[Κραυγές και ψίθυροι] Στη Νεφελοκοκκυγία του facebook

Κυκλοφορούν  τις τελευταίες ημέρες στο Ιντερνετ, με κεντρική λεωφόρο το facebook, και έχουν γίνει viral. Πρόκειται για τις φωτογραφίες μιας υπερβολικά παχύσαρκης νεαρής fashion blogger που ποζάρει με μικροσκοπικά, αραχνοΰφαντα εσώρουχα. Και από κάτω, εκατοντάδες χιλιάδες «μου αρέσει», αποθεωτικά σχόλια για την απόφασή της και μπακαλίστικες αναλύσεις περί φυσικής ομορφιάς. Μέσα σε αυτό το πανηγύρι αμετροέπειας οι αντίθετες γνώμες (που, βέβαια, υπάρχουν κι αυτές) μοιάζουν κακεντρεχείς και αντιδραστικές. Παρατηρώντας τον τρόπο αναπαραγωγής αυτών των φωτογραφιών, συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα νομιμοποιείται στο facebook (και πιστώνεται ως ένας από τους βασικούς λόγους της επιτυχίας του) κάτι που στην πραγματικότητα δεν μπορεί, εξ ορισμού, να συντελεστεί. Η παραχάραξη της ομορφιάς. Και ακόμη περισσότερο, η επικοινωνία αυτής της παραχάραξης.

Να εξηγηθώ. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του ωραίο έστω και αυθαίρετα. Ιδιαίτερα αν αυτό τονώνει την αυτοπεποίθησή του και εξασφαλίζει την ψυχική και συναισθηματική ισορροπία του. Το να κρεμάει όμως το δικαίωμα, ως φλάμπουρο, στο ιντερνετικό μπουγαδόσχοινο θεωρώ ότι εμπεριέχει ένα είδος προσβολής. Αν μη τι άλλο, απέναντι στους ζωγράφους, τους γλύπτες, τους φωτογράφους, τους συγγραφείς και τους ποιητές που αφιέρωσαν τα χρόνια και το ταλέντο τους στο να αποτυπώσουν ή να περιγράψουν την ομορφιά. Η οποία έχει κανόνες – πώς να το κάνουμε; Και μπορεί να επιδέχεται προσωπική εκτίμηση όχι όμως και προσωπική ερμηνεία.

Αυτοί οι κανόνες λοιπόν γίνονται θρύψαλα καθημερινά από στημένα φωτογραφικά ενσταντανέ, από δεκάδες «Θεά!», «Κουκλάρα!», «Ουάου!» και άλλα τέτοια αποθεωτικά – άγραφος νόμος στην αφελή συνωμοσία της μετριότητας.

Διότι ο διαφημιστής – φιλόσοφος Πάουλο Κοέλιο που εξέθρεψε με τα τσιτάτα του τη ματαιοδοξία τού μέσου όρου θα έπρεπε να αλλάξει κάπως τη ναυαρχίδα των μηνυμάτων του. Οταν θέλεις πολύ κάτι, δεν ξέρω τι κάνει το Σύμπαν, όλο το facebook πάντως συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Αυτό σε πρώτη ανάγνωση δεν είναι κακό, έχει όμως μία παγίδα. Η ιντερνετική, αν και παρηγορητική, χρυσόσκονη της αυτοπεποίθησης γίνεται καρβουνόσκονη μόλις περάσεις το κατώφλι της πραγματικής ζωής. Και μπορεί στο «Λεωφορείον ο Πόθος» η Μπλανς Ντιμπουά να λέει «Θέλω όνειρο, όχι ρεαλισμό», η καημένη όμως δεν υπήρξε ποτέ…