Ο Βασίλης και η Ελενα

Οταν ο Πατριάρχης Αθηναγόρας, στις αρχές της δεκαετίας του ’60, ζήτησε από τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή που βρισκόταν στην Κωνσταντινούπολη να επιμεληθούν την πόζα τους πριν φωτογραφιστούν, θα ήταν άδικο να μη θεωρήσουμε άξια σχολιασμού μια στημένη φωτογραφία του Μπίλυ Μπο με την Ελενα Ναθαναήλ. Τόσο περισσότερο που τη σχολιάζει ένας αυτόπτης μάρτυτας, ο μοντελίστ Μάκης Τσέλιος ενώ ανυπέρβλητη είναι η ομορφιά της φωτογραφίας.

Τα φλας άναψαν και το κλικ της μηχανής με επαναφέρει στη γη. Ο Αρης Τερζόπουλος φωνάζει «Πάμε». Είναι άνοιξη του 1983 και μια φωτογράφιση αρχίζει με τα λαμπερά πρόσωπα που έχει η σόουμπιζ της εποχής. Η Ελενα Ναθαναήλ μαζί με τον Βασίλη (Μπίλυ Μπο) φωτογραφίζονται για το περιοδικό «Γυναίκα». Είμαστε όλοι εκεί: η Κατερίνα, ο Δημήτρης, ο Αρης, εγώ.

Θύμησες αλλοτινές γεμάτες συγκίνηση και νοσταλγία που συναρπάζουν. Δύο φίλοι της καρδιάς που έφυγαν πολύ νωρίς.

Ο Βασίλης, φίλος, συνεργάτης, συνδημιουργός μιας υπέροχης δουλειάς. Με ένα υπέροχα λαμπερό πρόσωπο, με ταλέντο και με ομορφιά απαράμιλλη. Ερωτεύσιμος από όλες και από όλους, δυναμικός και ταυτόχρονα φοβισμένος. Αυτός ο απαράμιλλος πρεσβευτής της μόδας γινόταν ένας δυνατός άνδρας όταν μιλούσε για την Ελλάδα. Κι ένιωθε υπερήφανος που είχε γεννηθεί Ελληνας.

Η Ελενα, μια ιδιαίτερη φίλη, πανέμορφη, με μεγάλη και δυνατή προσωπικότητα, απέραντο ταλέντο και συγχρόνως απλή και καθημερινή. Μια πορσελάνινη κούκλα και ταυτόχρονα φίλη, «αντράκι».

Τον Βασίλη τον γνώρισα μικρό παιδί σε μια γειτονιά του Πειραιά. Ενα γειτονόπουλό μου που ήθελε να αλλάξει τη ζωή του, να ανέβει ψηλά, να ταξιδέψει, να γνωρίσει άλλους κόσμους, να φύγει από τη μικροαστική ζωή που του εξασφάλιζε το συνοικιακό σχολείο. Και να που βρίσκει μέντορα και φίλο για να στηριχθεί και να ανοίξει τα φτερά του για να πετάξει.

Αγκάλιασα τα όνειρά του και τα κάναμε πραγματικότητα. Ετσι άρχισε το ταξίδι πάνω στο πλοίο της ραφής, του σχεδίου και της δημιουργίας. Ενας μεγάλος οίκος μόδας με διεθνή ακτινοβολία γεννιέται από το δίδυμο Βασίλη – Μάκη.

Ταυτόχρονα στο εκράν του κινηματογράφου παίζεται η «Ντάμα σπαθί». Η Ελενα λάμπει, τα φλας καίνε την επιφάνεια αλλά δεν «πειράζουν» διόλου την καλλονή της. Ακολουθούν μεγάλες επιτυχίες με διεθνές αντίκρισμα και δελεαστικές προτάσεις για να φύγει και να δουλέψει σε άλλες χώρες. Αυτή όμως μένει εδώ, αγαπάει την Ελλάδα.

Αναμνήσεις ανάκατες με εικόνες που ο καθένας από εμάς κρατάει κλειστές στην καρδιά του, σαν επτασφράγιστο δώρο της ζωής.

