Η ΕΠΟΜΕΝΗ HΜΕΡΑ
Ολη την προηγούμενη εβδομάδα, η Ελλάδα κρεμόταν πάνω από τον γκρεμό: για πρώτη φορά από το 1980, όταν με την υπογραφή Καραμανλή η χώρα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, ο κίνδυνος της έξωσης δεν ήταν απλώς υπαρκτός, αλλά πολύ μεγάλος.
Ολη την προηγούμενη εβδομάδα, η Ελλάδα κρεμόταν πάνω από τον γκρεμό: για πρώτη φορά από το 1980, όταν με την υπογραφή Καραμανλή η χώρα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, ο κίνδυνος της έξωσης δεν ήταν απλώς υπαρκτός, αλλά πολύ μεγάλος.
Χρειάστηκε η μεγάλη στροφή στον ρεαλισμό από τον Πρωθυπουργό ώστε να εξασφαλιστεί – αν δεν υπάρξει αιφνιδιασμός της τελευταίας στιγμής – το αυτονόητο: η διαφύλαξη της θέσης της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στην ίδια την Ενωμένη Ευρώπη.
Δεν συνιστά ασφαλώς είδηση το γεγονός ότι τα μέτρα που καλείται να εφαρμόσει η ελληνική κοινωνία είναι επώδυνα. Η κυβέρνηση έφτασε τη διαπραγμάτευση στο απώτατο άκρο – λίγο πριν από το Grexit – και με τεράστιο κόστος για την ελληνική οικονομία.
Παρ’ όλ’ αυτά, η υπό έγκριση συμφωνία με τους δανειστές ήταν και παραμένει απαραίτητη για τη χώρα, διότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει άλλη αξιόπιστη επιλογή: βεβαίως, τα πάντα θα κριθούν εκ του αποτελέσματος, αλλά είναι προφανές ότι ανοίγεται ένα παράθυρο ευκαιρίας για να τελειώσει η αβεβαιότητα, που στοιχειώνει τους τελευταίους μήνες την ελληνική οικονομία.
Υπάρχουν δυνάμεις στην κυβερνητική πλειοψηφία που (αφελώς ή όχι και τόσο αφελώς) επιμένουν να βλέπουν το μέλλον της χώρας στην επιστροφή της δραχμής – άλλωστε, χθες κατατέθηκαν και σχετικά κείμενα.
Η πραγματικότητα αυτή μεγαλώνει την ευθύνη της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ευρωπαϊκού τόξου της αντιπολίτευσης, ως προς την εμπέδωση της σταθερότητας.
Είναι φανερό ότι από αύριο το βράδυ τα πάντα θα είναι διαφορετικά στην πολιτική ζωή της χώρας. Οι πάντες θα κριθούν από την αρχή, τώρα που οι προθέσεις και τα σχέδια του καθενός έχουν φωτισθεί.