Τι σχέση είχε ο Παπάζογλου με τους Ronnie and Those;

Ο βασιλιάς της Λιβύης Ιντρίς, το 1969, έμαθε τα νέα για το πραξικόπημα εναντίον του από τον Καντάφι ενώ βρισκόταν στα Kαμένα Βούρλα και άκουγε απερίσπαστος τους Meteors στο πάλκο του ξενοδοχείου Γαλήνη. Και μπορεί το εν λόγω ελληνικό ποπ συγκρότημα από το Καλαμάκι να μην αποδείχθηκε γούρικο για τον ξένο ηγεμόνα, έκανε όμως μια πετυχημένη πορεία μέσα στο 1960, παρότι δεν έκανε δίσκο.

Τη μικρή του ιστορία αλιεύω από ένα μοναδικό βιβλίο – λεύκωμα που μόλις κυκλοφόρησε και χαρτογραφεί 152 ελληνικά μουσικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960 (από το 1958 μέχρι το 1970, με 660 φωτογραφίες να συμπληρώνουν τον τόμο), με την πρωτοτυπία να έχουν συμπεριληφθεί και εβδομήντα που ποτέ δεν ηχογράφησαν αλλά γνώρισαν δημοφιλία. Σαν τους Μeteors δηλαδή. «Ολα αυτά τα γκρουπ συνιστούν ένα ρεύμα που προ χούντας είναι επαναστατικό, θα λέγαμε, και μετά είναι λιγότερο δημιουργικό αλλά πιο ευρύ. Ο μιμητισμός και η λογική να παίξουμε σαν τους ξένους ήταν η πρώτη αιτία για να δημιουργηθούν οι πρώτες μπάντες στα τέλη του 1950, ενώ πολύ αργότερα “Ο τρόπος” των Olympians υπήρξε το καινοτόμο τραγούδι, το πρώτο που έγινε επιτυχία και μάλιστα με ελληνικό στίχο. Στο τοπ 10 όλων των εποχών θα έβαζα βέβαια και τουλάχιστον τρία γκρουπ που μπορεί ποτέ να μην ηχογράφησαν για διάφορους λόγους αλλά υπήρξαν κορυφαία. Ενα τέτοιο ήταν οι Σολίστες. Ολες αυτές οι πληροφορίες βγήκαν από δεκάδες μαρτυρίες που συγκέντρωσα και διασταύρωσα. Για παράδειγμα, όταν όλοι σου λένε για ένα γκρουπ πως τα έσπαγε, ακόμη κι αν δεν έχουμε σήμερα ηχογραφήματά τους, αυτό θα ήταν αλήθεια» μου λέει ο Νίκος Σάρρος, συγγραφέας του βιβλίου «Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των sixties» που μάζευε υλικό για χρόνια.

ΓΝΩΣΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ. Οπως υπογραμμίζει στον πρόλογο της μελέτης του, μπορεί η δημιουργία των συγκροτημάτων να ήταν τις περισσότερες φορές υπόθεση μιας φιλίας, ενός σχολείου, μιας γειτονιάς, πολλά όμως από αυτά θα είχαν στην πορεία μια ζηλευτή διαδρομή και υπήρξαν ο βιότοπος για να μας συστηθούν μετέπειτα κορυφαίοι καλλιτέχνες. Ενδεικτικά και μόνο: ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου ξεκίνησε από τους Crosswords. Ο Λάκης Παπαδόπουλος από τους Dragons. O Αντώνης Βαρδής από τους Vikings. Ο Νίκος Παπάζογλου από τους Ronnie and Those στη Θεσσαλονίκη. Πού έπαιζαν όμως όλες αυτές οι μικρές και μεγάλες μπάντες; «Αρχικά σε μοντέρνες για την εποχή καφετέριες όπου πήγαιναν με έναν ενισχυτή και τα όργανα. Μετά το 1963 είχαμε τα Μουσικά Πρωινά για τους νέους που ήθελαν να ακούσουν αλλά δεν μπορούσαν να πάνε βράδυ σε κλαμπάκια. Υστερα είχαμε τα κλαμπ (Hobby, Κουίντα, Ιγκλού), ενώ μετά το 1964 και τα La Luna ή τον Καζανόβα στους Αμπελοκήπους. Στη συνέχεια οι μπάντες προσεγγίστηκαν από μεγαλύτερους χώρους, όπως το Auto Club στην Κηφισιά ή το Green Park του Ομηρου Αθηναίου. Συχνά έπαιζαν πριν από το αμιγώς λαϊκό πρόγραμμα. Μετά τη χούντα όλο αυτό το ρεύμα έντονης δραστηριότητας μοιάζει να μετασχηματίστηκε. Οι μπάντες δουλεύουν πια και ως ορχήστρες. Χτυπητό παράδειγμα οι Charms. Aν στις αρχές του 1960 το κίνητρο για τα συγκροτήματα ήταν η δημοφιλία και το φλερτ, μετά το 1967 έγινε και η πραγματικότητα των υψηλών αμοιβών» σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Σάρρος.

Ολο αυτό το ρεύμα αποτυπώθηκε τότε και στον Τύπο. Περιθωριακά, καθώς τα 60s ήταν η εποχή της παντοδυναμίας του λαϊκού και μετά το 1964 και του έντεχνου λαϊκού. Οι «Μοντέρνοι Ρυθμοί» του Θάνου Τσόγκα, το περιοδικό «Πρώτο» αλλά και «Η Βραδυνή» υπήρξαν οι δημοσιογραφικές γωνιές όπου μπορούσες να δεις τα νέα των γκρουπ συχνά με μπόλικη έμμεση διαφήμιση, αφού διάφοροι ρεπόρτερ της εποχής τελούσαν και χρέη μάνατζερ. Και σήμερα η παρούσα μελέτη – λεύκωμα αναβιώνει ένα κλίμα που μάλιστα, όπως μαθαίνουμε από τον Σάρρο, κορυφώθηκε από τα μέσα του 1963 έως και τα μέσα του 1966. «Ο τρόπος» των Olympians μετά το 1966 οριστικοποιεί την καθολική αναγνώριση και κάνει τις εταιρείες να ανοίγουν τις πόρτες στα σχήματα που μετέπειτα θα εμπλουτίσουν όλο το μουσικό στερέωμα με λαμπρούς μουσικούς και λαρύγγια.

Οι εμβληματικοί Forminx
Από τους Forminx (φωτογραφία) μας συστήνεται ο Βαγγέλης Παπαθανασίου (αριστερά) που τότε έπαιζε χάμοντ, ενώ το γκρουπ-έμβλημα πειραματίζεται σε μελωδίες του Χατζιδάκι, κάνει ρεκόρ πωλήσεων με το «Jeronimo Yanka» και σκηνοθετείται η πορεία του από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο (και μετά, από τον Λυχναρά).

INFO
Νίκος Σάρρος, «Τα ελληνικά μουσικά συγκροτήματα των sixties», εκδ. Μισκής (τηλ. 210-7663.972, 210-7661.798). Για τα σημεία πώλησης επισκεφθείτε το www.greekbandsofsixties.com