Αργά για δάκρυα, ώρες ευθύνης

Η δεύτερη σερί ήττα από τα Νησιά Φερόες απέδειξε με εκκωφαντικό τρόπο ότι η Ομοσπονδία έκανε όλα τα λάθη μαζεμένα μετά την αποχώρηση του Φερνάντο Σάντος. Η κατάσταση ασφαλώς είναι μη αναστρέψιμη όσον αφορά την πρόκριση στο Euro 2016 και η ΕΠΟ είναι αντιμέτωπη με μία ιστορική πρόκληση: να φέρει ξανά την Εθνική ανάμεσα στις κορυφαίες ομάδες του κόσμου

ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ
Οι συνέπειες του νεοπλουτισμού
Το (μακρινό) 2001 ο κατά τεκμήριο καλύτερος αριστερός μπακ – χαφ στο ελληνικό πρωτάθλημα, ο Γεωργάτος, κόπηκε οριστικά από τον Ρεχάγκελ προκειμένου να σταλεί μήνυμα πως μόνο οι συνεπείς θα είχαν θέση στη νέα ομάδα που χτιζόταν.
Μήπως ήρθε η ώρα για κάτι αντίστοιχο; Αυτό που είδαμε το σαββατόβραδο ξεπερνά την ανοχή και την αντοχή οποιουδήποτε. Εννιά στους 11 αγωνίζονται στο εξωτερικό, άρα θα έπρεπε να έχουν μπολιαστεί με ευρωπαϊκή νοοτροπία. Σωστά; Αμ δε! Η νοοτροπία του νεοέλληνα άσου ελάχιστα διαφέρει από αυτή του νεόπλουτου. Με τα μούτρα στο βάζο με το μέλι. Βεντετισμοί, απόδοση κάτω του μετρίου και συνεπώς ώρα για γενναίες αποφάσεις. Καλύτερα να έρθουν κάποιοι με το μισό ταλέντο, αλλά με διάθεση να αγωνίζονται και όχι να κοροϊδεύουν. Και να λειτουργούν ως ομάδα – βαρεθήκαμε τους περιοδεύοντες θιάσους.

Νίκος Τζιανίδης
Και ξανά προς τη δόξα τραβά
Ακόμη έχω στα αφτιά τους παιάνες των Αλβανών όταν η Εθνική τους είχε νικήσει την Πρωταθλήτρια Ευρώπης στο πρώτο ματς μετά το έπος της Πορτογαλίας. Τότε οι «ειδικοί» είχαν αποφανθεί: επιστροφή στα πέτρινα χρόνια. Η Εθνική το 2006 δεν προκρίθηκε στο Μουντιάλ. Ηρθε το Euro της Αυστρίας και η αποτυχία, άντε ξανά οι «σεισμολόγοι»: «Τέλος η Εθνική!» Και η Εθνική έφθασε στις «12» του επόμενου Euro και στις «16» του Μουντιάλ της Βραζιλίας! Δεν έχει τέλος αυτή η ομάδα, απλώς μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά. Αυτόν τον καιρό είπε να ξαποστάσει! Κι αν κάποιος φταίει για τον τωρινό κατήφορο, αναζητήστε τους ενόχους: στην ΕΠΟ, στο Γ. Καραϊσκάκης, στη Λεωφόρο, στην Τούμπα. Οσο οι παράγοντες θα πρωταγωνιστούν τόσο οι ποδοσφαιριστές θα λοιδορούνται!

