, της Μεγάλης Σχολής των Κάτω Χωρών. Το εμβληματικό έργο «Ο απειλούμενος κύκνος» του Γιαν Ασελιν (μια πολιτική αλληγορία για τον ολλανδό ηγεμόνα Γιόχαν ντε Βιτ, ο οποίος υπερασπίστηκε με τη ζωή του την Ολλανδία από τους εχθρούς της), οι λεπτομέρειες γυναικείων πορτρέτων των Γιοχάνες Βερμέερ και Φρανς Χαλς, οι νεκρές φύσεις με συνθέσεις λουλουδιών και φρούτων δημιουργήθηκαν με περίπλοκες τεχνικές κεντήματος, απλικέ και κοψίματος ζακάρ υφασμάτων με λέιζερ. «Η τέχνη ζωντανεύει μέσα σε μια γκαλερί σουρεαλιστικών διαστάσεων» λένε οι δημιουργοί στις σημειώσεις τους. «Ενα φόρεμα μεταμορφώνεται σε έργο τέχνης, ξαναγίνεται φόρεμα και πάλι μετατρέπεται σε κινούμενο έργο τέχνης. Η ποίηση γίνεται πραγματικότητα και μετασχηματίζεται σε φαντασία».

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΕΚΤΗ. Στο εξής δεν αρκεί να έχεις χρήματα για να ντυθείς με δημιουργίες υψηλής ραπτικής επιδεικνύοντας την ιδιότυπη κάρτα μέλους σου στην οικονομική ελίτ. Πρέπει να γνωρίζεις και από ιστορία της τέχνης. Και να σε διακατέχει το πάθος του συλλέκτη, ώστε να αποκτήσεις μια ολόκληρη συλλογή ρούχων υψηλής ραπτικής τα οποία δεν φοριούνται με μόνο σκοπό τον εντυπωσιασμό και τη γοητεία των άλλων. Γι’ αυτό και η συνέχεια της περφόρμανς των δημιουργών εξελίχθηκε σε αγορά τέχνης. Ο συμπατριώτης τους συλλέκτης Χαν Νέφκενς αγόρασε κομμάτια της συλλογής τους και τα δώρισε στο Μουσείο Μπόιμανς βαν Μπένινγκεν του Ρότερνταμ.

Το ρούχο με τελειώματα κορνίζας στα μανίκια και το στρίφωμα παρουσιάζεται ως κάτι που δείχνει εξίσου ωραίο κρεμασμένο στον τοίχο ή φορεμένο πάνω στο σώμα. Γίνεται αντικείμενο με σκοπό να αναγνωρίζεται τόσο ως έργο τέχνης όσο και ως χειροτέχνημα μόδας. Η μόδα συνεχίζει να υπάρχει και να ανανεώνεται όταν παραμένει σε σύνδεση με την κινητικότητα του παρόντος. Η συλλογή ραπτικής Viktor & Rolf λοιπόν αποτελεί αλλαγή παραδείγματος. Οι άνθρωποι της τέχνης – καλλιτέχνες, γκαλερίστες, επιμελητές, κριτικοί τέχνης, συλλέκτες – και η διάθεσή τους για δημιουργικούς πειραματισμούς ντυσίματος δίνουν ιδέες στη μόδα, η οποία ανατρέφεται πάντα μέσα από καινούργιες δραστηριότητες.

Μετά τη μόδα των δρόμων, τις εκδοχές του sport chic, του ύφους φεστιβάλ ροκ μουσικής, της ανέμελης Παριζιάνας, το στυλ των μπλόγκερ της μόδας, έρχεται το περιβάλλον της τέχνης για να προσφέρει στη μόδα νέο πεδίο εμπνεύσεων. Οσο και να λέμε ότι η μόδα δεν έχει τίποτα μοντέρνο να επιδείξει, συλλογές – περφόρμανς όπως των Viktor & Rolf αποδεικνύουν το αντίθετο: το τέλος της μόδας είναι η νέα της αρχή.