«Τραβιάτα», η αντικομφορμίστρια

«Θέλω καινούργια, ωραία, μεγάλα, εναλλακτικά, τολμηρά θέματα». Η ενθουσιώδης φράση του Βέρντι όταν παρακολούθησε στο θέατρο την «Κυρία με τις καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά ανέτρεψε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την πάγια θέση του να ερμηνεύονται στη σκηνή ρόλοι ιερόδουλων. Και σχεδόν αμέσως έγραψε ένα έργο για τον μάταιο έρωτα μιας εταίρας με τον γόνο μιας πλούσιας παριζιάνικης οικογένειας. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία: η «Τραβιάτα» (δηλαδή, η παραστρατημένη) πέρασε στο διαχρονικό ρεπερτόριο της όπερας ως ένα από τα εμβληματικότερα έργα που ακτινογραφούν με τόλμη την κοινωνία του 1850. Κι όμως, η ιστορία της Βιολέτας που απαρνιέται τον έρωτα της ζωής της και θυσιάζεται για την ευτυχία της αδελφής του εραστή της ακούγεται φρέσκια. Με γέφυρα ανάμεσα στις εποχές την αξεπέραστη μουσική του ιταλού συνθέτη, η οποία θα ακουστεί από αύριο – και για έξι παραστάσεις – στην Εθνική Λυρική Σκηνή (στη σκηνοθετική εκδοχή του Νίκου Πετρόπουλου).  

«Πόσες φορές μού έχει έρθει – όταν στήναμε το έργο ή όταν έκανα πρόβα τον ρόλο – να  αλλάξω την ιστορία!» λέει η Μυρτώ Παπαθανασίου που κρατά τον πρώτο ρόλο. «Θα ήθελα η ηρωίδα να ήταν πιο τολμηρή και να είχε δώσει ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία της. Ιδανικά θα έσβηνα τη σκηνή της συνάντησής της με τον πατέρα του Αλφρέντο». Η σοπράνο, η οποία έχει κερδίσει πολλά credits στη διεθνή καριέρα της με ρόλους στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, αφήνει στην άκρη τους ευσεβείς πόθους της τονίζοντας πως κάποιες φορές είναι καλύτερο η σκηνική απόδοση των έργων να παραμένει πιστή στο πρωτότυπο. «Πρέπει να τοποθετούνται στη φυσική τους, ας πούμε, κατάσταση. Ισως τελικά να ήταν παράτολμη και άστοχη η μεταφορά σε μοντέρνα περίοδο. Η “Τραβιάτα” θα έχανε κάτι από τον ρομαντισμό εκείνης της περιόδου».

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο σκηνοθέτης Ν. Πετρόπουλος που αναβιώνει μέσα από τα εντυπωσιακά σκηνικά και τα κοστούμια την ατμόσφαιρα της ρομαντικής περιόδου. «Η “Τραβιάτα” είναι μια φωτογραφία των ηθών της εποχής. Γι’ αυτό και είναι πολύ δύσκολη η τοποθέτησή της στη σημερινή εποχή. Ας θυμηθούμε τη σκηνή όπου ο πατέρας του Αλφρέντο πλησιάζει τη Βιολέτα και της λέει “πρέπει να ξεχάσεις τον γιο μου επειδή η κόρη μου δεν θα μπορέσει να παντρευτεί”».

Αυτό το σημείο είναι τελικά το κλειδί του ρόλου και για την πρωταγωνίστρια. Ο λόγος πάλι σ’ αυτήν: «Η Βιολέτα είναι αντικομφορμίστρια. Και η στάση της και η πορεία της ρίχνουν τα πρώτα ψήγματα φεμινισμού. Πάει κόντρα στις επιταγές της καλής κοινωνίας και αποφασίζει να ζήσει τον έρωτά της με τον Αλφρέντο. Οταν όμως της ζητάει ο πατέρας του αγαπημένου της να θυσιάσει τον έρωτά της, το κάνει χωρίς δεύτερη σκέψη. Ισως επειδή ήθελε να εξαγνιστεί ή γιατί ένιωθε ότι πλησίαζε το τέλος της, αφού είχε φυματίωση και η τραγική της μοίρα ήταν προκαθορισμένη. Οπως και να βάζει στην άκρη τα δικά της θέλω για την ευτυχία των άλλων».

INFO: Θέατρο Ολύμπια, Ακαδημίας 59-61, Αθήνα, 15, 16, 17, 20, 22 Μαΐου στις 20.00, τηλ. 210-3662.100. Εισιτήρια: από 20 έως 65 ευρώ