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΙΑΤΡΑΚΗΣ
Κοιτάξτε πίσω επειγόντως
Αποκλειστικά υπεύθυνη για την εικόνα της Εθνικής είναι η ΕΠΟ. Και είναι δική της ευθύνη να φέρει ξανά την ομάδα εκεί όπου στεκόταν επί 10 και πλέον χρόνια. Οι άνθρωποι που είδαν στο όνειρό τους τον Ρανιέρι, ο οποίος από την πρώτη στιγμή νόμιζε ότι ήρθε να προπονήσει μικρομεσαία ομάδα της Serie A, πρέπει αμέσως να κοιτάξουν στο πρόσφατο παρελθόν. Να επανενεργοποιήσουν το πλάνο ανάπτυξης του Φερνάντο Σάντος που το παράτησαν λες και δεν τους έφερε επιτυχίες, να βρουν έναν προπονητή ο οποίος να πάρει τη δουλειά στα σοβαρά και να οργανώσει την ομάδα για τα δύσκολα χρόνια που έρχονται, όταν στους ομίλους των προκριματικών θα αντιμετωπίζουμε πλέον Ολλανδίες και Ισπανίες. Η ομάδα θέλει όραμα και οργάνωση. Ο Μαρκαριάν νομίζει ότι το πρόβλημα είναι τεχνικό. «Πρέπει να διορθώσουμε κάποια πράγματα» λέει. Τι να διορθώσεις, άνθρωπέ μου!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΠΗΣ
Δεν είναι ώρα για αφορισμούς
Η Εθνική ταπεινώθηκε για δεύτερη φορά από τα Νησιά Φερόες. Είδαμε και πάλι μία ομάδα χωρίς προσωπικότητα, αυτοπεποίθηση, άστρο. Μία ομάδα που μέχρι πέρυσι είχε επιτυχίες και πλέον δίνει πίκρες. 
Νομίζω όμως πως πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τους αφορισμούς. Δεν ωφελεί να κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα. Ας δούμε τα αποτελέσματα στην προκριματική φάση του Euro 2016 ως ισχυρό ηλεκτροσόκ που σε βάθος χρόνου μπορεί να βοηθήσει την Εθνική να ανακάμψει. 
Οι παίκτες δεν ξέχασαν την μπάλα. Τι χρειάζεται; Διοίκηση στην ΕΠΟ με βαθιά γνώση του ποδοσφαίρου και προπονητή που να είναι σε θέση να εμπνεύσει. Κάτι που ήξεραν να κάνουν οι Ρεχάγκελ και Σάντος.  

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΣΜΗΣ
Στο μεθύσι του Μουντιάλ
Η μέθη δεν παράγει ελαττώματα, τα αποκαλύπτει. Οπως συνέβη με την περίπτωση της εθνικής ομάδας η οποία  γεύτηκε τα αφρώδη κρασιά από το Μπέντο Γκονσάλβες μετά την επική νίκη επί της Κόστα Ρίκα που την έστειλε στις 16 καλύτερες ομάδες του κόσμου και ακόμη παραμένει σε κατάσταση χανγκόβερ 354 ημέρες από τότε.
Είναι στοιχείο της φυλής ο υπέρμετρος ενθουσιασμός που οδηγεί στην καταβαράθρωση, αγωνιστική, συναισθηματική, ψυχολογική. 
Αποδεδειγμένα οι Ελληνες δεν μπορούν να διαχειριστούν μια μεγάλη επιτυχία. Με τα κομφετί ακόμα στα μαλλιά τους από την απονομή του τροπαίου στο Euro 2004, οι διεθνείς ηττήθηκαν με 2-1 από την Αλβανία στα Τίρανα στο πρώτο επίσημο παιχνίδι της ως πρωταθλητές Ευρώπης.
Ο Οτο Ρεχάγκελ αρνήθηκε την πρόταση του Φραντς Μπεκενμπάουερ να ηγηθεί της Μανσάφτ στο Μουντιάλ 2006, προτιμώντας να προσφέρει τον ώμο του στους μεθυσμένους ήρωες της Πορτογαλίας. 
