Τα αδιέξοδα του Αλ Πατσίνο

«Η ταπείνωση»: Υπό άλλες συνθήκες, θα μιλούσαμε για το κινηματογραφικό γεγονός της χρονιάς: ο Αλ Πατσίνο πρωταγωνιστεί στη μεταφορά ενός σπουδαίου βιβλίου του Φίλιπ Ροθ σε σκηνοθεσία Μπάρι Λέβινσον, που έκανε το άνοιγμά της λίγους μήνες πριν στο Φεστιβάλ Βενετίας. Κι όμως, η ταινία βγαίνει λίγο στη ζούλα, τώρα δηλαδή που, φιλμικώς μιλώντας, όλοι οι σινεφίλ (μην τρελαθούμε, σ’ εκείνους απευθύνεται το «Humbling») ασχολούνται με το τι συμβαίνει στις Κάννες. Κι όμως, το φιλμ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ηρωας εδώ, ένας γηραιός θεατρικός ηθοποιός, αντιμέτωπος με τη βαριά κατάθλιψη, που αποφασίζει να διαφύγει τον «κίνδυνο» εμπλεκόμενος συναισθηματικά με μια κατά πολύ νεότερή του κοπέλα – κόρη φιλικού ζευγαριού. Η σαρκαστική φύση του πρωτοτύπου επιτρέπει στον σκηνοθέτη και στον πρωταγωνιστή (γνωστή η φιλία που συνδέει αυτούς τους δύο) να σκάψουν κάτω από την επιφάνεια ενός χολιγουντιανού ψυχοδράματος, και το αποτέλεσμα μαρτυρά την τόλμη τους. Το χιούμορ, διαβρωτικό. Οι δραματικές σκηνές φλερτάρουν συχνά με το γελοίο. Και ο Πατσίνο αποφασίζει – επιτέλους – να βουτήξει σ’ έναν «ζουμερό» χαρακτήρα, κάτι που καθιστά την «Ταπείνωση» μια φιλμική απόλαυση, ακόμη και στα σημεία εκείνα που το φιλμ ξεστρατεύει, κυριευμένο θαρρείς από την επιλογή του να αγγίξει τα όρια του θέματός του μέχρι τέλους. Ε και μόνο γι’ αυτό, το επιβραβεύεις.

«Χαμένος Παράδεισος»: Το έχουμε ξαναδεί το κόλπο, αλλά όταν είναι σωστά στημένο καθόμαστε να το ξαναδούμε. Ετσι κι εδώ, σε αυτή τη δραματική περιπέτεια στην οποία νεαρός Καναδός ερωτεύεται την κολομβιανή ανιψιά τού Πάμπλο Εσκομπάρ – ναι, του γνωστού εμπόρου ναρκωτικών που βούλιαξε τη χώρα στο αίμα, μέχρι τον χαμό του. Ο Μπενίσιο ντελ Τόρο είναι επιβλητικός, ο Τζος Χάτσερσον όχι και τόσο (αν και ο ρόλος του είναι κάπως άχαρος), και όσο κι αν τα διαπροσωπικά κομμάτια του μύθου μάς ενδιαφέρουν ελάχιστα, όταν το σασπένς παίρνει το πάνω χέρι, καθηλωνόμαστε.

«Η συνταγή της Πολέτ»: Την ιδέα την είχαμε δει κάποια χρόνια πριν, στην – πολύ καλύτερη – βρετανική κωμωδία «Του Θεού το χόρτο». Σε τούτη εδώ τη γαλλική εκδοχή, μια καλοσυνάτη γιαγιά, η Πολέτ, αποφασίζει να δοκιμάσει την τύχη της στο εμπόριο κάνναβης, μιας και η σύνταξη από μόνη της δεν αρκεί. Το καστ (Μπερναντέτ Λαφόν, Ντομινίκ Λαβάν, Κάρμεν Μάουρα – πόσο μεγάλωσε η μούσα του Αλμοδόβαρ) προσπαθεί να επιβληθεί του μετριότατου σεναρίου. Οι στιγμές που το κατορθώνει είναι δυστυχώς ελάχιστες.

«Αγνωστη γη»: Στην Υεμένη του 2011, το σώμα ενός ναυαγού ξεβράζεται σε μια παραλία μετά το ναυάγιο ενός ισραηλινού ιστιοφόρου – ταυτόχρονα τον βλέπει στα όνειρά του ένας ντόπιος στην άλλη άκρη του νησιού. Η φωτογραφία αυτού του αφιλόξενου και σπανίως φιλμογραφημένου τοπίου αποτελεί και το μεγάλο προσόν ενός φιλοσοφικού στοχασμού που φοβούμαστε πως δεν «μεταφράστηκε» με τον καλύτερο τρόπο σε γλώσσα κινηματογραφική.