Caudia: Ποπ στην πρίζα

Οπως ίσως με κάθε μπάντα, έτσι και με τούτη εδώ, η ληξιαρχική πράξη γέννησής της δεν είναι κατ’ ανάγκην μία. Δύσκολα αποδεικνύεται αν όλα ξεκίνησαν όταν ο Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος, κιθαρίστας και τραγουδιστής της, αγόρασε μια κασέτα που έγραφε «Appetite for destruction». Η σπίθα επίσης μπορεί να πετάχτηκε στις συναντήσεις με τον ομότεχνο Μιχάλη, στις ανταλλαγές γνώσεων και στα «πω, ρε φίλε, το άκουσες αυτό;». Κρισιμότερη μπορεί να ήταν η είσοδος του Θεόφιλου στο μπάσο, του Παναγιώτη στα ντραμς ή η στιγμή που ο πρωταίτιος όλων, έχοντας στο μεταξύ ακούσει πολύ Nine Inch Nails (NIN) ή Strokes αλλά και Bowie ή Kraftwerk, παρουσίασε στους υπόλοιπους ένα μάτσο σπιτικά demo. Τόση σημασία έχει πια; Οχι βέβαια. Οι Caudia ιδρύθηκαν τυπικά πέρυσι τον Ιανουάριο και αδιαφορούν για τις γραφειοκρατίες. Οπως και για την ταμπέλα τους: «Σίγουρα ανήκουμε στο φάσμα του alternative» λέει ο Κωνσταντίνος. «Από την άλλη δεν είμαστε τόσο σκληροί για να ονομαστούμε metal, ούτε όμως είμαστε και pop. Εχουμε πάντως λίγο new wave. Εχουμε και λίγο dark. Α ναι και λίγο stoner».

Ολα αυτά, σε μέχρι στιγμής τέσσερα επίσημα τραγούδια. Με τίτλους όπως «Change Lanes», «Freak Charade», «Gold» και «Patience» – που μπορεί κανείς να αναζητήσει στη σελίδα caudia.net ή να αποκτήσει στο τέλος Μαΐου: τότε είναι που το EP «Purity» θα διατεθεί από iTunes ή Amazon, αλλά και Spotify ή Beats Music. Ηταν άραγε εύστοχη η περιγραφή του στυλ τους από τον Κωνσταντίνο; Ναι, αν σκεφθεί κανείς ότι οι Caudia, με μια δόση υπερβολής, μοιάζουν με εντόνως κιθαριστικούς Depeche Mode ή ενισχυμένους Joy Division. Με riff-άτους Interpol ή κάπως πιο διασκεδαστικούς Monster Magnet. Με μελωδίες που χορεύονται από αγόρια και κορίτσια πρόθυμα για πάρτι και οι οποίες έχουν εμπλουτισθεί από ένα όλο και αυξανόμενο ηλεκτρονικό στοιχείο. «Ισορροπεί πάντως με τα υπόλοιπα» κατά τη γνώμη του Κωνσταντίνου. «Και δεν ξενίζει πια: η μουσική είναι σε τέτοιο επίπεδο, που κυρίως για ένωση ειδών μιλάμε. Δύσκολα θα υπάρξουν ξανά οι τομές του funk, του metal, του grindcore. Πλέον οι άνθρωποι θέλουν τραγούδια που να τους θυμίζουν κάτι».

ΗΧΟΛΗΨΙΑ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ. Αν κάτι από τα παραπάνω το πέτυχαν, οι Caudia το οφείλουν όχι μόνο στους εαυτούς τους αλλά και σε μια τεχνική ομάδα, διεθνών προδιαγραφών: η ηχοληψία και η μείξη έγινε στο Λονδίνο με τη βοήθεια του Τζον Ρόμπερτσον, παλιού συνεργάτη των Morcheeba και του Ναθάνιελ Τσαν, αλλοτινού μηχανικού ήχου στους New Model Army. Το mastering ανέλαβε ο Joe La Porta των Arcade Fire και κάπου εδώ τελειώνουν τα ονόματα που, με δεδομένο τον μόλις έναν χρόνο ζωής της μπάντας, θα μπορούσαν να προκαλέσουν τη δίκαιη αγανάκτηση των παλιών. «Σύμφωνοι, το θέμα όμως είναι να μην τα παρατάς» σχολιάζει ο Κωνσταντίνος, ξεκαθαρίζοντας ότι και εκείνοι έχουν πολλές ώρες πτήσης με παλιότερα συγκροτήματα. Στο κάτω κάτω, η χώρα από την οποία προέρχονται είναι μία που πλέον, εκτός από κακά, έχει και καλά: «Αν είναι 100 οι μπάντες της Ελλάδας θα ακουστούν οι 10» λέει ώριμος πια εκείνος ο έφηβος που αγόραζε κασέτες των Guns Ν’ Roses. «Από την άλλη, αν είναι 10.000 της Αγγλίας θα ακουστούν οι 50. Από μια άποψη δηλαδή, δεν είναι κακό να ξεκινάς από κάπου οικογενειακά. Ετσι κι αλλιώς, με το iTunes και το Spotify, μπορείς πια να ακουστείς ευκολότερα».