Ιστορία μου, αμαρτία μου

Πέρασαν πολλοί γενικοί διευθυντές και πολλύ περισσότερα διοικητικά συμβούλια από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Το ελληνικό σινεμά όμως δεν άλλαξε – κι αν άλλαξε, το κατόρθωσε πολλές φορές σε πείσμα των θεσμών. Ούτως ή άλλως, το Κέντρο άργησε να απεμπλακεί από τον κομματικό του χαρακτήρα (σύμφωνα με τη Μελίνα Μερκούρη άλλωστε, ιδρύθηκε ούτως ώστε «να μην υποθηκεύουν οι σκηνοθέτες τα σπίτια των φιλενάδων τους») και η συμβολή του στην εθνική μας κινηματογραφία τα χρόνια του ’80 δεν έχει ακόμη κριθεί ουσιαστικά: η Ταινιοθήκη της Ελλάδος οφείλει κάποια στιγμή να καλύψει αυτό το κενό.

Τα δε διοικητικά συμβούλια στο Κέντρο, όπως και σε κάθε άλλο χώρο, είναι ικανά για το καλύτερο και για το χειρότερο. Μιλώ στο τηλέφωνο με τον μάγο των ειδικών εφέ Αντώνη Κοτζιά, μέλος του ΔΣ την περίοδο Γερουλάνου: «Μπήκα με μια αντισυστημική διάθεση για να καταλάβω, τελικά, πως εμείς βγάζουμε τα μάτια μας. Υπάρχουν φυσικά κρατικά προβλήματα, αλλά τρικλοποδιές βάζει και ο ανενεργός χώρος αυτής της δουλειάς. Σε καθετί που προσπαθούσαμε να αλλάξουμε υπήρχαν εμπόδια. Μάλλον είχα μια πρακτική, ας πούμε, αθωότητα, και τελικά ανακάλυψα προβλήματα που δεν μπορούσα να φανταστώ. Είμαι όμως περήφανος για την πρόσληψη του Καραντινάκη εκείνη την περίοδο, καθώς και για τη συμμετοχή ανθρώπων του εξωτερικού με περγαμηνές. Την ίδια στιγμή, βέβαια, κάποιοι τους κατηγορούσαν ως πράκτορες της Μοσάντ ή ως εκπροσώπους του εβραϊκού λόμπι!».