Μιλώ έχοντας μπροστά μου τη φωτογραφία των αγαπημένων μου, που τα χρόνια του 1980 κυριαρχούν, γεμίζοντας τις σελίδες των περιοδικών με σχόλια για τη ζωή τους, για τις  δημιουργίες τους, με φωτογραφίες που κάνουν τους ανθρώπους να στοιχηματίζουν πάνω στη θεϊκή ομορφιά και των δύο.

Η ομορφιά του σαγηνεύει τον Βασίλη. Ηθελε πάντα να κεντρίζει με την παρουσία του το ενδιαφέρον. Δεν μπορούσε με τίποτα να φανταστεί ότι θα γερνούσε κι ότι θα έχανε τη λάμψη του. Το ταξίδι μέσα στον χρόνο δεν ήταν για τον Βασίλη ένα ταξίδι στα περασμένα, δεν μπορούσε δεχθεί ότι ο χρόνος περνά. Πολλές φορές μου έλεγε ότι μάζευε χρήματα. «Θα τα χρειαστώ, δεν πρόκειται ποτέ να με δουν γέρο. Εγώ θα είμαι πάντα νέος». Εφυγε στα 33 του χρόνια «σαν του Χριστού 33 τα χρόνια», όπως έλεγε.

Επειτα από χρόνια, όταν πια ο Βασίλης είχε φύγει για το μακρινό ταξίδι, συναντούσα την Ελενα στο ησυχαστήριό της στα βουνά της Εύβοιας. Μέσα στα αμπέλια και στις τριανταφυλλιές, στο χάνι με τα αγαπημένα της άλογα, εκεί που θελημένα αποτραβήχτηκε και ήρθε για να μείνει κοντά στα αηδόνια μαζεύοντας σταφύλια. Εκεί βρίσκαμε μαζί τις απαντήσεις γιατί φεύγουν οι αγαπημένοι μας και νιώθαμε τον χρόνο να κάνει γλυκιά την αποθυμιά τους. Εκεί στο ανέβασμα του βουνού θέλω να τη θυμάμαι πανέμορφη, αρχόντισσα και θεϊκή αντάμα.

Τι έχει μείνει σήμερα από τα δύο αυτά αγαπημένα πρόσωπα; Ο Μπίλυ Μπο, που μόνο το άκουσμα του ονόματός του θυμίζει κάτι το εξαιρετικό, θα ‘λεγες πως αρνείται πεισματικά να περάσει στη χώρα των ίσκιων. Οι φωτογραφίες του, ακόμη κι αν δεν ανακαλούν την οικεία, αγαπημένη παρουσία τού πολυτάλαντου φίλου, φέρνουν μαζί τους τη δροσιά μιας ανθοφορίας που σημαίνει ομορφιά για πάντα αγέραστη. Ετσι όπως θα θέλαμε να μείνουμε όλοι μας στην αιωνιότητα που δεν είναι άλλη από τη μνήμη των ανθρώπων.

Για την Ελενα συναντώ ανθρώπους που μιλούν για την ίδια, την Ελενα της δεκαετίας του ’60, του ’70 και του ’80, σαν να μην έχουν περάσει πενήντα, σαράντα και τριάντα χρόνια, ούτε καν τα επτά από τον θάνατό της. Παρούσα στη ζωή των φίλων της, καθημερινή, ατημέλητη και ταυτόχρονα εξαιρετικά κομψή, λαϊκή και σνομπ, αντιστάρ αλλά και απόμακρη όταν αισθανόταν να κινδυνεύει. Κυριαρχούσε στις συζητήσεις χωρίς να είναι προπέτης, άκουγε με την εμβρίθεια του ανθρώπου που ήθελε να μάθει τα πάντα, σάρκαζε κυρίως τον εαυτό της. Επιστράτευε τη γοητεία της όταν επρόκειτο να συνωμοτήσει με τους φίλους της για κάτι εντελώς ασήμαντο, μια γοητεία που δεν την αφορούσε καν όταν, χρησιμοποιώντας τη, θα κέρδιζε κάτι πραγματικά σημαντικό.

Ο μύθος θα τους ακολουθεί για πολλά χρόνια και εμάς εκείνη η άνοιξη που έφυγαν για τόπους μακρινούς θα μας γεμίζει με θύμησες γλυκές και αγαπημένες.