Πολιτισμικό σοκ στο Μπερναμπέου

Τα γήπεδα, τα μεγάλα γήπεδα, είναι σε κάθε (ευρωπαϊκή) πόλη σαν τα μουσεία! Οφείλεις να τα επισκεφθείς. Να νιώσεις τη μαγεία τους, να γευθείς την κουλτούρα των θαμώνων τους, να απολαύσεις θέαμα, να ευχαριστηθείς τη διασκέδαση του γεγονότος, να γίνεις κομμάτι της ιεροτελεστίας του. Ειδικά μάλιστα αν είσαι κάτοικος της χώρας με τα πιο άδεια γήπεδα, τη χειρότερη συμπεριφορά οπαδών, την πιο ελλειμματική αθλητική παιδεία και ένα αναξιόπιστο πρωτάθλημα!

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Επομένως, αν ο δρόμος του φάιναλ φορ σε οδηγήσει στη Μαδρίτη την ημέρα του ημιτελικού αγώνα Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους, θα αναζητήσεις τον τρόπο για να βρεθείς στις εξέδρες του θρυλικού Σαντιάγο Μπερναμπέου. Το «σαφάρι» για ένα εισιτήριο άρχισε από την ημέρα της κλήρωσης της UEFA. Για διαπίστευση ούτε συζήτηση, αλλά ακόμη κι αν υπήρχε η δυνατότητα να την αποκτήσεις, η εμπειρία από την κερκίδα, ανάμεσα στον κόσμο, δεν συγκρίνεται. «Μάγκες, το Ρεάλ – Γιουβέντους ορίστηκε για την ημέρα που φθάνουμε στη Μαδρίτη. Θα πάμε;» ήταν η ρητορική ερώτηση/πρόταση του Σίλη στο inbox του facebook, που λειτούργησε σαν σήμα για να βρεθεί τρόπος να εξασφαλίσουμε εννέα εισιτήρια. Η αλήθεια είναι πως το επάγγελμά μας μπορεί να έχει μύρια όσα προβλήματα και άλλα τόσα ελαττώματα αλλά τουλάχιστον προσφέρει τη δυνατότητα να βρεις κάθε φορά «κλειδιά» που ανοίγουν πόρτες.

«ΤΟ ΒΥΣΜΑ». Εμένα τη Θύρα 34 του Μπερναμπέου την ξεκλείδωσε ο Σέρχιο Ροντρίγκεθ αλλά καλά να ‘ναι ο κοινός φίλος μας, ο Δημητρός, τον οποίο αγαπά ο ισπανός πόιντ γκαρντ από τις επισκέψεις του στη Μύκονο. Χάρη σε εκείνον βρήκαμε τα τέσσερα εισιτήρια που μας άνοιξαν την πύλη ενός αθλητικού παραδείσου, τον οποίο δεν χρειάζεται να είσαι Ρεάλ Μαδρίτης για τον απολαύσεις στον μέγιστο βαθμό. Τον αθλητισμό να αγαπάς και θα εκστασιαστείς.

Την εικόνα της αχανούς εξέδρας μπορούσες να τη φανταστείς στον δρόμο από το ξενοδοχείο μέχρι το γήπεδο. Ολες οι φυλές του κόσμου, με μπλούζα της Ρεάλ ή χωρίς ούτε ένα διακριτικό, κατευθύνονταν στο γήπεδο. Ανθρωποι που είχαν ταξιδέψει από την Ιαπωνία, τη Ρωσία, την Αφρική, τη Σκανδιναβία. Οι μικροπωλητές έξω από το γήπεδο έκαναν χρυσές δουλειές: 15 ευρώ το σακούλι ξηρών καρπών (με κάσιους και καραμελωμένα αμύγδαλα, παρακαλώ) και 10 ευρώ τα 4 μικρά μπουκαλάκια!

ΠΟΛΛΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ. Ομως ακόμη πιο εντυπωσιακός ήταν ο αριθμός των κουστουμαρισμένων θεατών. Θύμιζε εικόνα βγαλμένη από το Καραϊσκάκης, τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας και τα άλλα ελληνικά γήπεδα την εποχή του ’60. Δεν μιλάμε για 10-20 άτομα, ούτε στα επίσημα, αλλά για εκατοντάδες θεατές που πήγαιναν στο γήπεδο κατευθείαν από το γραφείο τους. Ανάμεσά τους οικογένειες, ζευγάρια, άτομα προχωρημένης ηλικίας, παιδιά. Για να μην το κουράζουμε, σκεφτείτε ό,τι γίνεται στην Ελλάδα και αναλογιστείτε το ακριβώς αντίθετο.

Οι έφιπποι αστυνομικοί γύρω από το γήπεδο ήταν εκεί περισσότερο για «τουριστικούς» λόγους, για φωτογραφίες των αλόγων με τους θεατές, παρά για να επέμβουν αφού δεν χρειαζόταν. Ακόμη και οι μεμονωμένοι οπαδοί της Γιουβέντους, φορώντας τη φανέλα του Πίρλο και του Τέβες, κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας χωρίς φόβο. Μπροστά μας, στην κερκίδα, ήταν ένα ζευγάρι Ιταλών και στο τέλος του ματς ορισμένοι τους συνεχάρησαν διά χειραψίας!

ΚΑΤΙ ΑΠΟ 2004. Η εικόνα με την απίστευτη αποθέωση των παικτών της Ρεάλ Μαδρίτης όταν έφθασε το πούλμαν και παραπέμπει στα μάτια μας στην άφιξη της Εθνικής Ελλάδας από το Euro 2004 είναι εντυπωσιακή, αλλά τη συναντούμε στα μέρη μας εύκολα. Αλλά σαν κι αυτή με τους Ισπανούς να δίνουν το χέρι στους Ιταλούς δεν πρόκειται να δούμε ποτέ. Οπως δεν θα δούμε τη συγκλονιστική στιγμή της αντικατάστασης του Πίρλο. Είναι διαφορετικό να την παρακολουθείς από την τηλεόραση και εντελώς διαφορετικό να το βιώνεις ανάμεσα σε 90.000 θεατές της Ρεάλ, οι οποίοι χειροκροτούσαν τον ιταλό σταρ!

Ανάλογη έκπληξη νιώσαμε όταν ακριβώς μπροστά μας ένας μεσήλικος δεν δίστασε να αμφισβητήσει το πέναλτι που κέρδισε ο Χάμες Ροντρίγκεθ. Στράφηκε στους γύρω του και με μια χαρακτηριστική κίνηση έδειξε πως δεν είναι βέβαιος ότι ο διαιτητής πήρε τη σωστή απόφαση.

Κάποιοι συμμερίστηκαν την αμφιβολία του, άλλοι δεν εξέφρασαν άποψη, ουδείς του επιτέθηκε φραστικά ή με διαφορετικό τρόπο. Ετσι έμεινε στη θέση του και στο ημίχρονο εμφάνισε το σαντουιτσάκι που είχε φέρει με αλουμινόχαρτο στο γήπεδο, όπως πολλοί ακόμη!