Παζάρι δεινοσαύρων

«Jurassic World»: Στον χώρο των b-movies επιστημονικής φαντασίας, εκεί όπου οι άνθρωποι είναι κομπάρσοι και τα τέρατα πρωταγωνιστές, η συνταγή μοιάζει ίδια και απαράλλαχτη εδώ και περίπου εξήντα χρόνια: τοποθετείς ένα πλάσμα έξω από το φυσικό του περιβάλλον, «πειράζεις» τον γενετικό του κώδικα και διασκεδάζεις το κοινό καταγράφοντας τις συνέπειες. Τώρα, ο πρώτος σημαντικός σκηνοθέτης που μεταγράφει τους κανόνες των b-movies στο χολιγουντιανό manual είναι ο Στίβεν Σπίλμπεργκ με «Τα σαγόνια του καρχαρία». Εκεί, βέβαια, το πλάσμα δεν αποτελούσε «παιδί» κάποιου επιστήμονα, αλλά οι βασικοί κώδικες του είδους λειτούργησαν.

Οταν λοιπόν ο Σπίλμπεργκ αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με το είδος το 1993 ήξερε πολύ καλά πού να στοχεύσει: αφενός υπήρχε το αυθεντικό βιβλίο του Μάικλ Κράιτον, συγγραφέα με πλούσια κινηματογραφική εμπειρία (είναι ο σκηνοθέτης των εξαιρετικών ταινιών «Westworld» και «Coma», παραγωγής 1973 και 1978 αντίστοιχα). Αφετέρου ο δεινόσαυρος, ως πλάσμα, ασκεί μια ιδιαίτερη γοητεία στους μικρότερους θεατές. Με άλλα λόγια, η εμπορική επιτυχία ήταν εξασφαλισμένη: το πρώτο φιλμ κόστισε περίπου 65 εκατομμύρια δολάρια και οι εισπράξεις του ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο παγκοσμίως. Ακολούθησαν δύο συνέχειες (η μία, γυρισμένη ξανά από τον Σπίλμπεργκ) και θα νόμιζε κανείς πως δεν υπήρχε λόγος για την κινηματογραφική επανένωση ανθρώπων και δεινοσαύρων (ας μην ξεχνάμε πως, στην πραγματικότητα, τα δύο αυτά πλάσματα δεν συνυπήρξαν ποτέ).

Ελα όμως που το Χόλιγουντ σήμερα είναι εντελώς ξοφλημένο από νέες ιδέες. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες ριμέικ και σίκουελ στοιβάζονται στις κινηματογραφικές αγορές, ανανεώνοντας το κινηματογραφικό ενδιαφέρον σε κάποιο σήμα κατατεθέν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κάποιοι ανανεώνουν μια άδεια οδήγησης: σημασία έχει μονάχα η εκ νέου κυκλοφορία (βλέπε εμπορευματοποίηση) του προϊόντος. Και το «Jurassic World» κάνει ακριβώς αυτό, με τον σκηνοθέτη Κόλιν Τρεβόροου να αναπαράγει πιστά τη σπιλμπεργκική γραφή: οι ανήλικοι ήρωες προέρχονται από μια διαλυμένη οικογένεια, ενώ ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει ο Κρις Πρατ έχει όλη την αρρενωπή αυθάδεια ενός Ιντιάνα Τζόουνς (η Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, τις περισσότερες φορές, απλώς ουρλιάζει). Ο Πρατ όμως δεν διαθέτει το χάρισμα ενός Χάρισον Φορντ. Και ενώ ο Τρεβόροου βασίζεται στο ίδιο φιλμικό συντακτικό με κάποιες πετυχημένες σκηνές καταστροφής (υπάρχουν μάλιστα και δύο πετυχημένες χιουμοριστικές αναφορές), το ανθρώπινο στοιχείο δείχνει απόν.

Βαθμοί: 5