Ο φίλεργος Φερνάντο Σάντος που θα μπορούσε να είχε αναλάβει παρόμοιο ρόλο αντικαταστάθηκε από τον υδαρή Κλάουντιο Ρανιέρι. Η πτώση στο πρώτο εμπόδιο ήταν η ακολουθία του αφρώδους κρασιού. Οι πλάτες του φουκαρά Μαρκαριάν είναι πολύ αδύναμες για να σηκώσουν το βάρος μιας αποτυχίας που δεν είναι δική του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ
Ολοι πληρώσαμε τον Ρανιέρι
Η παταγώδης αποτυχία της εθνικής ποδοσφαίρου, που δεν συγκρίνεται με καμία άλλη στο παρελθόν (ούτε με το φιάσκο στις ΗΠΑ το 1994), έχει ονοματεπώνυμο.
Είναι η διοίκηση της ΕΠΟ. Με τα μέλη φυσικά που είχε και στη μετά Μουντιάλ 2014 εποχή, με επικεφαλής τον πρόεδρο Γιώργο Σαρρή που χρεώνεται το μεγαλύτερο μερίδιο της αποτυχίας.
Οχι σε οικονομικό επίπεδο, διότι το παχυλό συμβόλαιο του Ρανιέρι το μοιράζονται όλοι οι Ελληνες έχοντας διπλή χασούρα στην τσέπη αλλά και στην περηφάνια που είχαν για αυτή την ομάδα.
Το έγκλημα του Γιώργου Σαρρή έγινε αρχικά με τον Φερνάντο Σάντος, τον οποίο δεν μπόρεσε να κρατήσει και κυρίως κακώς του επέτρεψε να φύγει ξεχωριστά από την υπόλοιπη αποστολή.
Ομως δεν σταμάτησε μόνο εκεί η διοίκηση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας που κατάφερε σε λίγους μήνες να απαξιώσει το κορυφαίο αυτό προϊόν που είχε στα χέρια της.
Αντί να κλείνει διεθνείς που αποσύρονται, ως μέλη του επόμενου εθνικού τιμ σε οποιοδήποτε πόστο (όταν το έκανε με τον Γιώργο Καραγκούνη το πουλάκι είχε πετάξει), τους άφηνε να φεύγουν.
Τον αποκλεισμό τον αντέχεις και μπορεί να συμβεί σε όλους. Ο τρόπος όμως είναι που πονάει.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΒΕΤΑΚΗΣ
Η ομάδα έχασε την ταυτότητά της
Από την απόλυτη επιτυχία στην απόλυτη αποτυχία. Από τον αδιανόητο θρίαμβο του 2004 στο ασύλληπτο Grexit ύστερα από δύο ντροπιαστικές ήττες από τους ερασιτέχνες των Νησιών Φερόες. 
Η διαδρομή των 11 χρόνων που μεσολάβησε ήταν ονειρώδης και δεν αντιπροσωπεύει το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος. Ολα αυτά τα απίστευτα επιτεύγματα πιστώνονται πρωτίστως στον Ρεχάγκελ και δευτερευόντως στον Σάντος, που ακολούθησε 
τη συνταγή του Γερμανού, διατηρώντας μια ομάδα με σταθερό κορμό, χωρίς ίντριγκες, που έβγαζε υγεία και ανανέωνε κάθε χρόνο τα οφέλη από τον θρίαμβο του Euro, τα οποία εξαργυρώνονταν με τις (ευνοϊκές, λόγω κατάταξης) κληρώσεις. 
Κι όμως η ΕΠΟ και όσοι θέλουν να την ελέγχουν κατέστρεψαν όλο αυτό μέσα σε ένα καλοκαίρι. Η ταυτότητά της αναζητείται στα παγωμένα νερά, όπου οι παίκτες των Φερόες βγάζουν τα προς το ζην ψαρεύοντας, το DNA αλλοιώθηκε και μετά την αποτυχία η κατηφόρα μοιάζει μεγάλη (οι κληρώσεις θα είναι πολύ δύσκολες πια).
