[Κραυγές και ψίθυροι] Από το Κούγκι στο Ναυαρίνο

Δύο εβδομάδες μετά την προκήρυξη του δημοψηφίσματος, ύστερα από δύο μήνες κλιμάκωσης της αγωνίας στο θρίλερ (που στο τσακ δεν έγινε σπλάτερ) της διαπραγμάτευσης και με δεδομένο ότι συμφωνία θα υπάρξει, τι θα μας μείνει τελικά από αυτήν την ιστορία; Εκτός βέβαια από ηλικιωμένους να κλαίνε σαστισμένοι μπροστά στα ΑΤΜ, εικόνα που ακόμη και αν εξαλειφθεί σήμερα δύσκολα θα σβηστεί από τα τεφτέρια της εθνικής μας ντροπής. Οταν λοιπόν κατακαθήσει ο αφρός της αφροσύνης, θα μας μείνει πλην «ολίγης από Σοφοκλή και Βολταίρο» και ένας μεγάλος επαναπροσδιορισμός. Ποιοι είναι οι «δικοί» μας και ποιοι οι «άδικοι».  

Συνέβησαν πράγματα πολλά μέσα σε λίγες μέρες, όπως το λέει, περίπου, ο ποιητής. Αναδύθηκαν απωθημένα, μικρά και μεγάλα συμφέροντα, ιδεοληψίες και ψυχολογικές προβολές που έκαναν τις κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης διαχωριστικές ευθείες ανάμεσα σε εμάς και τους συγγενείς, τους φίλους, τη γειτονιά, τον κόσμο ολόκληρο. Αλλοι το λένε διχασμό, προσωπικά το βλέπω ως ξεσκαρτάρισμα. Αυτό που παλιά λέγαμε «παραγνωριστήκαμε και καιρός να ξανασυστηθούμε». Γιατί πάνω στην ένταση ο λύκος ξεχνιέται και βγάζει την προβιά. Ή το αντίθετο. Πιο σημαντικό από όλα όμως θεωρώ ότι είναι ο τρόπος που αναδύθηκε η ιδεοληψία της εθνικής μας μοναξιάς.

Η ξενοφοβία έχει δύο αναγνώσεις. Και ο ρατσισμός είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις. Από διαφορετική ιδεολογία αλλά από τον ίδιο ψυχικό απομονωτισμό (και αυτός δεν έχει δεξιό ή αριστερό πρόσημο) στοχοποιείται ο αφγανός μετανάστης αλλά και ο Γιούνκερ. Ο εγωκεντρισμός που μας εγκλωβίζει στο «αδούλωτο» ελληνικό DNA, τα ταχύρρυθμα μαθήματα δημοκρατίας που θέλουμε να επιβάλουμε στους ξένους, η μετονομοσία των «εταίρων» σε «δανειστές», η αυθαίρετη περηφάνια της αδικημένης Ψωροκώσταινας καταγράφουν έναν συμπλεγματικό εθνικό εγωκεντρισμό που κλειδώνει πόρτες και παράθυρα στο παγκόσμιο τοπίο της σύγχρονης Ιστορίας. Και που από ατύχημα ή αφηρημάδα μπορεί να γίνει προσάναμμα στο Κούγκι. Μόνο που οι αγώνες δεν κερδίζονται από τα Κούγκια αλλά από τα Ναυαρίνα. Μοιάζει να το κατάλαβε αυτό ο Πρωθυπουργός και φαντάζομαι ότι η (υγιής) φιλοδοξία του είναι να γίνει μέρος της ευρωπαϊκής Ιστορίας και όχι μιας τοπικής παραμύθας. Εξάλλου, φαντάζομαι ότι εκτός από τον Σοφοκλή θα μελετήσει τώρα περισσότερο και τον Βολταίρο που λέει ότι για να είσαι καλός πατριώτης δεν είναι απαραίτητο να γίνεις εχθρός της υπόλοιπης ανθρωπότητας.