Θεατρική δράση σαν από ταινία του Γιοντορόφσκι

Δεν ήταν η πιο εύκολη παράσταση, ήταν όμως εξόχως ποιητική. Και εικαστικά υπήρξε μια εμπειρία. Εχει και αυτές τις στιγμές το Φεστιβάλ Αθηνών, τις πιο παράτολμες και ταυτόχρονα τις πιο γενναιόδωρες. Μιλώ για την παράσταση «Μετατόπιση προς το ερυθρό» του Γιάννη Μαυριτσάκη σε σκηνοθεσία Θάνου Παπακωνσταντίνου που ανέβηκε για δύο ημέρες στο Κτίριο Δ της Οδού Πειραιώς (είχαμε την ευκαιρία να δούμε και μερικές από τις ωραιότερες φωτογραφίες – πορτρέτα ελλήνων καλλιτεχνών της έκθεσης του Βασίλη Βρεττού) και είχε παιχτεί και πέρυσι. Φέτος, πάλι, το κοινό του πιο βαθέος Φεστιβάλ ξανάρθε ή ήρθε πρώτη φορά για να απολαύσει τον παράξενο λόγο του Μαυριτσάκη, ίσως του πιο ελπιδοφόρου σημερινού θεατρικού συγγραφέα. Λόγος σκοτεινός και σκηνική δράση σαν βγαλμένη από ταινία του Γιοντορόφσκι, μια φουτουριστική εικόνα που είχε και στιγμές φλυαρίας, στερούταν εσωτερικής πλοκής, αλλά γενικά άρεσε. Η υπόθεση: ένα τσίρκο. Ενας θηριοδαμαστής προβλέπει μπροστά σε ένα σκάμμα με πηλό τη νέα «περιπέτεια του πλήθους». Ακολουθεί ένα θεόρατο τραπέζι συσκέψεων και η ανάκριση ενός στελέχους από έναν ιεροεξεταστή – επόπτη με μαύρο κοστούμι (Αντώνης Μυριαγκός). Το ανακρινόμενο στέλεχος – ξενιστής (Θάνος Παπακωνσταντίνου) σταδιακά μοιάζει να παραληρεί αφού γεννάει ένα νέο ον μέσα από το κεφάλι του. Ακολουθεί η μία από τις πιο δυνατές στιγμές του έργου: η Αλεξία Καλτσίκη στον ρόλο μιας επιζήσασας πρακτικογράφου μονολογεί σπαρακτικά και περιγράφει το ποιόν του νέου όντος που αναποδογυρίζει κάθε ρυθμό ενώ στην τέταρτη σκηνή ο ξενιστής πιάνεται αιχμάλωτος μιας σκοτεινής βασίλισσας – τροφού που δηλητηριάζει το θύμα της. Εδώ είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια εκπληκτική Αμαλία Μουτούση, σκοτεινή, παράξενη, αμφίσημη, με ένα κόκκινο φόρεμα και σε μια γεωμετρημένη υπέροχη εικόνα σε λευκό φόντο όπου το ζευγάρι ξενιστή – βασίλισσας ναι μεν μοιάζει συνηθισμένο, όμως ο Μαυριτσάκης ενσωματώνει σ’ αυτό μια αλλόκοτη κτηνώδη έκβαση όπου το καθημερινό μετατοπίζεται στο άγριο. Στα συν, η ηχητική εγκατάσταση του Δημήτρη Καμαρωτού που δονούσε τον χώρο και την όχι ακριβώς γεμάτη αίθουσα του χώρου Δ.