Το συμβόλαιο που ήθελε ο Σάντος θεωρήθηκε ακριβό, αλλά ανάλογο δόθηκε στον Ρανιέρι που έκανε εγκλήματα, χρησιμοποιώντας σε τέσσερα ματς 38 παίκτες, ενώ άλλαξαν μέχρι και οι γιατροί και τα σημαιάκια! Αυτό πληρώνει τώρα η Εθνική και θα πληρώνει χρόνια…

ΚΩΣΤΑΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ
Σαν καράβι χωρίς πυξίδα
Εκλεισε, λοιπόν, ο κύκλος της Εθνικής που έβγαλε αρκετές φορές τους Ελληνες στους δρόμους. Και έκλεισε βαρύγδουπα, όπως συμβαίνει στον πρωταθλητισμό. Αν κάποιος το σκεφθεί συνετά, προσμετρώντας όλες τις παραμέτρους, θα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι η Εθνική πέτυχε πολύ περισσότερα από τις πραγματικές δυνατότητές της. Ξεπέρασε το ταβάνι της κόβοντας τον ομφάλιο λώρο που τη συνέδεε με το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η Εθνική ήταν η βιτρίνα που έκρυβε της παθογένειες της εκάστοτε ΕΠΟ και του εγχώριου πρωταθλήματος. Νομοτελειακά, η Εθνική έπεσε στον λάκκο που προκαλεί η ανοργανωσιά του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν προφανές ότι η επόμενη ημέρα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας θα παρουσίαζε άγριους κλυδωνισμούς όχι λόγω της αποχώρησης του Φερνάντο Σάντος, αλλά λόγω της απόσυρσης του Γιώργου Καραγκούνη και της απενεργοποίησης του Κώστα Κατσουράνη. Σε τελική ανάλυση, δεν φταίνε όσοι έχουν πολλά τατουάζ στο κορμί τους, πηγαίνουν στη Μύκονο (για όλα φταίει το νησί;) ή θέλουν να μοστράρονται στα περιοδικά. Πιτσιρικάδες είναι και θα κάνουν υπερβολές, θα κάνουν και λάθη. Η καθοδήγηση έλειπε και η έμπνευση εκ μέρους της μονίμως απούσας ΕΠΟ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΚΟΚΑΣ
Κέντρο διερχομένων
Οσο απότομα έφθασε στην κορυφή η εθνική ποδοσφαίρου άλλο τόσο απότομη ήταν η πτώση της. Κανένας δεν περίμενε το 2002, όταν άρχιζε η προκριματική φάση για το Euro της Πορτογαλίας, ότι δύο χρόνια αργότερα η Ελλάδα θα κατακτούσε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Ούτε βεβαίως υπήρχε και η πεποίθηση ότι η Γαλανόλευκη θα παρέμενε στο υψηλότερο ποδοσφαιρικό επίπεδο επί μια δωδεκαετία με παρουσίες σε Euro και Παγκόσμια Κύπελλα. Μόλις πριν από έναν χρόνο στη Βραζιλία η Ελλάδα έχασε για ένα πέναλτι την πρόκριση στις 8 καλύτερες ομάδες του κόσμου, ενώ η κλήρωση με Ρουμανία, Β. Ιρλανδία, Ουγγαρία, Φινλανδία και Ν. Φερόες δεν προδίκαζε τη συντριβή που επρόκειτο να ακολουθήσει. 
Κι επειδή, όπως λέει ο θυμόσοφος λαός, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι, η πηγή του προβλήματος εντοπίζεται στη διοίκηση της ΕΠΟ και κυρίως στον πρώην πρόεδρο Γιώργο Σαρρή, ο οποίος κατόρθωσε μέσα σε λίγους μήνες να θρυμματίσει τη βιτρίνα του ελληνικού ποδοσφαίρου με μια σειρά λανθασμένες αποφάσεις: από την αποχώρηση του επιτυχημένου Σάντος και την πρόσληψη του ανεπαρκούς Ρανιέρι μέχρι τη μη ανανέωση του συμβολαίου του τιμ μάνατζερ Φύσσα και την εμφάνιση διαφόρων παρατρεχάμενων που μετέτρεψαν την Εθνική σε κέντρο διερχομένων.