Ο ισραηλινός σκηνοθέτης Τόμερ Χέιμαν μιλάει στα ΝΕΑ: «Η θρησκεία μας βάζει να μισούμε»

Αν η στρατευμένη τέχνη, είναι η μοναδική μορφή προώθησης εναλλακτικών μηνυμάτων σε μια συντηρητική κοινωνία, τότε τα ντοκιμαντέρ των αδερφών Χέιμαν από το Ισραήλ,  ανήκουν σίγουρα σ’ αυτή την κατηγορία καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Ο σκηνοθέτης Τόμερ μαζί με τον μικρότερο αδερφό του επίσης σκηνοθέτη και παραγωγό Μπάρακ, έχουν κάνει περισσότερες από 30 ταινίες με έντονες αναφορές στην ομοφυλοφιλία, τις διακρίσεις αλλά τη νέα γενιά των Ισραηλινών, καταφέρνοντας να βάλουν τους προβληματισμούς τους στο επίκεντρο πολλών συζητήσεων στη χώρα τους.

Το περασμένο σαββατοκύριακο, ο Τόμερ Χέιμαν βρέθηκε στην Αθήνα ώστε να συμμετέχει στο αφιέρωμα του πολυχώρου Exile Room (Αθηνάς 12,  Μοναστηράκι, Τηλ: 2103223395).

Στο event που ξεκίνησε στις 14 Μαΐου και ολοκληρώνεται με την προβολή των ταινιών «Bridge over the wadi» (στις 21.00) και «It kinda scares me» (στις 22.00) κι έχει ελεύθερη είσοδο για το κοινό, ο ισραηλινός καλλιτέχνης δίδαξε ένα διήμερο εργαστήριο με θέμα τη μεθοδολογία και τις σκηνοθετικές ιδιαιτερότητες του έργου τους. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές αυτό που τον παρακινεί να κάνει μια ταινία είναι οι προσωπικές του εμπειρίες.

«Στις ταινίες μου βλέπω την ζωή των γκέι με έναν σύγχρονο τρόπο αλλά με επικριτική ματιά. Είναι κομμάτι μου. Δεν ξυπνάω και λέω πως στην επόμενη ταινία μου πρέπει να βάλω κάτι γκέι. Πιστεύω ότι μ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργώ έναν καλύτερο κόσμο γιατί σπάω τον ψεύτικο τοίχο που η στρέιτ κοινωνία βάζει σχετικά με το σεξ, τις σχέσεις.

Δεν είναι όπως πριν από 60 χρόνια που λέγαμε «είμαι ομοφυλόφιλος και πρέπει να μ’ αγαπάς και να με αποδέχεσαι». Τώρα λέμε πως «είμαι ομοφυλόφιλος, έχω μια περίπλοκη ζωή και θέλω να  μοιραστώ αυτήν την ατελής εικόνα της ζωής μου», δήλωσε ο σκηνοθέτης.

Ο ίδιος ανήκει σε μια νέα γενιά καλλιτεχνών που δεν κρύβονται πίσω απ’ το δάχτυλό τους κι επιχειρούν με τη δουλειά τους ν’ αλλάξουν τις αντιλήψεις στη χώρα τους.

Επειδή είναι νέα η κοινωνία και τόσοι πολλοί άνθρωποι έρχονται από διαφορετικές περιοχές, κουλτούρες και τάξεις, δεν είναι σαφές το τι χώρα θα γίνει το Ισραήλ. Και για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη μάχη», υπογράμμισε. Όντας αισιόδοξος επιλέγει να βλέπει την πρόοδο της ισραηλινής κοινωνίας και το άνοιγμα προς τα γκέι μέλη της.

«Είναι μια απίστευτη επανάσταση. Υπάρχουν πλέον πολλές ιστορίες που αντιπροσωπεύουν την κουλτούρα μας, σαν να είναι κομμάτι της κανονικής ζωής. Είναι μεγάλη η αλλαγή των τελευταίων 20 χρόνων, από τότε που ήρθα στο Τελ Αβίβ και δεν μπορούσα να βρω κανονικές ιστορίες ομοφυλοφίλων.

Ήταν όλες γεμάτες κλισέ, πολύ ριχές. Τώρα το 20% των φοιτητών στο πανεπιστήμιο ασχολείται με θέματα ομοφυλοφιλίας.», τόνισε. Γι’ αυτό και με τις ταινίες του θέλει να απορρίψει τα κοινωνικά κλισέ.

Όπως το ότι οι ορθόδοξοι εβραίοι είναι παντοδύναμοι. «Κάποιες φορές αισθάνομαι ότι είμαστε όλοι ίδιοι και το πρόβλημα είναι η θρησκεία που μας βάζει να τσακωνόμαστε και να μισούμε», κατέληξε.